پخش زنده
امروز: -
برنامه ای 12 ساله که پرچمش بالاست ...
ماه عسل برنامه 12 ساله ای که اگر چه بی عیب نیست؛ پرچمش همچنان بالاست.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما؛ عوامل این برنامه می دانند با چه حجم گسترده ای از مخاطبانی که از صفر تا صد دستپختشان را مزه می کنند رو به رو هستند. سازندگان ماه عسل را می گویم.
گروهی که از سال 86 هسته اصلی شان تشکیل شد، رفته رفته در قالب تلویزیون قد کشیدند، امسال به یک ثبات و پختگی ملموسی رسیدند وبه مهمان ثابت سفره های افطار مردم تبدیل شدند.
این گروه که احسان علیخانی در راسشان قرار دارد می دانند اکنون دیگر با وجود رسانه های مختلف و دسترسی آزاد به بسیاری از اطلاعات در بازه زمانی کم،برای روایت قصه های ناب که در کنار جذابیت، پس از روایت قصه و در لایه های پنهانش، مخاطب را به نتیجه ای برساند و چیزی به تجربیاتش بیفزاید، باید تلاششان مضاعف شود.
به همین دلیل هیچ گاه از دغدغه سوژه یابی جدا نمی شوند و همواره به دنبال قصه هایی قابل پرداخت در رسانه ملی از دل مردم هستند.
ماه عسل 96 هم از پاییز پارسال کلید خورد و پرداختن به آسیب های اجتماعی، ارائه راهکار هایی برای مدیریت آنها توسط خود مردم و کمرنگ کردن آن در جامعه مهم ترین دغدغه آن به حساب می آمد. این را می توان از قصه های متفاوتی که در 26 قسمت آن مطرح شد و از ابعاد مختلف به آسیب های اجتماعی پرداخت فهمید.
در ماه عسل امسال از گرفتاری 4 جوان که بر اثر ناآگاهی و تصمیمات عجولانه در باتلاق گیر کرده بودند تا پر شدن دهان دو خانواده از طعم تلخ حقیقتی که یک سهل انگاری در جابه جایی فرزندانشان عاملش بود دیدیم و قصه افرادی را که از صفر به سکو رسیدند و یا با اینکه خود در ابتدا در فقر و تنگدستی به سر می بردند اکنون کارآفرین شده بودند را شنیدیم.
گاه با شنیدن داستان زندگی مهمانان این برنامه منقلب و گاه با لبخند مهمانانش و قله ای که پس از طی کردن مسیری سخت در زندگی به آن رسیده بودند شاد شدیم.
البته امسال کمتر از تعداد انگشتان یک دست سوژه هایی را دیدیم که سطحشان متوسط بود و حرف زیادی برای گفتن نداشتند.
موضوعاتی هم مطرح شد که در سال های قبل به آن پرداخت شده بود اما شکل پرداخت و نوع روایتش آنها را از حالت تکرار در می آورد.
نکته ای که در بیشتر قصه های ماه عسل 96 به چشم می خورد امید و گشایشی بود که در پایان قصه ها دیده می شد.
فرزندانی که افزون بر ایستادن بر سکوی قهرمانی با وجود داشتن گذشته سخت به پدر رسیدند، مادر و فرزندانی که پس از سال ها در کنار هم قرار گرفتند، فرزند طلاقی که پس از گذراندن بحران پس از جدایی پدر و مادرش و داشتن کوله باری از تجربه حالا می خواهد از پدید آمدن نمونه هایی شبیه خودش در جامعه جلوگیری کند، ملوانانی که پس از گذر از امواج زندگی به آغوش خانواده باز گشته بودند، نرگسی که با کمک مسئولان کشور و هموطنانش به آرامش رسیده بود و آرزویش را که سفری به حج بود از بعثه مقام معظم رهبری هدیه گرفت، حلقه نجاتی که با همدلی ساجد را نجات داده بودند، مردان دلیری که همچون اکبر زرگر تا ابد از کیان وطن دفاع می کنند، پایان دعوای 9 ساله بین دو طایفه وآغاز فصلی جدید در روابطشان، بانویی که با کارآفرینی امید را به دل بانوان زیادی آورده بود، و... از جمله قصه هایی بودند که پایانش امیدآفرین بود.
اما مهم ترین برگ برنده ماه عسل امسال دو پویشی بود که با هوشمندی و نگاهی کارشناسی شده همزمان با میلاد امام حسن (ع) و شب های قدر راه افتاد و با استقبال بی نظیر مردم رو به رو شد. پویش هایی که عوامل ماه عسل، سازمان زندان ها، قوه قضاییه و کمیته امداد امام خمینی از مدت ها قبل رویش فکر شده و جلسات متعددی درباره اش برگزار کرده بودند و اتفاقی ریشه دار به نظر می رسید.
پویش آزادی زندانیان با جمع آوری 17 میلیارد تومان 1000زندانی را آزاد و پویش محسنین 510 هزار نفر را حامی کودکان بد سرپرست و بی سرپرست کرد؛ اتفاقی که در نوع خود کم نظیر است و در یادها خواهد ماند.
این حجم از حضور مردم برای مشارکت در یک برنامه تلویزیونی گواه اعتماد مردم به ماه عسل و رسانه ملی است و عوامل این برنامه باید بابت این میزان از توجه مردم به برنامه شان به خود ببالند.
ماه عسل امسال از نظر فرم هم تفاوت هایی با سال های گذشته داشت. مجری در پلاتوهای اول و دوم ذهن مخاطبانش را آماده شنیدن قصه مهمانانش می کرد.
در برشی از پلاتوی دوم در قالب صحبت با یکی از شخصیت های داستان تیتری از گفتگویش به بیننده می داد ودست او را در انتخاب دیدن یا ندیدن برنامه باز می گذاشت. سپس از تونلی که نمادهایی از برنامه هم در آن دیده می شد به دکوری می آمد که آینه ای در سر درش و تصویری ماهواره ای از شهر در بطنش بود .
اگر چه طرح این دکور نسبت به سال های قبل عمق بیشتری داشت و نمادهایی از مردم و ماه عسل در آن نمایان بود اما می توانست با ترکیب رنگ بهتر (رنگ هایی که آرامش بیشتری را به مخاطب القا کند) نظر طیف گسترده تری از مخاطبان را به خود جلب کند. این دکور ایده نویی داشت که ترکیبی از یک برنامه رمضانی و گفتگو محور اجتماعی به حساب می آمد و با وجود داشتن ترکیب رنگ بهتر می توانست جذاب تر باشد.
گروه کارگردانی این برنامه هم با نمایش درست و بجای تصاویر و انتخاب هوشمندانه زوایا مخاطب را در درک بهتر قصه یاری می کردند.
در کل ماه عسل که برنامه ای 12 ساله برای شنیدن قصه های مردم به حساب می آید امسال با 70 درصد مخاطب که اکثرشان از این برنامه راضی بودند، رکورد زد و نشان داد با وجود نقدهایی که هر از گاهی از تلخ بودن یا تکراری بودن آن می شود پرچمش همچنان بالاست.
یادداشت از سحر قناعتی
گروهی که از سال 86 هسته اصلی شان تشکیل شد، رفته رفته در قالب تلویزیون قد کشیدند، امسال به یک ثبات و پختگی ملموسی رسیدند وبه مهمان ثابت سفره های افطار مردم تبدیل شدند.
این گروه که احسان علیخانی در راسشان قرار دارد می دانند اکنون دیگر با وجود رسانه های مختلف و دسترسی آزاد به بسیاری از اطلاعات در بازه زمانی کم،برای روایت قصه های ناب که در کنار جذابیت، پس از روایت قصه و در لایه های پنهانش، مخاطب را به نتیجه ای برساند و چیزی به تجربیاتش بیفزاید، باید تلاششان مضاعف شود.
به همین دلیل هیچ گاه از دغدغه سوژه یابی جدا نمی شوند و همواره به دنبال قصه هایی قابل پرداخت در رسانه ملی از دل مردم هستند.
ماه عسل 96 هم از پاییز پارسال کلید خورد و پرداختن به آسیب های اجتماعی، ارائه راهکار هایی برای مدیریت آنها توسط خود مردم و کمرنگ کردن آن در جامعه مهم ترین دغدغه آن به حساب می آمد. این را می توان از قصه های متفاوتی که در 26 قسمت آن مطرح شد و از ابعاد مختلف به آسیب های اجتماعی پرداخت فهمید.
در ماه عسل امسال از گرفتاری 4 جوان که بر اثر ناآگاهی و تصمیمات عجولانه در باتلاق گیر کرده بودند تا پر شدن دهان دو خانواده از طعم تلخ حقیقتی که یک سهل انگاری در جابه جایی فرزندانشان عاملش بود دیدیم و قصه افرادی را که از صفر به سکو رسیدند و یا با اینکه خود در ابتدا در فقر و تنگدستی به سر می بردند اکنون کارآفرین شده بودند را شنیدیم.
گاه با شنیدن داستان زندگی مهمانان این برنامه منقلب و گاه با لبخند مهمانانش و قله ای که پس از طی کردن مسیری سخت در زندگی به آن رسیده بودند شاد شدیم.
البته امسال کمتر از تعداد انگشتان یک دست سوژه هایی را دیدیم که سطحشان متوسط بود و حرف زیادی برای گفتن نداشتند.
موضوعاتی هم مطرح شد که در سال های قبل به آن پرداخت شده بود اما شکل پرداخت و نوع روایتش آنها را از حالت تکرار در می آورد.
نکته ای که در بیشتر قصه های ماه عسل 96 به چشم می خورد امید و گشایشی بود که در پایان قصه ها دیده می شد.
فرزندانی که افزون بر ایستادن بر سکوی قهرمانی با وجود داشتن گذشته سخت به پدر رسیدند، مادر و فرزندانی که پس از سال ها در کنار هم قرار گرفتند، فرزند طلاقی که پس از گذراندن بحران پس از جدایی پدر و مادرش و داشتن کوله باری از تجربه حالا می خواهد از پدید آمدن نمونه هایی شبیه خودش در جامعه جلوگیری کند، ملوانانی که پس از گذر از امواج زندگی به آغوش خانواده باز گشته بودند، نرگسی که با کمک مسئولان کشور و هموطنانش به آرامش رسیده بود و آرزویش را که سفری به حج بود از بعثه مقام معظم رهبری هدیه گرفت، حلقه نجاتی که با همدلی ساجد را نجات داده بودند، مردان دلیری که همچون اکبر زرگر تا ابد از کیان وطن دفاع می کنند، پایان دعوای 9 ساله بین دو طایفه وآغاز فصلی جدید در روابطشان، بانویی که با کارآفرینی امید را به دل بانوان زیادی آورده بود، و... از جمله قصه هایی بودند که پایانش امیدآفرین بود.
اما مهم ترین برگ برنده ماه عسل امسال دو پویشی بود که با هوشمندی و نگاهی کارشناسی شده همزمان با میلاد امام حسن (ع) و شب های قدر راه افتاد و با استقبال بی نظیر مردم رو به رو شد. پویش هایی که عوامل ماه عسل، سازمان زندان ها، قوه قضاییه و کمیته امداد امام خمینی از مدت ها قبل رویش فکر شده و جلسات متعددی درباره اش برگزار کرده بودند و اتفاقی ریشه دار به نظر می رسید.
پویش آزادی زندانیان با جمع آوری 17 میلیارد تومان 1000زندانی را آزاد و پویش محسنین 510 هزار نفر را حامی کودکان بد سرپرست و بی سرپرست کرد؛ اتفاقی که در نوع خود کم نظیر است و در یادها خواهد ماند.
این حجم از حضور مردم برای مشارکت در یک برنامه تلویزیونی گواه اعتماد مردم به ماه عسل و رسانه ملی است و عوامل این برنامه باید بابت این میزان از توجه مردم به برنامه شان به خود ببالند.
ماه عسل امسال از نظر فرم هم تفاوت هایی با سال های گذشته داشت. مجری در پلاتوهای اول و دوم ذهن مخاطبانش را آماده شنیدن قصه مهمانانش می کرد.
در برشی از پلاتوی دوم در قالب صحبت با یکی از شخصیت های داستان تیتری از گفتگویش به بیننده می داد ودست او را در انتخاب دیدن یا ندیدن برنامه باز می گذاشت. سپس از تونلی که نمادهایی از برنامه هم در آن دیده می شد به دکوری می آمد که آینه ای در سر درش و تصویری ماهواره ای از شهر در بطنش بود .
اگر چه طرح این دکور نسبت به سال های قبل عمق بیشتری داشت و نمادهایی از مردم و ماه عسل در آن نمایان بود اما می توانست با ترکیب رنگ بهتر (رنگ هایی که آرامش بیشتری را به مخاطب القا کند) نظر طیف گسترده تری از مخاطبان را به خود جلب کند. این دکور ایده نویی داشت که ترکیبی از یک برنامه رمضانی و گفتگو محور اجتماعی به حساب می آمد و با وجود داشتن ترکیب رنگ بهتر می توانست جذاب تر باشد.
گروه کارگردانی این برنامه هم با نمایش درست و بجای تصاویر و انتخاب هوشمندانه زوایا مخاطب را در درک بهتر قصه یاری می کردند.
در کل ماه عسل که برنامه ای 12 ساله برای شنیدن قصه های مردم به حساب می آید امسال با 70 درصد مخاطب که اکثرشان از این برنامه راضی بودند، رکورد زد و نشان داد با وجود نقدهایی که هر از گاهی از تلخ بودن یا تکراری بودن آن می شود پرچمش همچنان بالاست.
یادداشت از سحر قناعتی
انتشار یافته: ۱
نظر شما
کمک به همنوعان.
استفاده ار تجربه دیگران
تقویت حس نوع دوستی
تشویق به انجام کار نیک در جامعه
ارائه ابتکار وایده های نو.