نقابی بر چهره کودتایی ناکام

به گزارش فضای مجازی خبرگزاری صداوسیما؛ ماه‌ها و سال‌های اول پس از پیروزی انقلاب مملو از اخبار و حوادثی بود که از سوی بیگانگان یا گروه‌های مخالف در کشور علیه انقلاب و مردم رقم می‌خورد. یکی از اخباری که در ماه های اول پس از پیروزی انقلاب به گوش می خورد کودتاهایی بود که یکی پس از دیگری با شکست مواجه می شد.
کودتا به معنی ضربه به حاکمیت مشروع است و اساسا وقتی یک گروه از نظامیان با اهداف ضد مردمی و یا تحریک خارجیان علیه حکومت مردمی اقدام نظامی می‌کنند در اصطلاح حقوقی – سیاسی گفته می‌شود نظامیان کودتا و اقدام به سرنگونی دولت مشروع کرده اند. کودتا یکی از راه‌های نیازموده پیش روی برای براندازی بود.
شاپور بختیار پس از فرار از ایران در تیر ۵۸ در پاریس اعلام کرد: با هدف سرنگونی نظام اسلامی، جنبش مخالفان را رهبری خواهد کرد و با این هدف و همچنین جذب کمک‌های مالی با کشور‌های بیگانه بخصوص امریکا، انگلیس و عراق ارتباط برقرار کرد. 

اوایل تیر کمیته مرکزی کودتا تصمیم گرفت که کودتا را در ۱۸ تیر رقم بزند و قرار بود در شب آن حدود ۳۰۰ نفر از چتربازان مشغول به خدمت و یا بازنشسته که در تهران مستقر بودند در دسته‌هایی کوچک به سمت محل‌های مشخص شده در نزدیکی پایگاه هوایی شاهرخی در همدان بروند، سران کودتا با ارتش بعثی عراق هماهنگ کردند که در روز ۱۹ تیر و در ساعت مقرر وارد حریم هوایی منطقه شوند و در پی عملیات هوایی عراق، آژیر قرمز پایگاه که رمز شروع کودتا بود به صدا درآید و پرسنل هواپیما‌ها را مسلح و آماده پرواز کنند، به طور همزمان خلبانان وابسته به کودتا در ظاهر برای حرکت به سمت مرز‌ها و پاسخ به ارتش عراق و در واقع برای حرکت به سوی تهران و بمباران اهداف از پیش تعیین شده پرواز کنند.