در حالی که مسئولان بهداشتی انگلیس بر کمبود بودجه اذعان می کنند، بخش خدمات بهداشتی دولتی این کشور به طور فزاینده ای از پرداخت هزینه عمل های جراحی لگن و زانو خودداری می کند.
براساس بررسی نشریه پزشکی ”مدیکال ژورنال“ انگلیس، تعداد عمل های جراحی که مسئولان محلی بخش خدمات بهداشتی دولتی انگلیس رد کردند، سال گذشته 45 درصد افزایش یافت. جامعه پزشکی انگلیس این محدودیت ها را محکوم کرده است. کالج سلطنتی جراحان انگلیس اعلام کرد این محدودیت ها بیماران را وادار کرده است یا برای اینکه درمان شوند ”التماس“ کنند یا خودشان هزینه های عمل جراحی را بپردازند.
به موجب مقررات بخش خدمات بهداشتی دولتی انگلیس, پزشکان, زمانی که بیماران را برای جراحی لگن یا زانو (به مسئولان ذیربط محلی) ارجاع می دهند, باید از این مقامات, ”درخواست پرداخت هزینه فوق العاده“ کنند.
بر اساس اطلاعاتی که به موجب قانون آزادی اطلاعات به دست آمده است, سال گذشته دست کم هزار و 188 مورد درخواست تامین هزینه عمل جراحی زانو, و 487 مورد درخواست تامین هزینه جراحی لگن رد شد.
سازوکار درخواست برای تامین هزینه عمل های جراحی, در اصل برای محدودیت دسترسی به عمل های جراحی غیرضروری و پرهزینه, مثل جراحی زیبایی بود, اما مسئولان بهداشتی که با کمبود بودجه رو به رو هستند, هم اکنون به طور گسترده تری از این سازوکار برای حفظ بودجه استفاده می کنند.
بررسی جدید نشان می دهد تنها در برخی مناطق انگلیس حدود 18 درصد درخواست های (پرداخت هزینه) عمل جراحی زانو و لگن, و در مناطق دیگر تقریباً همه این درخواست ها رد می شود.
ایان اردلی, نائب رئیس بلندپایه کالج سلطنتی جراحان انگلیس گفت: ”عمل جراحی زانو و لگن همواره از نظر بالینی و هزینه برای بیماران مؤثر بوده است. اینکه تعدادی از کمیسیون های ذیربط هزاران بیماران را ملزم می کنند تا برای (تامین هزینه عمل خود) التماس کنند, برای ما نگران کننده است.“
وی افزود: ”لزوم درخواست برای تامین هزینه عمل به این معناست که بیماران مدت زمان بیشتری درد خواهند کشید و احتمالاً شرایط جسمی شان وخیم تر خواهد شد و در نتیجه هزینه های بیشتری به نظام بهداشتی تحمیل خواهد شد که همین حالا تحت فشار مالی شدید است.“
پزشکان می گویند لزوم درخواست تامین هزینه عمل, هم موجب استرس پزشکان می شود و هم بیماران. در عین حال محدودیت عمل های جراحی, آموزش جراحی را نیز تحت تاثیر قرار می دهد. جولی وود, مدیر اجرایی نمایندگان بالینی بخش خدمات بهداشتی دولتی انگلیس گفت: ”بودجه ما عملاً تمام شده است و ما باید راههایی برای کارایی بیشتر پیدا کنيم. برای مثال ما تصمیم داریم میزان کمتری از هزینه ها را تقبل کنیم. ما باید بسیار صادق و روراست باشیم. لازم است با مردم درباره آنچه بخش خدمات بهداشتی دولتی باید ارائه کند, گفتگو کنیم.“
بررسی مدیکال ژورنال مبتنی بر آمار و اطلاعات 167 گروه از 195 گروه نمایندگان بالینی انگلیس است. آناندا نانو, رئیس انجمن ارتوپدی انگلیس گفت: این مشکلی بزرگی است. در بعضی از مناطق معین کشور, عمل جراحی زانو و لگن چند ماه است که متوقف شده است.
بر اساس بررسی که ماه آوریل منتشر شد, با جراحی های ساده تعویض مفصل زانو، هم می توان در هزینه ها صرفه جویی کرد و هم درد بیماران را کاهش داد. بررسی جدید مدیکال ژورنال یک روز پس از بررسی کالج سلطنتی جراحان منتشر شد. نتایج بررسی کالج سلطنتی جراحان نشان می دهد بیشتر مسئولان بهداشتی محلی انگلیس از پذیرش عمل های جراحی فتق خودداری می کنند تا اینکه درد بیماران به قدری شدید شود که قادر به کار کردن نباشند. این نهاد هشدار داد این سیاست سهمیه بندی جان مردم را به خطر انداخته است.
هزینه عمل جراحی زانو و تعویض مفصل در بیمارستان های خصوصی انگلیس حدود 11 هزار پوند است.
سخنگوی بخش خدمات بهداشتی دولتی انگلیس گفت: ”در واقع این نهاد امسال قصد تامین هزینه عمل های جراحی بیشتری را که در فهرست انتظار هستند, دارد, از جمله جراحی زانو و لگن, و ما بیمارستانها را تشویق می کنیم میزان عمل های جراحی اختیاری خود را افزایش دهند و آن را به اواخر سال موکول نکنند.“
مبتلایان به اوتیسم در بخش هایی از انگلیس سالها برای تشخیص بیماری منتظر می مانند
در خبري ديگر به نقل از روزنامه گاردین چاپ انگلیس، ارقام جدیدی که اداره ملی بهداشت انگلیس اعلام کرده است نشان می دهد افراد مشکوک به ابتلاء به بیماری اوتیسم برای اینکه ارزیابی شوند در بخش هایی از انگلیس مجبورند بیش از دو سال و برای اینکه نتایج تشخیص ها به آنها اعلام شود باید حدود چهار سال منتظر بمانند.
نورمن لمب Norman Lamb وزیر پیشین بهداشت انگلیس که این ارقام را به دست آورده است گفت این تعویق های طولانی موجب "رسوایی" است و از طرف جامعه ملی اوتیسم "کاملا غیر قابل قبول است."
کودکان و افراد بزرگسال در انگلیس که تصور می شود مبتلا به اوتیسم هستند، بر اساس دستور العمل های اداره ملی بهداشت باید ظرف مدت سه ماه ارزیابی شوند.
بزرگسالان در سال های 2016 و 2017 باید 848 روز و کودکان باید 799 روز صبر می کردند تا درباره ابتلا به اوتیسم، ارزیابی شوند. افراد زیر هجده سال به طور متوسط 574 روز منتظر می ماندند تا برای نخستین بررسی به آنها وقت داده شود.
لمب گفت: "این مدت های انتظار رسوا کننده به رغم وجود این شواهد روشن روی می دهند که تشخیص و مداخله زودهنگام پزشکی در فرصت های زندگی افراد، تفاوت زیاد بوجود می آورد. در بسیاری از موارد، تشخیص برای دسترسی کودکان به حمایت های مهم از جمله آموزش و طرح های سلامت و مراقبت، ضروری هستند."
مارک لور Mark Lever مدیر اجرایی "جامعه ملی اوتیسم" گفت: "تعویق های طولانی در تشخیص اوتیسم، بر والدین و خانواده هایشان تاثیرات بدی دارد. افراد زیادی که مبتلا به اوتیسم هستند و والدین آنها، تشخیص بیماری را موجب تغییر زندگی خود می دانند. تشخیص می تواند توضیح دهد که چرا فرد همواره احساس می کند متفاوت است، به رفع موانع برای برخورداری از حمایت مهم کمک می کند و افراد را قادر می سازد کنترل زندگی شان را بدست بگیرند. در عین حال، صبر کردن طولانی مدت، موجب صدمه روحی، خشم و افسردگی افراد می شود. افراد مبتلا به اوتیسم و خانواده های آنها به شدت به دنبال دریافت کمک هستند و در زیر فشار، خرد می شوند."