ذکر مصیبت حضرت باب الحوائج، علی اصغر (ع)، یکی از جانسوزترین وقایع کربلا و عاشوراست که به رسم هرسال در نخستین جمعه محرم الحرام در حسینیهها و مصلیها در همایشی عظیم با عنوان «شیرخوارگان حسینی» برگزار میشود.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما؛ فردا صبح، مادرانی از ۶ هزار و ۲۵۰ نقطه ایران و ۴۵ کشور جهان هم ناله رباب در عزای طفل شیرخوارش علی اصغر (ع) در گوش جهان طنین انداز میشود.
در واقع میتوان اذعان کرد شهادت غریبانه حضرت علی اصغر (ع) با همه کوچکی اش؛ بزرگترین سند حقانیت و مظلومیت امام حسین (علیه السلام) و در عین حال آشکارترین سند خباثت و بی رحمی و شقاوت دشمنان است.
آقای انوش معظمی بازیگر نقش حرمله که این روزها با بازی در نقش شمر در نمایش «غریبه شام» در تماشاخانه سنگلج به روی صحنه میرود در مصاحبه با خبرنگار ما گفت: حدود یک دهه است که در نقشهایی مرتبط با محرم بازی میکنم و خوشحالم با اینکه نقش منفی ایفا کرده ام، اما توانسته ام تأثیرگذار باشم و با بازی در نقش «حرمله» مهر خدمت به حضرت علی اصغر علیه السلام بر پیشانی ام نقش بسته است.
وی افزود: افتخارم نوکری و خدمت به اربابم امام حسین علیه السلام است و پس از بازی در مختارنامه هنگامی که صحنههای شهادت حضرت علی اصغر را از قاب تلویزیون میبینم بسیار متأثر میشوم و مانند بقیه اشک میریزم.
روایتهای گوناگون درباره شهادت حضرت علی اصغر مورد تحلیل قرار گرفته اند، اگرچه در نام آن حضرت و کنیه وی اختلاف نظرهایی وجود دارد، بسیاری از منابع، بر طفل بودن و نحوه شهادت ایشان در ۶ ماهگی اتفاق نظر دارند.
در کتاب منتهی الامال درباره واقعه شهادت علی اصغر علیه السلام چنین گزارش شده است:
«پس حضرت بر در خیمه آمد و به حضرت زینب علیها السلام فرمودند: کودک صغیرم را به من سپارید تا او را وداع کنم، پس آن کودک معصوم را گرفت و صورت به نزدیک او برد تا او را ببوسد که حرمله بن کامل اسدی لعین تیری انداخت و بر گلوی آن طفل رسید و او را شهید کرد و شاعر در این شعر به این مصیبت اشاره کرده است:
و منعطف اهوی لتقبیل طفله فقبّل منه قبله السّهم منحرا
و خم شد تا طفل خود را ببوسد، تیر پیش از وی گلویش را بوسیده بود.
پس آن کودک را به خواهر داد، حضرت زینب سلام الله علیها او را گرفت و حضرت امام حسین علیه السّلام کف دو دست خود را زیر خون گرفت، همین که پر شد به جانب آسمان افکند و فرمود: سهل است بر من هر مصیبتی که بر من نازل شود، زیرا خداوند شاهد است.
در لهوف نیز درباره شهادت طفل رضیع حضرت امام حسین (علیه السّلام) در واپسین لحظات زندگی ایشان چنین آمده است:.
چون حضرت امام حسین علیه السّلام قتلگاه جوانان و یارانش را نگریست، برای جنگ با دشمن با نفس نفیس خود عزیمت فرمود و ندا در داد: آیا مدافعی هست که از حرم رسول اللَّه دفاع کند؟ آیا خداشناسی هست که در حقّ ما هراس خدا را در پیش گیرد؟ آیا فریادرسی هست که به امید رحمت خدا به فریاد ما برسد؟ آیا یاوری هست که به امید آنچه در نزد خداست ما را یاری رساند؟» در این وقت ناله زنان بلند شد و امام به باب خیمه آمد و فرمود: خواهرم زینب، بچه کوچک مرا بیاور تا با وی وداع کنم، امام او را گرفت تا ببوسد، حرمله بن کاهل تیری انداخت که گلوی نازک کودک را سوراخ کرد، امام به زینب فرمود: او را بگیر. بعد خون صغیر را با دو کف دست بگرفت تا پر شدند و آن خون را به سوی آسمان پاشید و فرمود: چه آسان است آنچه در محضر خدا بر من وارد می آید.
حضرت امام باقر علیه السّلام می فرماید: از آن خون قطرهای به زمین فرود نیامد.
تاکنون اشعار متعددی در ذکر این مصیبت سروده شده است و اغلب در شب و روز هفتم ماه محرم الحرام خوانده میشود.
یکی از این اشعار شعری از غلامرضا سازگار از زبان حضرت حسین بن علی (ع) است:
این طفل شیرخواره همه لشکر من است
در بین سی هزار سپه، یاور من است
یک باغ لاله هدیه به محبوب کرده ام
این شیرخواره، دسته گلِ آخرِ من است
خونی کز آن جمال خدا گشت لاله گون
باور کنید خون علی اصغرِ من است
این طفل شیر را مشمارید شیرخوار
من مصحفِ خدایم و این، کوثر من است
من سینه چاکِ سنگرِ سرخِ شهادتم
این است آن شهید که همسنگر من است
این است آن شهید که با بی زبانی اش
تا صبح روز حشر، پیامآور من است
جسمش به روی دست من و مرغ روح او
پرواز کرده در بغلِ مادر من است.
چون شمعِ سوخته شده از قحط آب، آب
آبی اگر که خورده ز چشمِتر من است
خواهید اگر کنید پس از این زیارتش
قبرش به روی سینهی غم پرورِ من است
"میثم" شرارهی دل ما را کشد به نظم
با سوزِ سینه، تشنه لب ساغر من است