آنچه درباره زمین‌های فوتبال باید بدانیم

به گزارش خبرنگار تحریریه ورزشی خبرگزاری صداوسیما ،تاریخچه‌ی فوتبال به قبل از تولد مسیح (ع) برمی گردد، این ورزش که

خاستگاهش انگلیس است، برای مدتی طولانی یک پدیده انگلیسی بود، اما به تدریج به دیگر کشور‌های اروپایی گسترش یافت.

 

اولین بازی خارج از اروپا در سال ۱۸۶۷ در آرژانتین رخ داد، اما کارگران خارجی بریتانیایی در این بازی شرکت داشتند و نه شهروندان آرژانتینی. فوتبال اوایل به شکل امروزی نبود و در زمینی به ابعاد حدودا ۱۰۰۰ متر و با حضور ۵۰۰ نفر درون این زمین توپ که ساختی پارچه‌ای داشت به گردش در می آمد، دیوانگی در این بازی‌ها باعث آسیب به شهر و گاهی حتی مرگ می‌شد و به همین دلایل در نهایت برای چند قرن ممنوع شده بود، اما بازی‌های فوتبال در قرن هفدهم دوباره در خیابان‌های لندن ظاهر شدند.

 

بد نیست بدانید، اولین زمین فوتبال در ایران نخستین‌بار در مسجدسلیمان و در سال ۱۲۷۸ درست شد، درست زمانیکه فوتبال توسط کارگران انگلیسی مقیم مسجد سلیمان که برای استخراج نفت به ایران آمده بودند به کشورمان وارد شد.

البته در برخی از مناطق ایران مانند استان کرمان در جاهایی که تاسیسات نفتی وجود داشت به دلیل آنکه نباید در در آن نقطه ساخت و سازی صورت می گرفت، محل وجود زیرساخت‌ها زمین‌های خالی را شکل می‌داد که به آن‌ها جا نفتی می گفتند و به مرور زمان همین زمین‌های خالی محل تجمع فوتبالی‌ها برای برگزاری مسابقات شد.

 

 باگذشت زمان ابعاد زمین فوتبال تغییرات بزرگی داشت، با توجه به اینکه مقررات فوتبال در انگلستان شکل گرفته، انگلیسی‌ها در قانون بین الملل تصویب کردند که یک زمین استاندارد فوتبال بزرگسالان برای مسابقات بین‌المللی می‌بایست ۱۰۰ تا ۱۱۰ متر طول و ۶۴ تا ۷۵ متر عرض داشته باشد. اوایل زمین‌ها از خاک رس نرم بود و سپس چمن طبیعی جای خاک رو گرفت که باعث کمتر مصدوم شدن بازیکنان و حتی داور‌ها میشد، البته با ورود فناوری‌های جدید چمن مصنوعی هم در کنار چمن طبیعی به کمک فوتبال آمد و جالب است بدانید فلسفه تولید و استفاده چمن مصنوعی بر میگردد به سال ۱۹۶۰ در ایالت فلوریدای آمریکا. 

البته ابعاد زمین‌های مسابقات غیر بین‌المللی می‌تواند بین ۹۱ تا ۱۲۰ متر طول و ۴۵ تا ۹۱ متر عرض داشته به ویژه آنکه اصلا نباید مربع شکل باشد، به طور مثال زمین ورزشگاه نیوکمپ که متعلق به آبی اناری‌های بارسلوناست ۱۰۳ طول و ۶۷ متر عرض دارد و بد نیست بدانید ابعاد زمین فوتبال ورزشگاه ملی ما یعنی ورزشگاه آزادی هم ۱۱۰ متر طول و ۷۵ متر عرضش است.

 

در درون یک زمین استاندارد، یک دروازه مستطیل شکل در وسط خط عرضی گذاشته می‌شود که فاصله تیرک‌های عمودی آن از یکدیگر ۷٫۳۲ متر و فاصله تیرک افقی از زمین۲٫۴ متر است.

 

در جلوی هر دروازه و به فاصله ۱۶٫۵ متر از خط دروازه، محوطه مستطیل شکلی وجود دارد که به محوطه جریمه یا محوطه هجده قدم معروف است، در این محوطه دروازه‌بان قادر است توپ را با دست لمس کرده و بگیرد.

 

محوطه کوچکتری نیز در جلوی دروازه و با فاصله ۶ قدم (۵٫۵ متر) وجود دارد که می‌بایست ضربات شروع مجدد بازی در هنگام خروج توپ از خط عرضی از داخل آن زده شود. خطوط دیگری نیز در زمین برای مشخص کردن محل قرار گرفتن بازیکنان و جای زدن ضربات کرنر، پنالتی و شروع بازی وجود دارد.

نکته ی جالب اینجاست در مناطق جغرافیایی خاص مانند شمال ایران در زمینهای حاصلخیز که محل کاشت برنج است و به آن شالیزار می گویند ، بازی در این زمینها به فوتشال معروف است ، یا بازی در زمینهای ساحلی که به فوتبال ساحلی معروف شده و یا بازی در سالن ها که به آن فوتسال می گویند.