در میان روسای جمهوری مختلف آمریکا، نمی توان تفاوت فاحشی در سیاست های اعمالی علیه پیونگ یانگ یافت و نقطه اشتراک همه آن ها، تحریم های اقتصادی در کنار تهدید نظامی بوده است.
پژوهش خبری صدا وسیما: برای دهه های متمادی بعد از جنگ کره (1950- 1953)، تقریبا هیچ گونه رابطه مستقیمی میان دو کشور آمریکا و کره شمالی، وجود نداشته است. از زمان پایان جنگ کره، مذاکرات دو کشور نتوانسته پیونگ یانگ را از ساخت یک زرادخانه اتمی بازدارد. در واقع دو کشور، روابط دیپلماتیکی را ایجاد نکرده و توافق صلحی را که به صورت عملی تنش های شبه جزیره کره را پایان دهد، امضا نکرده اند. ریشه تنش میان آمریکا و کره شمالی را می توان در جنگ کره و دوران جنگ سرد دنبال کرد. اواخر دهه 1940 و اوایل دهه 1950، کشمکش میان دو اردوگاه شرق و غرب، باعث تقسیم شبه جزیره کره شد و کره شمالی تحت زعامت کیم ایل سونگ (پدر بزرگ کیم جونگ اون)، به اردوگاه کمونیسم پیوست؛ در حالی که کره جنوبی اردوگاه غرب را برگزید. با پایان جنگ کره، آمریکا تحریم های گسترده ای را علیه کره شمالی اعمال و هرگونه فعالیت اقتصادی با کره شمالی را محدود کرد. در سال 1998 آمریکا، کره شمالی را به فهرست حامیان تروریسم اضافه کرد؛ هرچند در سال 2008، نام این کشور از لیست حامیان تروریسم حذف شد. اما دوباره از سوی ترامپ، در این لیست قرار گرفت.
متن کامل این مطلب در اینجا قابل دریافت است.
پژوهشگر: مهدی ناجی