ناتوی عربی بازوی نظامی طرح معامله قرن

پس از طرح معامله قرن از سوی دونالد ترامپ رئیس جمهور امریکا و اجرای مقدمات این طرح مبنی بر انتقال سفارت کشورش از تل آویو به قدس، از طرح جدید دولت ترامپ برای تشکیل ائتلافی نظامی متشکل از هشت کشور عربی به همراه امریکا سخن گفته می شود.
بر اساس گزارش ها دولت امریکا قرار است ژانویه مقام های عربستان، امارات، کویت، بحرین، قطر، عمان به همراه مصر و اردن را به واشنگتن فرا بخواند و در آنجا این ائتلاف تشکیل شود. البته بهانه امریکایی ها برای تشکیل چنین ائتلافی نیز جلوگیری از نفوذ و مداخله ایران در کشورهای عربی است. به زعم مقام های امریکایی ایران از طریق حزب الله در لبنان، انصارلله در یمن، حماس در فلسطین، گروههای حشدالشعبی در عراق و سوریه نفوذ دارد و این مداخله تهدیدی برای کشورهای عربی است!
بر اساس گزارش ها، مقدماتی نیز برای رسیدن به این هدف آماده شده که نشست اخیر امنیتی منامه، دیدارهای محرمانه و علنی مقام های رژیم صهیونیستی با مقام های کشورهای عربی نیز بخشی از این مقدمات است.
صرف نظر از برخی گمانه ها در خصوص اهداف طرح ناتوی عربی که به انگیزه های اقتصادی دولت امریکا برای فروش سلاح و دوشیدن آنها به بهانه تامین امنیت اشاره می کند و چه بسا دولت امریکا همانگونه که اکنون به کشورهای اروپایی فشار می آورد که دو درصد از تولید ناخالص خود را به ناتو اختصاص دهند چنین حق اشتراک نیز از سوی امریکا برای کشورهای عربی وضع شود.
تردیدی نیست که چنین ائتلافی با هرهدفی که تشکیل شود به نفع منافع اقتصادی امریکا خواهد بود اما به نظر می رسد مهمترین هدف چنین ائتلافی، با توجه به شکست پروژه براندازی در سوریه و تقویت محور مقاومت در منطقه و رسیدن این نیروها به مرزهای جولان اشغالی، حفظ موجودیت رژیم صهیونیستی با هزینه کشورهای عربی است. از این روی می توان گفت طرح تشکیل ناتوی عربی در امتداد طرح معامله قرن و بازوی نظامی این طرح است. چرا که پذیرش این ادعا که ایران تهدیدی برای کشورهای عربی است با توجه به واقعیت های میدانی باور پذیر نیست و بالعکس همین واقعیت ها زیست انگلی رژیم صهیونیستی و دولت امریکا از پیکره کشورهای عربی را برای این کشورها به تهدید تبدیل کرده است.
اما این واقعیت های میدانی چیست؟ در پاسخ به این سوال باید سوال دیگری را مطرح کرد و آن اینکه نفوذ یا به زعم امریکا مداخله ایران در کشورهای عربی به سود و زیان کدام طرف ها بوده است؟
یکی از واقعیت های میدانی حمایت ایران از حزب الله در لبنان است، لبنانی که بخش های زیادی از جنوب این کشورتا سال 2000 میلادی تحت اشغال رژیم صهیونیستی بود و حمایت معنوی تهران از جنبش مقاومت حزب الله سبب شد تا بخش های اشغالی در سال 2000 و در ادامه در سال 2006 از اشغال رژیم صهیونیستی خارج شود و این سرزمین های عربی به دیگر سرزمین های عربی بپیوندد. واقعیت میدانی دوم حمایت ایران از مردم فلسطین که جلوه آن در حمایت از مقاومت متبلور بوده و نتیجه آن به آزادسازی نوار غزه به عنوان بخشی از سرزمین های عربی و امیدوارشدن به آزادی دیگر سرزمین های عربی فلسطین منجر شده است.
واقعیت میدانی سوم حمایت ایران از دولت عربی سوریه در مقابل طرح براندازی امریکایی و صهیونیستی برای تجزیه این کشور است که نتیجه آن به نابودی گروه داعش و آزادسازی سرزمین های عربی تحت کنترل این گروه و دیگر گروههای تروریستی و جلوگیری از تجزیه سوریه بود. این واقعیت میدانی در عراق نیز که با تهدید داعش و خطر تجزیه روبرو بود با دعوت بغداد از تهران برای کمک در مبارزه با تروریسم تبلور یافت و سرزمین عراق از سقوط نجات یافت.
البته امریکا و رژیم صهیونیستی فقط در پی تجزیه سوریه و عراق نبودند بلکه بر اساس گزارش روزنامه ینی شفق امریکا و اسراییل طرح تجزیه عربستان به چهار کشور مستقل را نیز طراحی کرده اند و اگر ایران این طرح را در عراق و سوریه شکست نمی داد چه بسا اکنون نوبت عربستان بود که در درگیری های داخلی غوطه ور شده و تجزیه شود.
اما در یمن آنچه در حال رخ دادن است گرفتار شدن عربستان و امارات در باتلاق آن کشور است که به جرات می توان گفت تهاجم نظامی این دو کشور در یمن از سوی رژیم صهیونیستی و امریکا طراحی شد و ولیعهد ناپخته عربستان را درگیر آن نمود. به شعارهای رزمندگان انصارلله توجه شود که بعد از تکبیر مرگ بر اسرائیل و مرگ بر امریکا سر می دهند و در صورت تشکیل دولتی مستقل در یمن، بی تردید این رژیم صهیونیستی بود که در معرض خطر بیشتر قرار می گرفت چرا که رزمندگان بارها آمادگی خود را برای نبرد آزادسازی قدس اعلام کرده بودند. موضع ایران هم همواره درباره یمن برقراری صلح و حال اختلافات از طریق گفتگوهای سیاسی بوده است.
حال سوال اینجاست که آیا طرح ناتوی عربی به سرانجام خواهد رسید؟ در پاسخ هر چند به ماهیت ناهمگون کشورهای عربی واختلافات درون آنها به عنوان طرحی از پیش شکست خورده اشاره می شود اما در یک جمله می توان گفت اگر طرح معامله قرن سرانجام داشته باشد ناتوی عربی هم تشکیل خواهد شد؟ اما آیا طرح معامله قرن اجرا خواهد شد؟