بیش از شش هزار مسلمان روهینگیایی آواره در یک باریکه کوچک در مرز با بنگلادش پناه گرفته اند آنها نه امکان بازگشت به میانمار را دارند و نه مایلند با گذر از نهرهای گل آلود به بنگلادش بروند و در اردوگاه آوارگان زندگی کنند.
به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما؛ این افراد در دو سه ماه گذشته پس از فرار از مهاجمان بودایی و نیروهای ارتش میانمار که خانه های آنها را به آتش می کشیدند و به خانواده هایشان حمله می کردند، به این منطقه مرزی بین میانمار و بنگلادش پناه بردند.
نیروهای میانمار پس از فرار این افراد اطراف محل توقف آنان حصار کشیدند تا از بازگشت آنها به روستاهایشان که تنها چند کیلومتر با آنان فاصله دارد جلوگیری کنند.
دیل محمد یکی از سران جامعه مسلمانان روهینگیا گفت: «ما هیچ تمایلی برای رفتن به آن سوی مرز و رسیدن به خاک بنگلادش نداریم زیرا آن طرف خاک میانمار نیست. میانمار سرزمین ماست. ما به طور موقت مدتی اینجا می مانیم تا از کشته شدن و شکنجه شدن و نیز به آتش کشیده شدن خانه هایمان به دست نیروهای ارتش میانمار و بودایی ها در امان باشیم.»
نیمی از نهر کوچکی که خط مرزی را تشکیل می دهد به میانمار و نیم دیگر به بنگلادش تعلق دارد. هر روز آوارگان روهینگیایی در برابر ماموران مرزی که کاملا مراقب اوضاع هستند، اندکی از این مرز عبور می کنند.
با توجه به اینکه این آواره ها وارد خاک بنگلادش نشده اند از نظر سازمان ملل آواره به حساب نمی آیند و مشمول دریافت کمک هایی که به آوارگان ساکن در اردوگاه ها داده می شود، نمی شوند.
شرایط زندگی این گروه از مردم میانمار بسیار دشوار است و آنها با تکیه بر کمک های ناچیز و پس اندازهای خود ادامه حیات می دهند و تلاش می کنند تا جایی که برایشان امکان دارد در میانمار بمانند.
میانمار و بنگلادش قرار است این هفته در مورد سرنوشت آوارگان روهینگیا گفتگو و برای تهیه برنامه ای برای بازگشت آنها با یکدیگر همکاری کنند.