هنگامی که به ناآرامیهای سیاسی، بحران آوارگان و چالشهای موجود در جهان نگاه می کنیم، درمییابیم که تقریبا همه آنها به نوعی با آمریکا ارتباط دارند
مارک اسپر که به تازگی به ریاست وزارت دفاع آمریکا (پنتاگون) رسیده است این اظهارات را در نشستی با شینزو آبه، نخست وزیر ژاپن، در توکیو ایراد کرد. وزیر دفاع جدید آمریکا در اولین سفر خارجی خود بعد از تصدی این سمت به ژاپن سفر کرد.
این پرسش هایی است که مطرح هستند: در جهان امروز، کدام کشور در راه ترویج صلح و پیشرفت حرکت می کند و کدام کشور با مشکل آفرینی هایش در گوشه و کنار جهان، ناآرامی ایجاد می نماید؟ کدام کشور، مدافع نظم بین المللی است و کدام کشور، عامدانه مقررات و قوانین بین المللی را زیر پا می گذارد؟ شواهد و واقعیت ها به خوبی، همه چیز را نشان می دهند.
چین همواره یک کشور دوستدار صلح بوده است. از زمان شکل گیری جمهوری خلق چین در هفتاد سال پیش از این، مفاهیم صلح و توسعه، همکاری و پیشرفت برد-برد جزو مضامین اصلی در دیپلماسی این کشور بوده اند.
در دوران کنونی که ارتباط میان کشورها در عرصه جهانی گسترش یافته است، چین همچنان به حرکت در مسیر توسعه صلح آمیز ادامه می دهد و راهبرد همکاری برد-برد را دنبال می کند. این کشور به صورت فعال در زمینه ایجاد جامعه ای که آینده درخشانی را برای نوع بشر به ارمغان می آورد تلاش می کند. چین تلاش های جدی برای حرکت در زمینه صلح و توسعه برای بشریت انجام داده است.
بر خلاف آن چه که وزیر دفاع جدید آمریکا به غلط از آن با عنوان «تجاوزگری نظامی» چین نام می برد، پکن همه مسائل مرزی خود را با اکثر همسایگانش که مرز خشکی با چین دارند به شکلی صلح آمیز حل و فصل کرده است و در زمینه گسترش آرامش و صلح در دریای چین جنوبی نیز تلاش می کند.
آن دسته از کسانی که شایعاتی مبنی بر وجود «اقتصاد غارتگرانه» در چین را نشر می دهند، چشمان خود را بر روی این واقعیت بسته اند که ابتکار پیشنهادی چین موسوم به «ابتکار یک کمربند، یک جاده» برای تمام کشورها و مردمانی که در این ابتکار حضور دارند منافع به ارمغان آورده است.
آمریکا به عنوان قدرتمندترین کشور جهان مدت های طولانی است که ادعا می کند حافظ صلح و امنیت جهانی است. اما آن چه که این کشور تا کنون انجام داده است عکس این ادعا را اثبات کرده است.
آمریکا به واسطه قدرت نظامی اش چندین جنگ به راه انداخته و از به راه افتادن چندین جنگ نیز حمایت کرده است و کشورهایی مانند افغانستان، عراق، لیبی و سوریه را در هرج و مرج و خونریزی مستمر گرفتار ساخته است.
آمریکا در سال های اخیر نیز با یک مرض و بیماری جدید روبرو شده است: مرض «اعتیاد به خروج (از تعهدات و معاهدات)». آمریکا از توافق آب و هوایی پاریس، از سازمان یونسکو، از توافق هسته ای ایران و از معاهده منع تولید سلاح های هسته ای میان برد (آی.ان.اف.) خارج شده است.
هنگامی که به ناآرامی های سیاسی، بحران پناهجویان و آوارگان و چالش های موجود در گوشه و کنار جهان نگاه می کنیم، درمی یابیم که تقریبا همه آنها به نوعی با آمریکا ارتباط دارند.
با این حال، آمریکا، به عنوان تنها ابرقدرت موجود در جهان درصدد است از زیر بار مسئولیت هایی که بر عهده دارد شانه خالی کند و تلاش می کند که مسئولیت ها را بر دوش سایرین بیندازد.
دروغی که هزار بار هم تکرار شده باشد هنوز یک دروغ است. ترفند دامن زدن به مشکلات در مناطق مختلف جهان نمی تواند واقعیت را تغییر دهد و نه می تواند واقعیت را وارونه جلوه دهد.