عید دارد می آید، روز از نو، روزی از نو، اما اینکه رزق و روزی ما چقدر نو شود بستگی دارد که سفره عیدمان را چگونه پهن کنیم، عید ایرانی را با چه کالایی حلول کنیم.
اگر می خواهیم حول حالنایی در اقتصاد ما صورت گیرد کافیست در همین ایام غیرت ایرانی ما گُل کند به خصوص که بهانه ای هم برای کیفیت اجناس ایرانی مختص عید نیست.
پرتقال، سیب، آجیل، رخت و لباس، هفت سین وبقیه، چیزی نیست که کیفیت تُرک و چین بر ما فزونی داشته باشد اگر عادت کردیم به این خصلت خرید، نوروز فرصت ترک عادتهاست، زمین اگر به سرمای زمستان عادت می کرد چه بذر گلها و گیاهان که در خاک می مردند.
برای اینکه عید ایرانی با کالای ایرانی ضمانت شود قرار ما این باشد که به مهمانی که می رویم اولین کار ما شمردن دندان های سفره هفت سین باشد با مشاهده هر جنس غریبه، تکلیف عید بدهیم به بانی سفره از غزل حافظ که ؛
"سالها دل طلب جام جم از ما می کرد
انچه خود داشت زبیگانه تمنا می کرد" .
اگر مدیر ، وزیر و مسئول نیستیم که حواسمان به گمرک باشد ، اگر تاجر نیستیم تا هوای چرخ تولید داخلی را داشته باشیم ، مهمتر از همه ، مهترین پُست ، دست ماست ، ما خریدار هستیم ، شاه کلید مدیریت اقتصادی در جیب ماست. مراقب باشیم جیب خرید عیدمان جز برای جنس ایرانی لبخند نزند.
لبخند بی موقع یا به موقع جیبت در برابر مارک اجناس می تواند خیلی ها را شاد و خیلی ها را بی عید کند.
یادداشت_روز ؛ احمدملاشاهی