عربستان چشمانش را بر جنایات در میانمار بسته است

به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صداوسیما؛ روزنامه لیبراسیون چاپ پاریس در مطلبی نوشت: عربستان برای حفظ منافع خود به طور عجیبی در برابر حوادث میانمار سکوت کرده است.

به نوشته این روزنامه فرانسوی،  با وجود آنکه تعدادی از کشورهای مسلمان با مردم روهینگیا در میانمار اعلام اتحاد کردند عربستان سعودی که نفت خود را از طریق میانمار به چین می فرستد در برابر این کشور واکنشی بسیار ملایم داشت.

عربستان به عنوان بزرگترین صادر کننده نفت جهان قصد دارد فروش نفت خود به چین مشتری قدرتمند خود به ویژه با استفاده از خطوط انتقال نفت میانمار افزایش دهد.

ژان ژوزف بوآلو کارشناس اقتصادهای نوظهور در مرکز مطالعات آینده پژوهی و اطلاعات بین المللی می گوید عربستان سعودی راهی به غیر از بستن چشمان خود ندارد. عربستان سعودی اگرچه مهد اسلام است اما می تواند پاکسازی قومیتی مردم روهینگیا را برای «طلای سیاه» نادیده بگیرد. 

در ماه آوریل خطوط انتقال نفت برای اتصال ساحل غربی میانمار به چین راه اندازی شد.

این نخستین راه  مستقیم و مطمئن برای انتقال نفت میان چین و خاورمیانه است.

واردات نفتی چین از عربستان سعودی از طریق تنگه مالاکا به سرزمین اصلی چین می رسد.

این مسیر تجاری آسیب پذیر است زیرا در صورتی که کنترل آن به دست قدرت های مخالف چین بیفتد به طور جدی عرضه انرژی در این کشور را به خطر خواهد انداخت.

خطوط انتقال نفت میانمار-چین ظرفیت بالایی دارد و می تواند سالانه بیست و دو میلیون تن نفت انتقال دهد.

این برابر نیمی از نفتی است که از عربستان سعودی وارد چین می شود و پنج درصد تولید نفتی عربستان را تشکیل می دهد. بنابراین دولت میانمار که مسئول آزار و شکنجه مردم روهینگیا و فرار آنها به سوی بنگلادش است، مسئول حفظ خطوط انتقال نفت است.

ژان ژوزف بوآلو می گوید محکوم کردن میانمار از سوی عربستان سعودی به معنای کشیدن خط بطلان بر بازار نفتی چین خواهد بود.نه تنها این خطوط انتقال نفت از میانمار می گذرد بلکه در این راه به زمین های کشاورزی متعلق به مردم روهینگیا نیز دست درازی شده است.

تولید کنندگان نفتی زمین این افراد را بدون پرداخت هرگونه خسارت مالی مصادره کنند.

اقلیت مسلمان روهینگیا چندین سال به دنبال وصول بدهی خود بودند اما حاکمیت نظامی میانمار که توسط شرکت های نفتی تطمیع می شود و تنها ذینفع خطوط انتقال نفت است به سرکوب آنها ادامه می دهد و حاضر نیست بدهی آنها را پرداخت کند. 

موفق حسن که مدت ها به عنوان مهندس نفت برای بانک جهانی کار می کرد می گوید این پول ها برای تامین مالی مستمری نظامیان مورد استفاده قرار می گیرد. از سال دوهزار و شش که آمریکا تولید نفت شیست را آغاز کرد، وارد کردن نفت مورد نیاز خود از عربستان سعودی به عنوان اصلی ترین عرضه کننده نفت به آمریکا را متوقف کرد. علاوه بر این طی سالهای اخیر آگاهی های زیست محیطی به طور گسترده ای در سراسر جهان افزایش یافت و رقابت میان نفت و انرژی های پاک افزایش یافت. بنابراین عربستان سعودی مایل است تا مشتریان بزرگ خود را که در حال کاهش هستند حفظ کند.

چین یکی از این مشتریان است. اگرچه چین یکی از آلوده ترین کشورهای جهان است همچنان به شدت به طلای سیاه وابسته است.

چین بیست درصد جمعیت جهان را در خود جای داده است اما تنها یک درصد منابع نفتی جهان را در اختیار دارد. جفری تاوسون استاد اقتصاد دانشگاه پکن می گوید بر خلاف آمریکا، بازار چین تضمین شده است.

آژانس بین المللی انرژی برآورد می کند که مصرف نفت چین در سال دوهزار و سی به سیزده میلیون بشکه در روز خواهد رسید. 

این درحالیست که میزان نفت مصرفی فرانسه در سال دو هزار و چهارده یک میلیون و ششصد هزار بشکه در روز بود. 

در اواخر ماه اوت توافق جدیدی میان پکن و ریاض به ارزش هفتاد میلیارد دلار امضا شد که بیشتر در حوزه انرژی است. 

ژان ژوزف بوآلو می گوید سعودی ها حاضرند پدر و مادرشان را هم برای تامین امنیت خطوط انتقال نفت بفروشند. 

از سوی دیگر در چین یکی از اهداف اصلی شی جین پینگ رئیس جمهور چین ساختن زنجیره وسیعی از زیرساخت ها برای ارتباط هرچه بهتر کشورش با سایر کشورهای جهان و البته پیش از هرچیز تقویت تبادلات تجاری با تامین کنندگان اصلی نفتی خود در خاورمیانه و شمال آفریقاست.

این دیدگاه ایجاد یک جاده ابریشم جدید است که از آن اغلب به عنوان« یک کمربند، یک راه» یاد می شود.

سینوپک و سعودی آرامکو ، دو شرکت اصلی نفتی چین و عربستان سعودی، در حال حاضر به طور مشترک اجرای این طرح را برعهده دارند.

دو کشور همچنین به طور گسترده در طرح های غیر نفتی نیز سرمایه گذاری کرده اند. جفری تاوسون می گوید عربستان سعودی و چین بدون امکان هرگونه جدایی با یکدیگر ازدواج کرده اند. 

ژان ژوزف بوآلو می گوید گستردگی روابط اقتصادی میان عربستان سعودی و چین بسیار فراتر از مسئله روهینگیاست. عربستان سعودی در  حمایت  از مردم روهینگیا تنها به کمک های بشر دوستانه اکتفا کرد.

نوزدهم سپتامبر، ملک سلمان از اعطای پانزده میلیون دلار به آوارگان روهینگیا خبر داد.

موفق حسن از این اقدام عربستان سعودی به عنوان‌«استتار" یاد می کند.

وی می گوید این حرف ها باد هواست. عربستان سعودی این مبلغ را می پردازد تا توجهات را به سوی دیگری برگرداند یا ناچار نشود به آوارگان پناه دهد. 

این انفعالی است که در خط سیاسی رسمی مقامات عربستان همواره جای دارد.

مداوی الرشید سعودی از مرکز مطالعاتی خاورمیانه انگلیس می گوید از زمانی که شاهزاده بن سلمان به قدرت رسید مفهوم پان اسلامیسم کنار گذاشته شد. وی به یک ملی گرایی سعودی متعهد است که کاملا به مسائل مسلمانان در سایر نقاط جهان بی تفاوت است. 

در این شرایط آیا هنوز می توان به سازمان همکاری اسلامی که تحت سلطه عربستان است امیدی داشت؟ کشورهای عضو این سازمان یازدهم سپتامبر برای بررسی اوضاع روهینگیا تشکیل جلسه دادند و با کمک مالی به آوارگان موافقت کردند. اما هنوز تحریمی علیه میانمار اعمال نشده است. 

مردم روهینگیا نخستین کسانی نیستند که به خاطر طلای سیاه مورد شکنجه و آزار قرار می گیرند.

در سال های نود، شرکت توتال یکی از بزرگترین میدان های گازی نفتی جهان در یادانا در جنوب میانمار را در اختیار داشت. این شرکت نفتی برای صادرات نفت و گاز  به تایلند، در میانمار خطوط انتقال نفت تاسیس کرد.

روستایی که در آن مردم کارن ، اقلیت تبتی-میانماری، در آن ساکن بودند در سر راه این خطوط انتقال گاز وجود داشت. ارتش میانمار این افراد را مجبور کرد در این میدان گازی کار کنند. حاکمیت نظامی میانمار هم که از سوی توتال تطمیع شده بود چشمان خود را به روی این اوضاع بست.

در آن زمان سازمان های غیر دولتی متعددی مبارزاتی را به راه انداختند که بیهوده بود.