به مناسبت فرارسیدن روز "دحوالارض"

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما، نقل شده است در بیست و پنجم ماه ذی القعده پس از آنکه تمام سطح کره زمین به مدت طولانی در زیر آب فرو رفته بود خداوند خواست تا آن را از زیر آب بیرون آورد که صحنه زندگی موجودات مهیا شود، نخستین  نقطه ای که از زیر آب سر بیرون آورد همان مکان مقدس کعبه و بیت الحرام بود، این واقعه نشان دهنده اهمیت این نقطه و مرکزیت آن برای همه عالمیان است. 

در واقع دحوالارض روز آغاز حیات بخشی خداوند به جهان خاکی است که توجه به آن در روایات و تعیین اعمال خاص همچون روزه، عبادت، دعا و غسل و اهتمام به آن از سوی معصومان (علیهم السلام) نشانگر عنایت حضرت حق به این روز با برکت است.

تعبیر به اینکه "در روز دحوالارض رحمت خدا منتشر شده و از برای عبادت و اجتماع به ذکر خدا در این روز، اجر بسیار است" و امثال آن، مومنان را بر انجام مستحبات مخصوص این روز ترغیب می کند. 

بیست و پنجم ماه ذى القعده طبق روایتى از امام رضا(ع) روزى است که نخستین خشکى ها از زیر آب - که تمام روى زمین را فراگرفته بود - سربرآورد و مطابق بعضى از روایات، نخستین جایى که از زیر آب بیرون آمد و خشک شد و سپس گسترش یافت، سرزمین «مکّه» و بخصوص محلّ «خانه کعبه» بود و لذا  مکّه «امّ القرى» ؛ مادر همه آبادى ها نام گرفت.

در روایتى از امیرمؤمنان(ع) نقل شده است: اوّل رحمتى که از آسمان به زمین نازل شد، روز بیست و پنجم ذى القعده بود؛ بنابراین اگر کسى آن روز را روزه بگیرد و آن شب را به عبادت بپردازد، پاداش عبادت یکصد سال را دارد.

همچنین فرمود: در آن روز، اگر گروهى به ذکر خدا بپردازند، خداوند حاجتشان را پیش از آن که متفرّق شوند برآورده سازد؛ خداوند در این روز هزار هزار رحمت نازل مى کند که قسمتى از آن شامل کسانى است که جمع گردند و به ذکر خدا بپردازند و روزش را روزه بدارند و شبش را عبادت کنند.

براى این روز اعمالى در مفاتیح الجنان ذکر شده است: 

بیست و پنجم ماه ذی القعده، روز دحو الارض است که یکی از آن چهار روز است که درسال به فضیلت روزه ممتاز است و در روایتی روزه اش مثل هفتاد سال و در روایت دیگر کفاره هفتاد سال است و هر که این روز را روزه بدارد و شبش را به عبادت سر آورد از برای او صدسال عبادت نوشته شود و  برای روزه دار این روز هرچه درمیان آسمان و زمین است استغفارکنند و این روزی است که رحمت خدا در آن منتشر شد  وعبادت و اجتماع به ذکر خدا در این روز اجر بسیاری دارد. 

و اما اعمال بیست و پنجم ماه ذی القعده: 

از شبهاى بسیار شریف است که رحمت خدا در آن نازل می شود و قیام به عبادت در آن اجر بسیار دارد و از حسن بن على وشّاء از راویان امام رضا (ع) روایت شده که گفته است: من کودک بودم که با پدرم در شب بیست وپنجم ماه ذیقعده ، در خدمت حضرت رضا علیه السّلام شام خوردیم، حضرت فرمودند: امشب حضرت ابراهیم و حضرت عیسى علیهما السلام متولّد شده اند و زمین از زیر کعبه پهن شده، پس هر که روزش را روزه بدارد، چنان است که شصت ماه روزه داشته باشد و در روایت دیگر است که فرمود: در این روز حضرت قائم (عج) قیام خواهد کرد.

از اعمال این روز شریف دو رکعت نماز است که در آن حمد و پنج مرتبه سوره "والشمس" خوانده می شود و پس از نماز نیز دعایی است که در مفاتیح آمده است و همچنین دعای "اللهم داحی الکعبه ..." که از دعاهای مخصوص این روز است و در مفاتیح الجنان ذکر شده است. 

روایت است که «امام رضا» علیه السلام فرموده اند: در شب بیست و پنجم ماه ذی القعده حضرت ابراهیم (ع) و حضرت عیسی (ع) متولد شده اند و نیز در این روز رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم، به قصد حجه الوداع از مدینه به همراه یکصد و چهار هزار یا یکصد و بیست و چهار هزار نفر از راه شجره به مکه عزیمت کردند که حضرت فاطمه (ع ) و تمامی زوجات آن حضرت نیز ایشان را همراهی می کردند.