ظهور حضرت مهدى(عج)، شکوفاترین فصل تاریخ انسانیت است؛ دورانى که وعدههاى خداوند درباره خلافت مؤمنان ، امامت مستضعفان و وراثت صالحان تحقق مىیابد.
با بهرهگیرى از آیات و روایات، قیام مهدى موعود(عج)، آخرین حلقه مبارزات حق و باطل است که از آغاز جهان برپا بوده است.
امامت حضرت مهدى(عج) در شرایطى روى داد که امام یازدهم نیز مانند دیگر ائمه، زمینه ولایت را براى فرزند خود آماده کرده بود. شب پیش از شهادت، ایشان بهدور از چشم مأموران خلیفه، نامههاى بسیارى درباره این مسأله مهم به شهرهاى گوناگون فرستاد. حکومت عباسى از مدتها پیش، بر اساس سخن رسول خدا(ص) و امامان معصوم(ع) مبنى بر اینکه مهدى فرزند امام حسن عسکرى(ع) است، امام یازدهم شیعیان را زیر نظر داشتند و مراقب بودند فرزندى از ایشان باقى نماند. پس از شهادت امام حسن عسکرى(ع)، خبر شهادت ایشان در سراسر سامرا پیچید و مردم در سوگ آن امام همام، عزادارى کردند و حضرت مهدى(عج) بر پیکر مطهر پدر بزرگوارشان نماز خواندند. پس از شهادت امام، حضرت حجت(عج) که در آن زمان پنج سال داشتند، به امامت رسید و کمکم خبر وجود فرزندى از سلاله پاک امامت پخش شد که تلاش خلیفه عباسى براى یافتن ایشان بىفایده بود.
برکات مهدوى
امام عصر(ع)، واسطه فیض بین خالق و مخلوق است و بهعنوان یکى از معصومین(ع)، هدف نهایى آفرینش انسان و جهان است ، موجودات عالم، هم اصل وجودشان بهواسطه امام است و هم نعمتهایى را که در طول حیات خود دارند، بهواسطه وجود بابرکت امام است. «بِبَقَائِهِ بَقِیتِ الدُّنیا و بِیمِینِهِ رُزِقَ الوَرى؛ دنیا بهواسطهى بقاى او باقى است و مخلوقات به برکت او روزى داده مىشوند.
پس از ظهور امام زمان(ع) گروهى بر ضد حضرت وارد جنگ مىشوند و مىکوشند از تشکیل حکومت عدل الهى بر روى زمین که وعده آن، از سوى انبیا و امامان(ع) داده شده است جلوگیرى کنند. امام(ع) ابتدا آنان را به راه حق دعوت مىکند و اگر قبول نکردند، با آنان وارد کارزار مىشود و هرگونه فساد و کژى را نابودکند.
قرآن، محور حرکت جنبش جهانى امام مهدى(عج) است و آنحضرت با آموزش قرآن، آنرا سرمشق زندگى انسانها قرار خواهند داد.
مهمترین شاخص قیام امام مهدى(عج)، ریشه کن ساختن ستم و فراگیر کردن عدل و قسط در سراسر گیتى است، به گونهاى که مىتوان ادعا کرد، جمله «یمْلَأُ الْأَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلاً کم؟ا مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً» که در بیشتر احادیث ذکر شده، تواتر لفظى دارد.
در نظام حکومتى امام مهدى(ع)، بهطور کلى نادانى،بىسوادى و کم خردى، ریشه کن مىشود و همه انسان ها براساس توانایى خود، از بالاترین حد دانش و معرفت برخوردار مىشوند.
عدالت مهدوى به عدالت اقتصادى یا عدالت قضایى محدود نمىشود و شامل حوزههاى فرهنگى، سیاسى، اقتصادى و حقوقى مىشود.
عدالت سیاسى آنگاه محقق مىشود که هر شهروندى به اندازه اهلیّت و توان قابلیت خود، از امکانات عمومى جامعه بتواند بهره ببرد.
در زمان حکومت امام مهدى(ع)، عدالت در مناسبات حقوقى و قضایى حاکم مىشود و داورى و قضاوت میان مردم از هرگونه اشتباه،بىعدالتى و جانب دارى پیراسته مىشود که این امر در عادلانه شدن همه روابط اجتماعى و جلوگیرى از ستم و تجاوز به حقوق دیگران تأثیر مهمى خواهد داشت.