در حالی سیمرغ سی و هفتم به روز چهارم پرواز خود رسید که ارزیابیها حاکی است تاکنون تنها محتوای یک فیلم انسانی و به دور از سیاه نمایی بر روی پرده رفته است.
در این چهار روز پردیس سینمایی ملت ”سینمای رسانه ها“ کم حاشیه به خود ندید، از دیر رسیدن بعضی از فیلمها و حضور چهرههای ناشناس و غیر رسانهای در سینمای رسانه تا فیلمهای سراسر سیاه و تک خوانی زن در تعدادی از فیلمهای به نمایش درآمده از جمله این حاشیه هاست.
به عقیده اهالی رسانه، تاکنون تنها دو فیلم قابل قبول در پردیس ملت به نمایش در آمده است.
غلامرضا تختی با کارگردانی بهرام توکلی و قصر شیرین به کارگردانی سید رضا میر کریمی از جمله این فیلم هاست.
پویا نمایی آخرین داستان هم از آثاری است که به عقیده اهالی رسانه انسجام و کیفیت مناسبی داشت.
اما در این چهار روز فیلمهایی به نمایش در آمد که نه تنها نسبتی با انقلاب و فرهنگ ایرانی اسلامی ندارند بلکه مغایر با ارزشهای انقلاب هم هستند.
در فیلم ”درخوانگاه “ میبینیم که شخصیت اصلی مدام از بدبختی ایرانیان و خوشبختی مردم دیگر کشورها میگوید. درفیلم ” ناگهان درخت“ شخصیت اول داستان در اوایل انقلاب بدون دلیل و منطق بازداشت میشود و جوانیش در آنجا میگذرد. در فیلم ”تیغ و ترمه“ شخصیت مادر همه نوع خیانتی به همسر و فرزندش میکند و خیانت عنصر پر رنگی است که میان شخصیتهای قصه دیده میشود.
اما مسئلهای که بیش از همه نظر اهالی رسانه را به خود جلب کرده تک خوانی بانوان در تعدادی از فیلمهای حاضر در این دوره است. از تک خوانی ماشین مشتی ممدلی از سوی لاله اسکندری و اضافه شدن پژمان بازغی تا میانههای راه تا نواهایی که در دیگر فیلمهای اجتماعی شنیده شد.
نشستهای خبری، اما نسبت به سال گذشته از نظم بهتری برخوردار است.
البته عدهای سعی در به حاشیه کشاندن آن دارند. برای مثال جمعه ۱۲ بهمن به بازی ضعیف مهناز افشار و پیمان معادی در فیلم ناگهان درخت نقد شد، وقتی مهناز افشار بلند گو به دست گرفت سریعا به حاشیه رفت! به جای پاسخ درباره نقشهای سطحی و بازیهای نه چندان باکیفیتی که در این دوره دارد سریع به سراغ دامن زدن به حواشی افتتاحیه و پیرزن خطاب شدن فاطمه معتمد آریا رفت و گفت: افتخار میکنم که من هم پیرزن هستم.
اهالی رسانه امیدوارند با توجه به نامهایی که در جدول نمایش فیلمها است در روزهای آتی شاهد نمایش فیلمهای با کیفیتتر و پر محتوا تری باشند. فیلمهایی خالی از خیانت، شکست، مرگ، سیاهی و نا امیدی...