چند وقتی است که زمزمههایی درباره انتخاب بازیگران بر اساس میزان دنبال کنندگانشان در فضای مجازی به گوش میرسد. حتی چند بازیگر مصاحبه کرده اند که دلیل کمرنگ شدنشان در دنیای سینما این است که در فضای مجازی فعالیت آنچنانی و دنبال کننده چشمگیری ندارند.
این صحبت در ابتدا برای هر کسی عجیب است. مگر فضای مجازی و تعداد دنبال کنندگان افراد میتواند به افراد وجاهت و مهارت ببخشد؟ مگر ستارههای سینمای ما از دل فضای مجازی بیرون آمدند و در قاب هنر ماندگار شدند؟ همین الان چند درصد از چهرههای ماندگار سینما در فضای مجازی فعالیت دارند؟
چند وقت پیش با علی نصیریان صحبت کردیم و صفحهای در فضای مجازی با نام و عکسهایی از او را به وی نشان دادیم. او میگفت: روحش هم از وجود چنین صفحهای خبر ندارد.
چندی پیش با مریلا زارعی یکی از بهترین بازیگران زن سینما صحبت میکردم و میگفت: هنوز دوست دارد کتاب ورق بزند و با فضای مجازی بیگانه باشد.
کم نیستند هنرمندانی که ترجیح میدهند با هنرشان به چشم بیایند نه اینکه با فعالیتهای غیر موجه در فضای مجازی خود نمایی کنند.
یکی از تهیه کنندگان سینما میگفت، یکی از بازیگران میگوید؛ من ۶ میلیون دنبال کننده دارم و برای فیلمتان در گیشه موفقیت میآورم. دنبال کنندگانی که وجود حقیقی ندارند. حتی شنیده شده بازیگرانی که دنبال کننده بیشتری در فضای مجازی دارند انتظار نقشهای پر رنگتر و دستمزد بیشتر هم دارند!
اگر کمی به عقبتر برگردیم خواهیم دید که پای چنین مسائلی از زمانی به سینما باز شد که سر و کله برخی از سرمایه گذارها که سابقه فرهنگی هنری ندارند پیدا شد.
سرمایه گذارهایی که تنها هدفشان قرار گرفتن نامشان در عنوان فیلمها و جای گرفتن تصویرشان در کنار چند بازیگر سینما است، سرمایه گذارانی که به دنبال بازگشت سریع سرمایه خود هستند و دلشان برای فرهنگ و هنر ایران نسوخته است.
در این بین کارگردانانی هستند که اجازه دخالت این افراد در چینش بازیگرانشان را نمیدهند، اما کارگردانان ضعیفتر مجبورند به سلیقه سرمایه گذار تن دهند. در نهایت خروجی کار فیلمهایی میشود که سر و تهی ندارد، بازیگر در جای درست خود قرار نگرفته و مخاطب هم آن را پس میزند، اما از روی ناچاری و نبود فیلم دیگر مجبور است به تماشای آنها بنشیند. از این قبیل فیلمها که به طور معمول گونه خود را طنز معرفی میکنند در سینمای این روزها کم نیستند.
چند ماهی است که یک پدیده دیگر هم در سینمای تجاری ظهور و بروز پیدا کرده و آن هم استفاده از چهرههای معروف فضای مجازی در فیلمهای سینمایی!
این اتفاق هم جای نگرانی بسیاری دارد، زیرا ممکن است افرادی که حاضرند برای رسیدن به سینما هر کاری انجام دهند برای جذب دنبال کننده دست به انتشار مطالب نامناسب یا دروغ و نماهنگهای هجو بزنند. اتفاقی که حتی برخی از بازیگران حرفهای ما هم دچار آن شده اند!
در شرایطی که سینما برای برخی محلی برای سود جویی و خود نمایی شده است تنها میتوان به هوشمندی جامعه هنری و نهادهای مربوط به هنر هفتم امیدوار بود تا سینما بستری برای عرض اندام شهرت طلبان و ثروت اندوزان نشود.
سحر قناعتی؛