گاهی باید گذاشت و گذشت؛ آن هم در مقابل معشوقی که معبود است و بی همتا.
به گزارش خبرگزاری صدا و سیمای مرکز اصفهان ؛ به راستی که سر نهادن پیش معشوق کار هر کسی نیست؛ بسیارند کسانی که ادعای سرسپردگی و بندگی و هرچه تو بگویی همان است را بر زبان جاری ساخته اند، اما در وقت عمل، معلوم شده که فقط ادا و ادعا بوده و از صرف کمترین هزینه در مسیر دوست سر باز زده اند.
مگر چند نفر را می توان پیدا کرد که مثل ابراهیم نبی حاضر شود به خاطر معشوق ازلی و ابدی از اسماعیل، نور چشمش بگذرد؟ ابراهیم پیامبر در روزی همانند فردا خواست تا به امر معشوق و مولایش که چشم آفرین و نورآفرین است، گردن نهد و نورچشمش را به درگاه او قربانی کند.
گاهی باید گذشت ، خصوصا از هر چه ما را از آن یگانه بی نظیر دور می کند. قربان از ریشه قرب است، به معنی نزدیک شدن. این روز، فرصتی است برای اینکه به مدد او و با او، کمی به او نزدیک شویم. چرا که اگر کشش او نباشد، از بنده عاصی چه انتظار می توان داشت که دل در خانه دوست مهمان سازد؟
اگر امروز، عرفه را خوانده اید که فبها؛ اما اگر توفیق خواندن و اندیشیدن نیافته اید، با همین یک بخش از آن دعای شگفت و شیرین، جان و دل را شست و شو دهید و برای قربان شدن و نزدیک شدن به خاک کوی دوست آماده شوید، الهی، ماذا وجد من فقد و ماالذی فقد من وجدک: خدای من، آنکه تو را دارد، چه چیزی ندارد و آنکه تو را گم کرده، چه چیزی به دست آورده است؟
عید قربان ، فرصتی است برای شست و شوی این جانِ غبار گرفته از گناهان. آن قدر فکرمان مشغول این دنیای پست شده که آن محبوب واقعی را به کلی فراموش کرده ایم. آیا وقتش نشده که دستمان را به دست دوست بدهیم و از گودال گناهان خارج شویم؟
عید قربان مبارک...