‌می‌توانیم خودمان را به دنیا نشان دهیم

مایک رستم پور پیش از اعزام به اردو‌های اروپایی به خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما گفت:​ تمرینات خیلی سختی داشتیم و حالا هیجان زیادی برای مسابقات تدارکاتی دارم تا بالاخره با حریفانی خارج از اردو روبرو شویم.

وی درباره گروه ایران در جام جهانی افزود:​ گروه سختی داریم، تونس همان تیم ۱۰ سال قبل نیست و تیم خیلی بهتری برای جام جهانی دارند یا پورتوریکو تیمی آمریکایی است و در سطح جهانی به شمار می‌رود. جام جهانی تجربه فوق العاده‌ای برای بازیکنان ایران است که خودشان را به دنیا نشان دهند. به نظرم تیم ایران را در دنیا تا حدودی پایین‌تر از سطح واقعی آن در نظر می‌گیرند. خیلی دوست دارم که به همه نشان دهیم واقعا چه تیمی هستیم.

 بسکتبال پورتوریکویی‌ها مثل آمریکاست 

ملی پوش دورگه بسکتبال که سابقه بازی با تیم‌های مختلفی را در قاره آمریکا دارد، ​درباره نوع بازی پورتوریکو گفت: آن‌ها بسکتبال را خیلی شبیه آمریکایی‌ها بازی می‌کنند. از نظر جثه بزرگتر و قوی‌تر هستند، سریع بازی می‌کنند و به سبک NBA زیاد شوت سه امتیازی می‌زنند. تنها چیزی که تیم‌ها را در جام جهانی از هم متمایز می‌کند، این است که چطور مثل يک تيم بازی می‌کنید. بسیاری از بازیکنان در ایران حدود ۱۰ سال با هم بازی کرده اند، خودم هم قطعه دیگری از پازل هستم و فکر می‌کنم خیلی خوب با این گروه از بازیکنان کنار می‌آیم.

وی با تایید اینکه از نظر قانونی به عنوان بازیکن تبعه ایران به حساب می‌آید، افزود:​ فدراسیون همه کار‌های مربوط به بازی ام را برای تیم ملی انجام داده است، من نمی‌توانستم بدون تلاش‌های آن‌ها در تیم ملی ایران بازی کنم و به نظرم هیچ مشکل قانونی هم برای بازی با پیراهن این تیم باقی نمانده است.

 مقایسه من و ارسلان کاظمی اشتباه است 

رستم پور در پاسخ به اینکه بسیاری او را با ارسلان کاظمی مقایسه می‌کنند،​ تاکید کرد: من در هر دو پست ۳ و ۴ بازی می‌کنم و در جریان فینال لیگ ۴۵ درصد سه امتیازی موفق داشتم. در مجموع میل به شوتزنی دارم و ارسلان چندان اقدام به شوت ندارد؛ بنابراین نوع بازی من و او کاملا فرق دارد و دو بازیکن متفاوت هستیم که نباید در این شرایط، ​مقایسه‌ای انجام شود. فقط مسابقاتی را که رو در روی هم قرار گرفتیم، ​تماشا کنید. من و او کار‌های کاملا متفاوتی در زمین انجام می‌دهیم. برای ارسلان کاظمی به عنوان یک انسان و بازیکن احترام زیادی قائلم. خودش هم بعد از اینکه رقابت ما با تیم او تمام شد، به رختکن آبادان آمد و با همه دست داد.

وی درباره تلاشی که برای آشنایی با فرهنگ ایران دارد،​ گفت:​ بعد از قهرمانی در لیگ با نفت آبادان ترجیح دادم که در ایران بمانم و بیشتر با مردم و شرایط آشنا شوم. از بودن در اینجا لذت می‌برم. در ۱۳، ۱۴ کشور بازی کرده ام و در نهایت به کشور خودم ایران رسیدم که پدرم در آن متولد شده است. اینجا کاملا حس خانه را دارم.

 مردم فشار روی بازیکن دورگه را درک نمی‌کنند 

رستم پور در پاسخ به اینکه چرا انقدر از قهرمانی در لیگ ایران هیجان زده بود و تا مدت‌ها در اینستاگرام، عکس‌ها و مطالب مربوط به آن را به اشتراک می‌گذاشت؟ گفت: مردم شاید فشار روی بازیکنی را درک نکنند که از آمریکا آمده و می‌خواهد در ایران بازی کند. سایرین انتظارات خود را از من داشتند و شخصا انتظاراتی از خودم داشتم. در زمان آمدن به ایران خیلی دوست داشتم که خودم را به برخی ثابت کنم. اینجا حرف‌های زیادی مطرح می‌شود، بنابراین با یک قهرمانی خیلی خوشحال شدم، چون برخی منتقدان سکوت کردند.

فوروارد تیم ملی بسکتبال افزود:​ آبادان زادگاه پدرم است و بازی در تیم نفت آبادان برایم تجربه عجیبی بود. هنوز هم باور نمی‌کنم که این قهرمانی اتفاق افتاد. همچنین بودن در تیمی که انقدر بدون خودخواهی بازی می‌کرد. خودم می‌توانم به راحتی در این لیگ ۲۵ امتیاز در هر بازی به دست بیاورم؛ اما در تقسیم بازی فکر می‌کنم میانگین ۱۲ امتیاز در هر مسابقه داشتم. بقیه بازیکنان با توانمندی مشابه هم کمتر امتیاز گرفتند و بیشتر توپ را به گردش در آوردیم.

وی تاکید کرد: ​از نظر آماری فداکاری کردیم و در عوض یک قهرمانی به دست آوردیم. برای همین باید به کودکان آموزش داد که امتیازات اهمیت چندانی ندارند، برنده شدن تیم مهم است.

 هنوز هم از یادآوری قهرمانی،​ گریه ام می‌گیرد 
رستم پور درباره انتشار عکس گرگ‌های خشمگین و جملات مبارزه طلبانه در شبکه‌های اجتماعی توضیح داد:​ الان کاملا شرایط روحی متفاوتی دارم؛ اما زمانی که در لیگ برای قهرمانی بازی می‌کردیم، به خصوص در آبادان که هیچوقت قهرمان نشده بود، هر بازی خودم را برای موفقیت تیم می‌کشتم. برای من هیچ تجربه بسکتبالی به اندازه دوران بازی برای آبادان راضی کننده نبود. خیلی احساساتی بودم و هنوز هم وقتی یاد آن تجربه می‌افتم، ​گریه ام می‌گیرد. به نظرم معنی زندگی در چنین شرایطی مشخص می‌شود.

ملی پوش بسکتبال درباره واکنش پدر آبادانی خود بعد از قهرمانی تیم زادگاهش گفت:​ کلمات نمی‌تواند احساسات پدرم را توصیف کند. ارتباط پدر و پسری خاصی داریم. خیلی خوشحالم که این تجربه را برای او رقم زدم. پدرم بهترین دوستم است و همه موفقیت هایم را مدیونش هستم.