لیگ این فصل فوتبال ایران بسیار پر حاشیه و ملتهب می گذرد.
یک زمانی، شهرآورد تهران با بیش از 100 هزار تماشاگر که حتی تعدادی از آنها دور تا دور محیط تبلیغاتی زمین می نشستند، برگزار می شد؛ بدون اینکه یک قطره خون از دماغ کسی بچکد. اما گزاف نیست اگه بگوییم اکنون و در طول همین دو هفته، شمار مصدومان و زخمی های ورزشگاههای فوتبال ایران از شمار صدمه دیدگان جنگهای نظامی فراتر رفته است!
آهای اهالی وزارت ورزش و جوان، آهای مدیران فدراسیون فوتبال، آهای مدیران باشگاههای ورزشی، آهای باشگاههای فوتبال، آهای آقایان سرمربی، آهای همه بازیکنان پا به توپ، آهای همه پیشکسوتان، آهای تمام طرفداران و تماشاگران فوتبال،
ما فوتبال را برای سرگرمی و سرور دوست داشتیم، برای اینکه دور هم جمع شویم و کری های شیرین بخوانیم و بعد از بازی، باز هم دست دوستی به یکدیگر بدهیم. اما چه شد که به این روز افتادیم؟ پشتوانه فرهنگی ما از خیلی از کشورها غنی تر است. چرا دیگر از ورزشگاههای ما بوی تختی ها و پوریای ولی ها نمی آید؟ چرا گفتارمان از نام نامی مولا علی پر است، ولی در رفتارمان ذره ای علویت مشاهده نمی شود؟
این جام ها به اشک چشم کودکی که پدرش را از دست داد،
به دلهره مادری که فرزندش را سر شکسته دید،
به نگرانی پدری که پسر سربازش از بالا به زمین پرت شد
و به خیلی از چیزهای دیگر نمی ارزد.
این جام ها به دادن جان ها نمی ارزد...