۲۶ مرداد؛ تندیس استقامت

به گزارش خبرگزاری صداوسیما مرکز زنجان؛ مرداد ۱۳۶۹ برگی دیگر از تقویم انقلاب ورق خورد و یوم اللّه دیگری متولّد شد.

 

حسّ غریبی بود، عشق خودنمایی می‌کرد.

 

ثانیه‌های انتظار به کندی می‌گذشت.

 

شهر به استقبال پرنده‌های مهاجر آمده بود که در سال‌های سخت هجران از وطن، بال و پر خود را در زیر شکنجه‌های کفر شکسته بودند.

 

کدامین ساعت می‌تواند شکوه آن لحظات را در خود بگنجاند و کدامین تقویم می‌تواند شوق آن لحظه دیدار را در خود ثبت کند.

 

۲۶ مرداد روز بازگشایی قفس ما بود، روز شادمانی شهر و مردم، روز شادباش و تبریک، روز وصل و دیدار.

 

آغوش‌های گشوده برای سربازان وطن، آغوش‌هایی که  فوج فوج مردانگی در آن جای می‌گرفت.

 

آزادگان آمدند همان طور که رفته بودند؛ دلیر و مقاوم، آمدند با همان صلابت همیشگی، همان طور که دیروز رفته بودند.

 

امروز که آمدند، بوی اسپند و دود، بوی عطر خاطرات، و بوی مهربانی و انتظار فضای دل‌ها را سرشار از شور و شعف کرد.

 

مادر‌ها چهره‌های پر از اشک را زیر چادر نجابت پنهان می‌کردند.

 

پدر ها، اما با قاب عکس فرزندان به دنبال اتوبوس‌ها می‌دویدند.

 

استان زنجان ۵۸۶ نفر آزاده دارد که از این تعداد هفت نفر به شهادت رسیدند.

 

۶۵ درصد از آزادگان استان زنجان سابقه بیش از پنج سال اسارت در اردوگاه‌های رژیم بعث عراق را دارند.

 

همان عشقی که هشت سال پیش بدرقه شده بود، اینک دوباره طلوع کرد.

 

چشم‌های همگان اشک بار بود، نه به خاطر غم و اندوه، بلکه این بار از شوق وصال؛ چرا که وعده خدا محقق شده بود؛ «اِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرا». به درستی که پس از هر سختی آسانی است.

 

آزادگان ما، وارثان شهیدان اند و ماندند تا نام شان را گرامی و راه شان را ادامه دهند.

 

مقام معظم رهبری درباره آزادگان می‌فرمایند:

 

«.. یکی از چیز‌هایی که شما را، دل هایتان را زنده نگه می‌داشت، پرامید نگه می‌داشت، یاد آن چهره و روحیه‌ی پر صلابت امام عزیزمان بود. آن بزرگوار هم خیلی به یاد اسرا بودند. حال پدری را که فرزندانش به این شکل از او دور شده باشند، راحت می‌شود فهمید.»

 

آزادگان، گنجینه‌های ارزشمندی هستند که در درون آن، فرهنگ انسان ساز دوران اسارت نهفته است.

 

نویسنده: رضا علیزاده