سودابه تنها نیست

سودابه، سر به زیر از کنار دوستان و همکلاسی ها رد می شد. در کل، دختری کم حرف و گوشه گیر بود.

 

از آن جور آدم ها نبود که سفره زندگی اش را به محض صمیمیتی کوچک، پیش هر کسی پهن کند.

 

زمین دانشکده زیر پایش سنگینی می کرد. دل و دماغ صحبت با نزدیکترین دوستش سمانه را هم نداشت. ظاهرا سرنوشتش به کوچه هایی تنگ و باریک گره می خورد.

 

از دانشکده تا خانه، نگاه ها رو به سردی می رفت. واژه های انرژی بخش " چقدر باهوشه" و "بازار کار براش سر و دست می شکنه" تبدیل می شد به پچ پچ های " دختر فلانیه، عموشو می شناسی؟"

 

سودابه چند وقتی بود افسرده تر هم شده بود. انگار راهی پیش پای خود نمی دید و هدفی برای خود متصور نبود؛ امّا...

 

یک دفتر تسهیلگری اجتماعی، به تازگی توی محله شون تاسیس شده بود. از همون روزا به فکر افتاده بود عضو این دفتر بشه و در کنار فعالیت عام النفعه اجتماعی فرهنگی، کمکی برای رفع معضلاتی باشه که خودش بیشترین آسیب رو ازشون دیده  و چشیده بود.

 

اون میدونست در محله ای زندگی میکنه که به هر حال، این محله، عضوی از بدنه اجتماعه. اگر به آسیبی مبتلا بشه، مستقیم یا غیرمستقیم، روی کل شهر میتونه اثر بگذاره. همین دغدغه بود که اون رو به سمت کمک به اعضای دفتر کشوند.

 

الآن یک سال و چهار ماهی می شه که از فعالیت این دفتر میگذره  و اون در این مدت، کارهای زیادی کرده. مثلا یک خانم نیکوکار رو پیدا کرده که حاضره هزینه مدرسه تیزهوشان پروانه، دختر خانم محبی رو بده.  مجید، داداش عاطفه رو برای کار به مکانیکی پسرخاله اش معرفی کرده؛ خصوصا که فعلا برای مجید، کار در نوبت جمعه ها و تعطیلات، مشکل نیست.

 

خانم متینی رو هم که شوهرش از کار افتاده و نمیدونستن میتونن تحت پوشش کمیته امداد در بیان، به کمیته معرفی کرده.

 

دختر نوجوانِ یکی از اهالی رو هم که استعداد فوق العاده ای در طراحی و نقاشی داشت، به یکی از گالری های معتبر شهر معرفی کرده.

 

سودابه، در یکی از گردهمایی های محله هم از مردم خواسته اگه نذری داشتند، اون رو با مشورت دفتر، به سمت کمک به مردم محله سوق بدن مثلا یه بار گفته بود به جای قربانی کردن – که البته خوب هم هست- به شکرانه رفع مشکلی که داشتید و حالا ندارید، طبق تخصص و حرفه تون، مشکل دیوارچینی یا جوشکاری  یا لوله کشی همسایه تون رو رایگان یا با دستمزد کمتر برطرف کنید.

 

حالا دفتر تسهیلگری جوادیه، با ابتکار سودابه نه تنها فهرستی از نیازمندی ها و کمبودهای محله، که حتی کمبودها  موردی و شخصی اهالی رو تهیه کرده تا با اولویت، رفع بشن.

 

محمدتقی آریان، مدیرکل دفتر اجتماعی و فرهنگی استانداری خراسان شمالی می گوید: دفاتر تسهیلگری اجتماعی، از فروردین ماه 1398 با هدف شناسایی ظرفیت ها و استعدادهای مناطق کمتر برخوردار شهری و استفاده از آن برای رفع مشکلات همان مناطق و همچنین توانمندسازی مردم ایجاد شد.

 

این دفاتر ابتدا در مناطق جوادیه، باقرخان و صادقیه بجنورد که دارای بیشترین تراکم جمعیت است، شروع به کار کرد و در این مدت، همایش های متعددی در حوزه سواد رسانه ای، عفاف و حجاب و حقوق شهروندی با مشارکت سازمان های مردم نهاد برگزار کرد.

توسعه و تجهیز مناطق حاشیه نشین به اماکن فرهنگی و تفریحی و همچنین برگزاری دوره های آموزشی قبل از ازدواج به کمک جهاد دانشگاهی برای کاهش آمار طلاق، از دیگر اقدامات این دفاتر بوده است.

 

آقای آریان، نقش استانداری را در قبال فعالیت این دفاتر، نظارتی می داند و می گوید: شش عضو هر یک از این دفاتر، در دوره ای سه تا پنج ساله، برای اعتماد بنفس دادن و خوداتکایی و استقلال فکری اهالی این محلات  تلاش می کنند و سپس به دیگر مناطق کمتربرخوردارشهر بجنورد منتقل می شوند.

 

برای این مناطق، تعابیری همچون سکونتگاه رسمی، حاشیه نشین یا کمتر برخوردار به کار می برند که هر یک تعریف تخصصی و متفاوتی دارد؛ اما آنچه همگان بر آن اتفاق دارند، اختصاص نیافتن بحق یا نابحقِ برخی خدمات شهری یا حتی روستایی به ساکنان آنهاست؛ مشکلی که می تواند برای همه مردم، آسیب زا شود.

 

آقای نامور کارشناس ارشد دفتر اجتماعی و فرهنگی استانداری خراسان شمالی می گوید: برخی مشکلات این مناطق با اقدامات ساده ای همچون تامین روشنایی، امکانپذیر است و منشا امنیت بیشتر و بروز بزهکاری کمتر می شود یا با تجهیز کردن بوستان ها و کارگاه های مهارتی در این مناطق، روحیه عمومی و فرصت های شغلی ساکنان، تقویت می شود ولی برای برخی مشکلات هم مداخله مثبت اجتماعی لازم است.