ارتباط افزايش کلسيم در مغز با ابتلا به پارکينسون

به گزارش سرويس بين الملل خبرگزاري صداوسيما به نقل از پایگاه خبری یورک الرت، محققان علوم پزشکی در دانشگاه کمبریج در انگلیس اعلام کردند کلسیم در ابتلا به بیماری پارکینسون نقش مهمی دارد.

محققان می‌گویند زیاد شدن سطوح کلسیم در مغز با تشکیل مواد سمی که در نهایت به بیماری پارکینسون منجر می‌شود رابطه دارد.
این دانشمندان دریافتند کلسیم نوعی واسطه در واکنش‌هایی است که در ساختمان غشایی داخل پایانه‌های عصبی است که نقشی مهم در انتقال پیام‌های مهم مغزی ایفا می‌کند.
این عنصر همچنین در تجمع ماده آلفا سینوکلین که از زمینه ساز‌های ابتلا به پارکینسون است نیز موثر است.
دکتر گابریل کامینسکی شیرل و همکارانش می‌گویند نقش کلسیم در سیناپس‌های عصبی و انتقال پیام‌های عصبی به قدری مهم است که افزایش این عنصر در مغز با ابتلا به بیماری پارکینسون ارتباط دارد.
این یافته شرایط جدیدی برای درمان بیماری پارکینسون ایجاد خواهد کرد.
پارکینسون لرزش در وضعیت استراحت است که شیوع آن بیشتر در سنین پیری است، اما در جوانان هم دیده می‌شود شیوع آن در تمام مناطق دنیا یکسان است یعنی درصد شیوع بیماری با تغییر در منطقه خیلی فرق نمی‌کند.
به طور کلی این بیماری بر اثر از بین رفتن سلول‌های ترشح کننده ماده‌ای به نام دوپامین (که یک انتقال دهنده عصبی) است رخ می‌دهد.
افزایش نسبت استیل کولین به دوپامین در عقده‌های قاعده‌ای مغز موجب علائم ترمور (لرزش دست)، سفتی عضلات و کندی حرکات می شود.
پارکینسون براساس دو علامت یا بیشتر از چهار علامت اصلی بیماری مشخص می‌شود. ارتعاش و لرزش دست و پا در حالت استراحت، کندی حرکات، سختی و خشک شدن دست و پا و بدن و نداشتن تعادل؛ این چهار علامت اصلی را تشکیل می‌دهند.
این علائم مخصوصاً وقتی که در یک سمت بیشتر از سمت دیگر پدیدار شود، تشخیص پارکینسن داده می‌شود مگر اینکه علایم دیگری همزمان وجود داشته باشد که بیماری دیگری را نمایان کند.
­