تأملی بر مقام استاد با تأکید بر سلوک استاد شهید مصباح‌الهدی باقری

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما؛ رئیس دانشگاه امام صادق علیه‌السلام در این همایش با اشاره به تجربه تعامل با شهید مصباح الهدی باقری، از «استاد شهید» به عنوان نمونه‌ای از «استاد تربیت‌محور» یاد کرد و افزود:  شهید باقری در عین مواجهه با مسائل و مسئولیت‌های شخصی، همواره در پی تسهیل مسیر فعالیت و پیشرفت دیگران بود و این ویژگی، عینی از همان مفهوم «معلم میسّر» به شمار می‌آمد.

اصغر افتخاری اضافه کرد: چنین شخصیتی می‌تواند به عنوان الگوی استاد تراز در گفتمان اسلامی دانشگاه معرفی شود و امید می‌رود آثار تربیتی و فکری او در آینده دانشگاه بیش از پیش استمرار یابد.

وی تصریح کرد: معلمی صرفاً یک شغل نیست، بلکه رسالتی الهی است که اگر با نیت و رویکرد صحیح پذیرفته شود، در امتداد مسیر انبیا قرار می‌گیرد. روز استاد نیز فرصتی است برای توجه دوباره به همین مسئولیت خطیر»

رئیس دانشگاه امام صادق علیه‌السلام گفت: استاد باید اصلاح و تزکیه را از خود آغاز کند. کسی که داعیه تربیت دیگران را دارد، باید پیشگام در خودسازی باشد و دانشجویان در رفتار، گفتار و سلوک او نشانه‌های رشد اخلاقی و تقوای عملی را مشاهده کنند.

وی ادامه داد: اثرگذاری تربیتی زمانی تحقق می‌یابد که میان گفتار و کردار استاد هماهنگی وجود داشته باشد و او در مسیر کمال، توقف نکند، بلکه هر سال نسبت به گذشته رشد بیشتری نشان دهد.

رئیس دانشگاه امام صادق(ع) مه دومین ویژگی معلمی را «معلم میسّر» بودن دانست و با استناد به حدیث «بُعثتُ مُیَسِّرا»، بیان نمود: «استاد باید مسیر رشد و یادگیری را برای دانشجویان تسهیل کند؛ به این معنا که با تدبیر صحیح، موانع غیرضروری را کاهش دهد و زمینه پیشرفت را فراهم سازد، نه آنکه با پیچیده‌سازی یا سخت‌گیری‌های بی‌مبنا، انرژی و توان دانشجو را در مسیر‌های فرعی مستهلک کند. تسهیل‌گری در اینجا به معنای سهل‌انگاری نیست، بلکه نوعی هدایت حکیمانه برای رسیدن مؤثر به هدف است.

 علی جعفری از شاگردان استاد شهید مصباح الهدی باقری نیز در این مراسم  با اشاره به نگاه انسان‌محور استاد شهید در اداره مرکز رشد افزود: «استاد شهید در جلسات مختلف بار‌ها درباره طراحی قواعد و سازوکار‌های اجرایی برای اداره مرکز  رشد این دانشگاه گفت‌و‌گو می‌کرد و حتی این قواعد با مشارکت وی  تدوین می‌شد ، اما هنگامی که این قواعد در عمل با شرایط و مسائل افراد مواجه می‌شد، استاد در بسیاری از موارد قواعد را به نفع افراد تغییر می‌داد.

وی گفت : جمله‌ای که از ایشان بار‌ها نقل می‌شد این بود که «آدم‌ها مهم‌اند» و همین نگاه باعث می‌شد در مواجهه با افراد، حتی اگر در چارچوب‌های طراحی‌شده نمی‌گنجیدند، همچنان تلاش کند فرصت رشد و ماندن برای آنان فراهم شود. این رویکرد گاهی برای اعضای مجموعه که در حال طراحی ساختار‌ها و فرآیند‌ها بودند چالش ایجاد می‌کرد، اما در عین حال نشان‌دهنده اولویت انسان بر ساختار در نگاه اوایشان بود.

جعفری با بیان شیوه خاص ارتباط و همراهی شهید دکتر باقری با افراد ادامه داد: «او در تعامل با دیگران چنان صمیمانه و همدلانه رفتار می‌کرد که گاهی مرز میان استاد و شاگرد یا مدیر و همکار از میان برداشته می‌شد و افراد احساس می‌کردند در یک رابطه دوستانه و برابر قرار دارند. همین رفاقت و همراهی سبب می‌شد بسیاری از افراد بدون آنکه متوجه باشند، به‌تدریج از سبک فکری و رفتاری او تأثیر بپذیرند.

وی در ادامه به گستره ارتباطات انسانی شهید باقری اشاره نمود و افزود: همراهی و رفاقت او محدود به محیط دانشگاه یا روابط رسمی نبود و در موارد بسیاری با افرادی که حتی ارتباط سازمانی با دانشگاه نداشتند نیز وارد تعامل و پیگیری می‌شد؛ گاه برای حل یک مسئله خانوادگی، گاه برای پیگیری یک مشکل حقوقی یا اجتماعی. این همراهی‌ها گاه زمان و انرژی قابل توجهی از او می‌گرفت، به‌گونه‌ای که برخی همکاران از اینکه چرا چنین مسائلی را در اولویت قرار می‌دهد متعجب می‌شدند، اما برای او تقاطع‌های انسانی و موقعیت‌هایی که فردی در آن نیازمند همراهی بود اهمیت ویژه‌ای داشت.

جعفری با اشاره به روحیه پرهیز از رقابت ناسالم در رفتار استاد شهید بیان داشت: در مواردی که احساس می‌کرد فعالیت یک مجموعه ممکن است به رقابت نادرست با دیگران بینجامد، حتی اگر برنامه‌ریزی‌های مفصلی برای آن انجام شده بود، مسیر کار را تغییر می‌داد. در نگاه او، مهم آن بود که کار‌ها پیش برود و نیرو‌ها رشد کنند، نه اینکه موفقیت‌ها به نام شخص یا یک مجموعه خاص ثبت شود. به همین دلیل نیز در بسیاری از موفقیت‌های مرکز رشد، او ترجیح می‌داد اعضای مجموعه در معرض دیده‌شدن قرار گیرند و خود در حاشیه باقی بماند.