ـ تلویزیون دارای خصوصیتی فناورانه است که فرهنگ عامه و سبک زندگی را ترویج می‌کند. بنابراین، سرگرمی جزئی جدانشدنی از تلویزیون است و بر دیگر کارکردهای آن مانند اطلاع رسانی غلبه دارد...بنابراین، برنامه‌های خبری جدی و سنتی جذابیت چندانی برای آنها ندارد.

ـ تغییرات مختلف در حوزه ارائه اخبار نیز معطوف به این بوده است تا اطلاع رسانی را با سرگرمی به صورت یکجا ارائه کنند و بدین ترتیب مخاطبان عامه را نیز حفظ نمایند.

ـ در برنامه­ های خبری اطلاع رسانی – سرگرمی بیشترین ارجاع به مسائل فرهنگ عامه و دغدغه‌های زندگی روزمره دیده می‌شود. این برنامه به دو شیوه برنامه‌های خود را برای مخاطبان عام جذاب می‌کند. در مرحله اول می‌ کوشد با استفاده از سوژه‌های خبری دارای ارزش‌‌های خبری «تازگی»، «درگیری» و «عجیب و غریب» یا با ارائه اخبار به صورت گزارش‌های تصویری و داستان گونه، اخبار را به صورت روایت‌های داستانی به مخاطبان خود ارائه کند. در این شکل، بر عناصر تصویری تاکید می‌شود که اخبار جدی را به امری جذاب برای مخاطب تبدیل می‌کند. دومین شکل، به ارائه اخبار مربوط به مسائل زندگی روزمره مانند تغییرات فناوری، گزارش جشنواره­ ها، اخبار ورزشی، گزارش‌های مربوط به فرهنگ‌های سنتی و بسیاری از موارد دیگر مربوط می‌شود که خود به خود حاوی عناصر جذابیت برای افراد عام هستند.

- خبرهای مربوط به حوادث و رویدادهای نرم، به صورت گزارش خبری تصویری ارائه می‌شوند که بیشتر گزارش ها برگرفته از دیگر شبکه‌های خبری همسو هستند.

- در گزارش­‌های خبری، به ویژه در ابتدای گزارش از تصاویر زندگی جاری مردم زیاد استفاده می‌شود.

- با استفاده از روایت ­پردازی سعی می‌کنند عناصر تصویری جذاب غیرمرتبط را وارد گزارش تصویری کنند.

- تصاویر پایان گزارش خبری، ادامه و تکمیل کننده تصاویر ابتدایی گزارش خبری است.

- از تصاویر مربوط به خبرهای مشابه یا پیشینه یک موضوع برای جذاب کردن گزارش تصویری استفاده می‌کنند.

- در حاشیه یک خبر و برای جذاب کردن گزارش، از حواشی مراسم ، شادمانی و بازی برای جذب مخاطب استفاده شود.

- از عناصر گرافیکی برای جذاب کردن و بامزه کردن یک گزارش استفاده می‌شود.

اینفوتیمنت[2] یا "خبر- سرگرمی" به محتوا یا برنامه رسانه­ ای اطلاق می ­شود که مبتنی بر ارائه اخبار توام با عناصر سرگرم کننده باشد. هدف از "خبر- سرگرمی" تلاش به منظور افزایش مقبولیت در بین مخاطبان و مصرف­ کنندگان رسانه است. از نظر لغوی اینفوتیمنت واژه مرکب از دو کلمه اخبار[3] و سرگرمی[4] است و به نوع خاصی از رسانه­ ها که توامان ترکیبی از اخبار و سرگرمی را ارائه می ­کنند نسبت داده می­ شود. در بسیاری از فرهنگ لغت­ ها "اینفوتیمنت" معمولاً همان تلویزیون دانسته می ­شود؛ این در حالی است که اساساً سبک خبر- سرگرمی" تنها به رسانه خاصی محدود نمی ­شود و گستره زیادی از رسانه ­های نوشتاری نظیر مطبوعات گرفته تا رسانه ­های دیجیتال نظیر اینترنت و شبکه های خبری تلویزیونی را شامل می شود.

از طریق این سبک از انتقال اطلاعات، انواع محتوا و مطالب در قالب سرگرم کننده، جذاب و مخاطب­ پسند در اختیار مصرف کنندگان رسانه­ ها قرار می­ گیرد. هدف از «خبر- سرگرمی» تلاش به منظور افزایش مقبولیت در بین مخاطبان رسانه است. مخاطبانی که در عین حال دوست دارند سرگرم شوند، بخندند، بیاموزند و حتی تکیه بدهند و حقیقتاً از یک خبر لذت ببرند. زیرا در دنیای کنونی به سبب فشار کار روزانه و شرایط دشوار زندگی ماشینی، انسان‌ها بیش از هر زمان دیگری به سمت فراغت و سرگرمی سوق داده شده‌اند. اهمیت سرگرمی و جایگاه آن در اخبار، از گذشته تاکنون نقش مهمی در مطبوعات ایفا نموده است.

رسانه‌های خبری، جهت عقب نماندن در میدان رقابت تنگاتنگ رسانه‌ای (خصوصاً رسانه‌های پرمخاطب جدید) و جهت حفظ و حتی افزایش مخاطب، به سمت رضایت هرچه بیشتر مخاطب رسانه‌ای روی آورده ­اند. در این زمان است که انواع عناصر فرمی و محتوائی و قالب‌های مختلف رسانه‌ای، در این عرصه به مدد اخبار شتافتند و روز به روز گسترش و تکامل یافتند. عناصر محتوائی همچون شفافیت، شگفتی، روایت، درام و طنز و شوخی از یک سو و عوامل فرمی همچون تیتر، عکس، رنگ، گرافیک و عناصر فرمی مانند زاویه و نما و لنز دوربین، نورپردازی و... از سوی دیگر به یاری اخبار شتافته و در میدان سخت رقابت رسانه‌ای، جهت جذب و اقناع مخاطب، به یاری بخش‌های خبری ‌شتافتند. می‌توان با بهره‌گیری از این سبک، اخبار کلیشه‌ای را برای مخاطب جذاب و حائز اهمیت نمود و علاقه مخاطب را به اخبار گسترش داد.[5]

اهمیت گزارش "خبر- سرگرمی"

وسایل ارتباطی، علاوه بر وظایف مهم خبری و آموزشی، راهنمایی و رهبری که در سازندگی و آمادگی افراد برای زندگی اجتماعی نقش اساسی دارند، وظایف تفریحی و تبلیغی نیز انجام می ­دهند.[6]وظیفه سرگرمی بودن رسانه ­ها به گریز از مشکلات زندگی روزمره و پرکردن اوقات فراغت کمک می ­کند.[7] در واقع مخاطبان علاوه برخبر، در عین حال دوست دارند سرگرم شوند، بخندند یا گریه کنند و بیاموزند و حتی تکیه بدهند و حقیقتاً از یک خبر لذت ببرند.[8] در مورد انگیزه مخاطبان، شواهد و تحقیقات نشان می دهد که انتخاب سرگرمی از روی انگیزه آنی یا خودجوش مخاطب صورت می­ گیرد نه از روی مواجهه گزینشی سنجیده، اما پژوهشی دیگر نشان داده است که افراد بسته به خلق و حال خود به نظر می ­رسد سرگرمی را به طور حسی و شهودی انتخاب می ­کنند.[9] براساس همین نیاز مخاطبان است که امروز برنامه ­های «خبری سرگرمی» کمتر حاوی چیزی است که به طور سنتی خبر محسوب می­ شود، بلکه نوعی سرگرمی را شرح و تفصیل می ­دهند که برای جلب توجه مخاطب طراحی شده است.

امروزه سرگرمی نقش مهمی در نحوه تدوین اخبار، تعیین زمان پخش آنها یا تعیین جایگاه خبر در صفحه‌هایی روزنامه ایفا می‌کند. در واقع ما با رویکرد جدیدی رو به رو هستیم که در آن اخبار جدی و شبکه‌های جریان اصلی ارائه، اخبار روزانه و جدی را به نوعی سرگرمی تبدیل کرده‌اند مخاطبان از این لحاظ اخبار را مورد توجه قرار می‌دهند که دارای عناصری از سرگرمی است.[10] برنامه‌های تلویزیونی به ویژه در این مورد پیشرفت­ های بیشتری داشته‌اند. آنها ارائه اخبار را به ژانر تاک شو نزدیک کرده‌اند و محیط ارائه اخبار را به محیطی دوستانه و تعاملی نزدیک ساخته‌اند. در نهایت ارائه اخبار روزانه و بسیار با اهمیت، با لحنی غیررسمی انجام می‌گیرد و گویندگان در حین ارائه اخبار به شوخی و جوک گفتن نیز روی می‌آورند. نزدیک شدن برنامه‌های خبری به تاک شو، به نوعی روی آوردن به ارائه نرم اخبار است. به این ترتیب دیگر مخاطبان با برنامه‌های ملال­ آور و رسمی اخبار روبرو نیستند و دیدن برنامه‌های خبری را مانند یک برنامه سرگرمی و شوخی و در عین حال مفید نگاه می‌کنند.

گزارش­ های خبری در برنامه­ های خبری سرگرمی به وفور مورد استفاده قرار می‌گیرد. این گزارش‌ها به لحاظ سبک نوشتاری به گزارش نویسی جدید تمایل دارند و بیشترین استفاده را از عناصر ادبی و هنری می‌برند و خود را به داستان نویسی نزدیک می‌کنند. گزارش‌های خبری مقید به ارائه اطلاعات محض خبری نیستند و ضرورتی هم ندارد که لحن آنها خبری باشد، بنابراین به یکی از مهمترین ابزار نرم کردن خبرها تبدیل می‌شوند.[11] 

ویژگی‌های گزارش "خبر- سرگرمی"

- گزارش خبری سرگرمی دارای ساختار روایی است و مانند یک داستان، مقدمه، سوال، بدنه اصلی و پایان بندی دارد.

- شروع گزارش خبری معمولا با نوعی توصیف دراماتیک وضعیت و پرسش‌هایی در مورد جنبه‌های مختلف و تاثیرات احتمالی خبر است.

- پیشینه خبر و حاشیه‌های آن در کل متن گزارش خبری پخش شده است و در دیگر عناصر بافته می‌شود.

- جزئیات در تمامی متن گزارش پخش شده است و در دیگر عناصر بافته شده است.

- از زبان عامیانه برای روایت داستان استفاده می شود.

- از توصیفات و اصطلاحات ادبی و عامه برای جذاب کردن گزارش استفاده می‌شود.

- گزارش‌های خبری به برجسته سازی طرفین درگیر در یک رویداد و ایجاد احساس درگیری می‌پردازند.

- از نقل قول‌های مستقیم – با پخش قسمتی از یک مصاحبه – و غیرمستقیم در لابه‌لای متن استفاده می‌شود.

- گزارشگر به عنوان صاحب نظر در مورد خبر اظهار نظر می‌کند.

- گزارشگر به انتقاد از یک وضعیت می‌پردازد.

- گزارشگر از زبان طنز و شوخی در گزارش استفاده می‌کند که معمولا در انتهای گزارش بیشتر کاربرد دارد.

- پایان بندی گزارش، پاسخگویی به معما یا پرسش ابتدایی گزارش است.

- در گزارش‌های مستقیم، گزارشگر خود به خلق مصاحبه‌ها یا حتی حوادث دست می‌زند و کارهای گزارشگر به عامل جذابیت گزارش تبدیل می‌شود.

گزینه‌های بالا توصیفاتی کلی در مورد گزارش‌های خبری سرگرمی است اما در نهایت هر گزارش و هر گزارشگری براساس سلیقه و توانایی خود از فنون ریزتر و ظریف‌تری نیز استفاده می‌کند تا گزارش به مذاق مخاطب خوشایند آید. نکته مهم این است که گزارش‌های خبری در مورد اخبار جدی و دارای ارزش خبری «تازگی» تهیه می‌شوند و این اخبار را با استفاده از زبان و فنون گزارش نویسی برای مخاطب قابل درک و تحمل می‌کند. در گزارش‌های مربوط به اخبار روز، گزارشگر وقت کمی برای تهیه گزارش دارد و معمولا گزارش ها 2 تا 4 دقیقه بیشتر طول نمی‌کشند. اما در مورد اخبار مربوط به مسائل روزمره و سرگرمی، گزارش‌ها مفصل‌تر هستند و بار سرگرمی و استفاده از عناصر نرم در آنها بیشتر است.

عناصر "خبر – سرگرمی" در تلویزیون

1- صدا و سرگرمی در برنامه خبری سرگرمی: یکی از عناصر پایه در تلویزیون، صداست. اگرچه تلویزیون رسانه‌ای تصویری به حساب می‌آید، اما صدا نیز به اندازه تصویر در تلویزیون دارای اهمیت است. در مورد برنامه‌های خبری، در عمل صدا نقش بیشتری نسبت به دیگر برنامه‌ها ایفا می‌کند. صدا محمل اصلی ارائه اخبار است و تصاویر تنها به تفهیم و تعمیق بیشتر اطلاعات صوتی کمک می‌کنند. تمامی بخش‌های خبری مانند گزارش، مصاحبه، میزگرد و غیره بر مبنای صوت و گفتگو انجام می‌گیرند.

عناصر صوتی عبارتند از: صدای محیط، فنون استفاده از موسیقی، لحن ارائه اخبار و گزارش

الف)صداهای محیط رویداد: صداهای مختلف محیط رویداد به عنوان امکانی برای جلب توجه مخاطب و وارد کردن مخاطب به حال و هوا و جو رویداد، مورد استفاده قرار می‌گیرد. صداهای محیطی بر اساس نوع رویداد متفاوت هستند. استفاده از صداهای محیط در برنامه‌های خبری سرگرمی کاربردها و ویژگی‌های خاصی دارد که شامل موارد زیر است:

- در ابتدای ارائه خبرها در صورت ممکن تصاویری از رویداد مورد نظر، معمولاً حدود دو تا چهار ثانیه صدای محیط رویداد پخش می‌شود و بعد از آن خبرنگار شروع به صحبت می‌کند. این موضوع باعث می‌شود تا در این مدت مخاطب با محیط ارتباط برقرار کند.

- تنها صداهایی پخش می‌شوند که با خبر یا رویداد مورد نظر مرتبط باشند و معمولا صداهای حاشیه‌ای حذف می‌گردند.

- گزینش صداهای محیط بر اساس ارزش خبری آنها انجام می‌گیرد. جدال لفظی، صدای انفجار، شکستن شیشه، صدای راکت، صدای تشویق حضار، موسیقی و آواز متن یک ویدئوی تبلیغی، گریه یک بچه یا پیرزن و غیره مواردی هستند که دارای ارزش «درگیری» هستند.

- در گزارش‌های غیرمستقیم، معمولاً صدای محیط کم یا حذف می‌شود و صدای گزارشگر تنها صدای موجود است.

- در مورد گزارش‌های مستقیم، میزان صدای محیط ابتدا در حد بالا و طی ارائه گزارش هم اندازه با صدای خبرنگار ارائه می‌شود. این کار باعث می‌شود تا مخاطب زنده بودن و مستقیم بودن گزارش را بیشتر حس کند.

- در مورد گزارش‌های ورزشی، صدای محیط به هنگام ارائه گزارش‌ها و حتی اخبار شنیده می‌شود.

ب)لحن عوامل انسانی: لحن افراد به خودی خود پیام‌های زیادی را به همراه دارد. رویکرد اصلی برنامه خبری سرگرمی، نرم و معطوف به ایجاد ارتباطی صمیمی با مخاطبان است. در این نوع برنامه‌ها لحن مجری‌ها تقریبا خودمانی و صمیمی است. ویژگی‌های عناصر لحن عوامل انسانی شامل:

- لحن گویندگان صمیمی و در عین حال محکم و همراه با اعتماد به نفس است.

- گویندگان و گزارشگران می‌کوشند با لحنی خیرخواهانه صحبت کنند صدای خود را بیش از حد بالا نمی‌برند و خیلی آهسته صحبت نمی‌کنند. در واقع فراز و فرودهای صدای آنها متناسب با محتوای خبر است.

- گزارشگران و گویندگان با استفاده از لحن خود، احساسات خود را نشان می‌دهند و تا حدی طبیعی و نه احساسی است در مورد خبرهای غمگین، لحن آنها غمگین و در موارد طنز لحن آنها شاد می‌شود. اما آنها می‌کوشند این تغییرات در حد طبیعی باشد و از افراط و تفریط خودداری می‌کنند.

- در گزارش از صحبت های شخصیت­ ها اغلب قسمت­ هایی را انتخاب می‌کنند که لحن گوینده با محتوای مطالب هماهنگ باشد.

2- تصویر و سرگرمی در برنامه خبری سرگرمی: تلویزیون با پخش همزمان صدا و تصویر از دیگر رسانه‌ها متمایز می‌شود. اخبار تلویزیونی به این دلیل نسبت به اختبار رادیویی و مطبوعات بیننده بیشتری دارند که با ارائه تصاویر مختلف از یک رویداد یا یک واقعه، مخاطب را به محیط رویداد می‌برند و درک بیشتری را به او می‌بخشند. همچنین مخاطبان از دیدن تصاویر یک رویداد به لذت بصری نیز دست پیدا می‌کنند. از همان ابتدای برنامه خبری تلویزیونی با مواردی مانند صحنه پردازی، گریم، لباس، نورپردازی، استفاده از رنگ‌ها، ترکیب تصاویر، نوع فیلم­برداری و ... روبرو هستیم که کلیت تصاویر را در تلویزیون ایجاد می‌کنند.

3- عناصر گرافیکی و تصویرسازی رایانه‌ای: تقریبا گرافیک در تمامی قسمت‌های یک برنامه خبری سرگرمی حضوری فعال دارد. آرم اصلی برنامه خبری عنصری گرافیکی است که در کل برنامه حضوری مستمر دارد. همچنین طراحی زمینه‌های دیالوگ و کادرهای مجازی با استفاده از عناصر گرافیکی انجام شده است. گرافیک این امکان را فراهم می‌کند تا خبرنگار از یک سو برای محیط ارائه خبر، جذابیت ایجاد کند و از سوی دیگر بسیاری از مفاهیم و اطلاعات ضمنی و مفهومی را که نمی‌توان تصاویر واقعی برای آنها تهیه کرد، با استفاده از عناصر گرافیکی نشان دهد. بنابراین گرافیک و تصاویر گرافیکی می‌توانند وضعیت‌های مختلف را که تصویری نیستند، با استفاده از نمادهای تصویری برای بینندگان قابل فهم کنند.

ویژگی‌های استفاده از عناصر بصری:

- خبرها را از هم جدا می‌سازند و با استفاده از عناصر گرافیکی و متن، بخش‌های خبری بعدی را معرفی می‌‌کند.

- در خبرهای تلاش شده است تا از بیشترین امکانات تصویری استفاده شود و ذهنیتی تصویری از هر رویداد به مخاطب داده شود. یکی از این فنون در پاسخ عنصر «کجا» می‌آید که مکان رخ دادن یک رویداد را به صورت گرافیکی و بر روی نقشه به نمایش در می‌آورند.

- از عناصر گرافیکی برای توضیح هر چه بیشتر یک رویداد استفاده می‌شود. در مواردی که به علت نبود خبرنگار یا خطرناک بودن و ... امکان ارائه تصاویری از یک رویداد وجود ندارد، کارگردان خبری از عناصر گرافیکی برای به تصویر کشیدن رویداد استفاده می‌کند و می‌کوشد تا درک روشنی از چگونگی انجام یک رویداد را به خواننده خود ارائه دهد.

- یکی دیگر از عناصر بصری که در خبرها مورد استفاده قرار می‌گیرد، عنصر نوشتاری است. تلویزیون رسانه‌ای همگراست و از عناصر نوشتاری و صوتی رسانه‌هایی مانند رادیو و مطبوعات استفاده می‌کند. متن و نوشتار در قسمت‌های مختلفی از برنامه‌های خبری به کار گرفته می‌شود. مهمترین کاربرد نوشتاری در بیشتر تلویزیون‌های خبری شاخص استفاده از زیرنویس برای ارائه کوتاه اخبار است.

اما کاربرد متن در برنامه خبری به این مورد محدود نمی‌شود و تلاش می‌گردد تا از متن به عنوان عنصری برای اطلاع رسانی بیشتر و ارائه جزییات مختلف استفاده شود.

4- کاربردهای مهم متن:

- مهمترین کارکرد متن در برنامه خبری مذکور دادن اطلاعات در مورد اشخاص ارائه دهنده خبر، گزارشگر یا مهمان برنامه است. این اطلاعات معمولاً شامل نام و نام خانوادگی، مکانی که خبرنگار یا مهمان در آن قرار دارد و همچنین تخصص یا پایه علمی آنهاست. این اطلاعات در خبر یا گزارش یا میزگرد از سوی گوینده و به صورت صوتی اعلام می‌شود و ارائه آن به صورت متنی برای کسانی است که به تازگی به جمع مخاطبان پیوسته‌اند.

- کارکرد بعدی متن در برنامه‌های خبری، توضیح منبع تصاویر و اخبار است. در بسیاری از موارد، ارجاع به منبعی که تصویر یا خبر از آن اخذ شده، به صورت متنی است.

- سومین کارکرد متن، ارائه توضیحات اضافی در مورد صوت و تصویر است. برای مثال، «ترامپ در کنگره امریکا سخنرانی می‌کند.» در این مورد مخاطب در مورد کسی که در فیلم صحبت می‌کند و مکانی که خبر در آن روی داده شده است، آگاه می‌شود. بنابراین در این موارد متن پاسخگوی عناصر «چه کسی» و «کجا» است.

- کارکرد بعدی متن، معرفی سر تیتر بخش‌های خبری یا گزارش‌های خبری است.

- کارکرد بعدی ارائه متن در برنامه خبری دسته بندی و خلاصه اطلاعات در مورد یک حادثه یا شخص به عنوان سوژه خبری است. برای مثال، وقتی خبر در مورد شخصی ارائه شود، پیشینه‌های مرتبط با خبر به ترتیب در کنار عکس وی ارائه می‌گردند.

- کارکرد بعدی متن در برجسته سازی یک موضوع است که معمولا همراه با تصویر و موسیقی و عناصر گرافیکی مورد استفاده قرار می‌گیرد. معمولاً در مورد خبرهای مهم و تبلیغات از این کارکرد بیشتر استفاده می‌شود.

- همچنین متن در گزارش‌های نرم نیز به عنوان روشی برای جذاب کردن گزارش مورد استفاده قرار می‌گیرد، جمله‌هایی خنده دار در مورد شخصیت‌ها و افراد و مکان‌ها ارائه می‌شود و حتی برای ارائه جوک از متن استفاده می‌شود.

همان طور که اشاره شد تلویزیون دارای خصوصیتی فناورانه است که فرهنگ عامه و سبک زندگی را ترویج می‌کند. بنابراین، سرگرمی جزئی جدانشدنی از تلویزیون است و بر دیگر کارکردهای آن مانند اطلاع رسانی غلبه دارد. افراد با سرمایه فرهنگی بالا معمولاً به رسانه‌های نوشتاری برای کسب اطلاعات و اخبار متوسل می‌شوند و روزنامه‌ها و به تازگی اینترنت، این امکان را در دسترس آنها قرار می‌دهد، اما بیشترین مخاطبان تلویزیون مردم عادی هستند که به لحاظ سواد سیاسی و اجتماعی در سطح متوسط و رو به پایین قرار دارند. این افراد، صرفاً می‌خواهند در مورد اخبار و اطلاعات آگاهی به دست بیاورند و در عین حال مهمترین دلیل روی آوردنشان به تلویزیون سرگرمی است. بنابراین، برنامه‌های خبری جدی و سنتی جذابیت چندانی برای آنها ندارد.

تغییرات مختلف در حوزه ارائه اخبار نیز معطوف به این بوده است تا اطلاع رسانی را با سرگرمی به صورت یکجا ارائه کنند و بدین ترتیب مخاطبان عامه را نیز حفظ نمایند. در برنامه­ های خبری اطلاع رسانی – سرگرمی بیشترین ارجاع به مسائل فرهنگ عامه و دغدغه‌های زندگی روزمره دیده می‌شود. این برنامه به دو شیوه برنامه‌های خود را برای مخاطبان عام جذاب می‌کند. در مرحله اول می‌ کوشد با استفاده از سوژه‌های خبری دارای ارزش‌‌های خبری «تازگی»، «درگیری» و «عجیب و غریب» یا با ارائه اخبار به صورت گزارش‌های تصویری و داستان گونه، اخبار را به صورت روایت‌های داستانی به مخاطبان خود ارائه کند. در این شکل، بر عناصر تصویری تاکید می‌شود که اخبار جدی را به امری جذاب برای مخاطب تبدیل می‌کند. دومین شکل، به ارائه اخبار مربوط به مسائل زندگی روزمره مانند تغییرات فناوری، گزارش جشنواره ­ها، اخبار ورزشی، گزارش‌های مربوط به فرهنگ‌های سنتی و بسیاری از موارد دیگر مربوط می‌شود که خود به خود حاوی عناصر جذابیت برای افراد عام هستند. 

پژوهش خبری // گروه رسانه