زینب، شهیده شاخص ترور

شهیده میترا در سال ۱۳۴۷ در آبادان متولد شد. مادرم نام میترا را برای او انتخاب کرد. اما بعد‌ها که میترا بزرگ شد، به اسمش اعتراض داشت. بار‌ها به مادرم گفت «مادربزرگ، این هم اسم بود برای من انتخاب کردی؟ اگر در آن دنیا از شما بپرسند که چرا اسم مرا میترا گذاشته‌اید، چه جوابی می‌دهید؟ من دوست دارم اسمم زینب باشد. من می‌خواهم مثل زینب (س) باشم.» میترا همه ما را هم وادار کرد که به جای میترا به او زینب بگوییم. البته یک روز، روزه گرفت و برای افطاری دوستانش را دعوت کرد و نامش را تغییر داد.

مادر این شهید ۱۴ ساله درباره دفتر خودسازی زینب، این گونه روایت می‌کند:

زینب در دفتر خودسازی خود جدولی کشیده بود که بیست مورد داشت؛ از نماز به موقع، یاد مرگ، همیشه با وضو بودن، خواندن نماز شب، نماز غفیله و نماز امام زمان (عج)، ورزش صبحگاهی، قرآن خواندن بعد از نماز صبح، حفظ کردن سوره‌های قرآن کریم، دعا کردن در صبح و ظهر و شب، کمتر گناه کردن تا کم‌خوردن صبحانه، ناهار و شام.

دخترم جلوی این موارد ستون‌هایی کشیده بود و هر شب بعد از محاسبه کارهایش جدول را علامت می‌زد؛ من وقتی جدول را دیدم به یاد سادگی زینب در پوشیدن و خوردن افتادم به یاد آن اندام لاغر و نهیفش که چند تکه استخوان بود، به یاد آن روزه‌های مداوم و افطار‌های ساده، به یاد نماز شب‌های طولانی و بی‌صدایش، به یاد گریه‌های او در سجده‌هایش و دعا‌هایی که در حق امام خمینی (ره) داشت.

زینب در عمل، تک‌تک موارد آن جدول خودسازی و خیلی از چیز‌هایی که در آن جدول نیامده بود را رعایت می‌کرد.

فعالیت‌های مذهبی زینب، مورد غضب منافقین قرار گرفته بود، چونکه با آن سن کم کتاب‌های شهید مطهری را می خوانده و در محافل عمومی و آموزشی با کمونیست‌ها و منافقین بحث میکرده و رسوایشان می ساخته.

کوردلان منافق در آخرین نماز مغرب اسفند­ ماه سال ۱۳۶۰ هنگام بازگشت از مسجد او را ربودند؛ سپس با گره زدن چادرش او را خفه کرده و مظلومانه به شهادت رساندند.

پیکر مطهر زینب، سه روز بعد پیدا شد و با پیکر‌های غرقِ به خون ۳۶۰ شهید عملیات «فتح‌المبین» در اصفهان تشییع و در گلستان شهدای اصفهان به خاک سپرده شد.

وصیت نامه شهیده زینب کمایی:

خدایا نگذار نقاب نفاق و بیطرفی بر چهره مان افتد و در این هنگامه جنگ حسین را تنها گذاریم. این‌ها از یزدید بدترند و جایگاهشان اسفل سافلین است و بس ...  ماذا وجدک من فقدک و ماذا فقد من وجدک. چه یافت آنکسی که تو را گم کرد و چه گم کرد انکس که تو را یافت. (قسمتی از مناجات امام حسین علیه السلام)

بدلیل اینکه هر مسلمانی باید وصیت نامه‌ای داشته باشد من نیز تصمیم گرفتن این متن را بعنوان وصیت نامه بنویسم و آخرین حرف‌های خود را برای دوستان و خانواده و تمام عاشقان شهادت بنویسم. از شما عاشقان شهادت می‌خواهم که راه این شهیدان به خون خفته را ادامه دهید. هیچ گاه از پشتیبانی امام سرد نشوید. همیشه سخن، ولی فقیه را به گوش جان بشنوید و به کار ببندید. چون هرکس روزی به سوی خدا باز خواهد گشت. همیشه به یاد مرگ باشید.

تا کبر و غرور و دیگر گناهان شما را فرا نگیرد. نمازهایتان را فراموش نکنید و برای سلامتی اماممان همیشه دعا کنید و در انتظار ظهور مهدی عج باشید مادر جان تو که از بدو تولد همیشه پرستار و غمخوار من بودی حال که وصیت نامه مرا می‌خوانی خوشحال باش که از امتحان خدا سربلند بیرون امده‌ای و هرگزدر نبود من ناراحت نشو ٬، زیرا که من در پیشگاه خدای خود روزی می‌خورم و چه چیزی از این بهتر است که تشنه‌ای به آب برسد و عاشقی به معشوق.

مادر جان می‌دانم که برای رساندن من به این مرحله از زندگی زحمات بسیار کشیده‌ای و بهمین دلیل تو را به رنج‌های حضرت زینب سلام الله علی‌ها قسم می‌دهم مرا حلال کن و مرا دعای خیر بفرما. در آخر از همه شما خواهران و برادران عزیزم و تمام دوستانم تقاضا می‌کنم که مرا حلال کنند و اگر من باعث ناراحتی شده ام مرا ببخشید. شما را به خون جوشان حسین علیه السلام قسمتان می‌دهم دعا برای امام را فراموش نکنید. خواهر کوچک شما زینب کمایی.

گوشه‌ای از نامه اش به دوستش زهرا که در ۱۴سالگی نوشته:

بنام او که از اویم، بنام او که بسوی اویم، بنام او که بخاطر اویم، بنام او که زندگیم در

جهت اوست، رفتنم به اوست، بودنم به اوست، جانم به اوست، احساسش میکنم.

با ذره ذره وجودم احساسش میکنم، اما بیانش نتوانم کرد.

دست نوشته زینب:

خدایا اکنون که من در این سن به سر می‌برم تازه دریافتم که چقدر این دنیای فانی بی ارزش و پوچ است و حال می‌فهمم که چگونه شهید عاشقانه به دیدار تو می‌شتابد. خدایا مرا نیز به آرزوی خود برسان و شهادت را نیز به من برسان

مستند «من میترا نیستم» روایتی است از زندگی زینب، شهیده شاخص ترور: