به گزارش سرويس بين الملل
خبرگزاري صدا و سيما ، روزنامه فایننشال تایمز ، چاپ انگلیس، نوشت ابراز نارضایتی و مخالفت با دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا در این کشور هزینه سنگینی دارد.
رئیس جمهور آمریکا با انتقامگیری از منتقدان خود در حال تضعیف نهادهای این کشور است.
ترامپ این هفته گفت هزینه "سلوک و رفتار ناپایدار" جان برنن John Brennan ، لغو مجوزهای دسترسی امنیتی او بود. اگر برنن، مدیر سابق سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) ، با واگذاری این مجوزها به ناپایدارترین رئیس جمهور آمریکا پوزخند بزند، عذری بر او نیست.
برنن قربانی نقض حقوق بشر نیست. مجوزهای دسترسی امنیتی جزو مزایا محسوب می شود، نه جزو حقوق، و دارنده آن می تواند از آن در فعالیت های مشاوره ای در موسسات خصوصی استفاده کند. مردی در موقعیت برنن می تواند از راههای دیگر هم پول درآورد. حملات او به ترامپ، که رفتارش را "چیزی در حد خیانت" توصیف کرده است، شاید باید سنجیده تر می بود تا پای دستگاههای اطلاعاتی به یک مناقشه سیاسی زشت وارد نشود.
در عین حال، حساسیت ترامپ به انتقاد به شان و جایگاه منصب او لطمه می زند. او با قلدری با مطبوعات برخورد کرده، تغییرات در برخورد مالیاتی با اتحادیه فوتبال ملی را پیشنهاد داده و تهدید کرده است فهرستی از افرادی غیر از برنن را نیز از مجوزهای دسترسی امنیتی خود محروم خواهد کرد.
این فهرست شامل نام بروس اور Bruce Ohr وکیل دادگستری نیز می شود که امرار معاشش به داشتن مجوزهای دسترسی امنیتی بستگی دارد و این به ویژه اقدامی خبیثانه است. همسر اور برای یک موسسه پژوهشی کار کرده است که قرار بود روی "پرونده ای" در خصوص ارتباطات ادعا شده میان ترامپ و مسکو تحقیق کند. اگر سرنوشت افراد و سازمان ها بستگی به روابط آنها با رئیس جمهور داشته باشد، این به حیات عمومی آمریکا لطمه بسیار خواهد زد. محو کردن مرزهای بین انتقامگیری شخصی و ترخیص افراد از وظایف عمومی با دموکراسی سازگاری ندارد.
این همچنین با دولت باکفایت نیز سازگاری ندارد. آزادی مخالفت چیزی تجملاتی نیست. این بخشی لاینفک از سیاستمداری خوب است. مقامات باید احساس کنند که برای ابراز مخالفت با شاخه سیاسی قوه مجریه آزادی دارند. این شامل کسانی می شود که از دولت خارج می شوند اما برای طرح کردن انتقادات هوشمندانه مجوزهای دسترسی امنیتی کافی در اختیار دارند، مجوزهایی که در غیاب آنها عموم مردم شاید هرگز چنین انتقاداتی را نشنوند. به ویژه امنیت ملی بر میزان صراحت لهجه متکی است. اقدام ترامپ به سیاسی کردن مجوزهای دسترسی امنیتی ممکن است تاثیر نامطلوبی بر ابراز نارضایتی و مخالفت در محافل عمومی و خصوصی داشته باشد، چرا که مقامات از این بیم خواهند داشت که از یک کاخ سفید دمدمی مزاج و نازک نارنجی طرد شوند.
در حالی که مقامات فعلی مراقب حرف زدن خود خواهند بود، افرادی هم که متقاضی پیوستن به منصب های دولتی اند ممکن است به سبب انتقادهای قبلی از ترامپ ، دچار دلسردی و نومیدی شوند. دولتی که فقط به افراد وفادار به خود روی خوش نشان می دهد، نمی تواند بهترین ها را جذب کند. در همان زمان انتخاب ترامپ به ریاست جمهوری آمریکا این نگرانی وجود داشت که او بحرانی فوری و وجودی برای جمهوری به وجود خواهد آورد. با گذشت دو سال از مدت تصدی ترامپ، ماهیت حقیقی تهدید او آشکارتر شده است. این کار با گذشت زمان به تضعیف نهادهایی می انجامد که زمانی مقدس بودند. از جدی بودن صدمه ای که بر آمریکا وارد می شود به سبب کند بودن آن کاسته نمی شود.
همانطور که از ترامپ انتظار می رفت، او هیچ تلاشی نکرده است که انگیزه خودخواهانه خود را از این اقدام پنهان کند. او برنن را تا حدودی در ماجرای شروع تحقیقات بازرس ویژه درباره مداخله روسیه در انتخابات ریاست جمهوری سال 2016 مقصر می داند. رئیس جمهور آمریکا در ماموریتش برای لکه دار کردن تحقیقات تحت سرپرستی رابرت مولر کاملا موفق عمل کرده است. اعتماد عمومی به این تحقیقات کاهش یافته است، به ویژه در میان رای دهندگان جمهوریخواه، که این روند را به قول ترامپ یک "بگیر ببند جعلی" می دانند.
رفتن به سراغ برنن و دیگران در دنیای دستگاههای اطلاعاتی به افزایش حمایت طرفداران رئیس جمهور از وی و ابراز مخالفت با "دولت پنهان" می انجامد.