وزیر خارجه ایران در مقالهای در پایگاه اینترنتی مدیوم نوشت: آمریکا به دنبال استفاده از شورای امنیت برای تخریب آن است.
به گزارش پایگاه اینترنتی مدیوم ظریف نوشت: آنچه ما در ایران به طور صریح شاهد آن هستیم این است که هدف رژیم تحریمهای شرور و کورکورانه دولت فعلی آمریکا قرار داریم. هیچ چشم انداز بزرگ و جایگزینی برای جامعه جهانی وجود ندارد. دشمنی و غیرقابل پیش بینی بودن آمریکا هیچ ارتباطی با اجرای استادانه نظریه بازیها ندارد. رژیم فعلی در واشنگتن، صرف نظر از مدیریت نادرست در مدیریت کرونا در خانه یا تضعیف صلح و ثبات در خارج از کشور، هیچ برنامه واقعی ندارد. در این حال بطور صریح به کسانی که از حاکمیت قانون حمایت میکنند، حمله میکند.
نحوه رفتار آمریکا درباره قطعنامه شماره ۲۲۳۱ شورای امنیت سازمان ملل که تصویب شده این شورا و بخشی جداناشدنی از طرح جامع اقدام مشترک، که معمولاً با عنوان توافق هستهای ایران شناخته میشود، مثالی در رابطه با آن چیزی است که قبلا ذکر شد.
در ماه ژوئیه سال ۲۰۱۵، ایران، آمریکا، روسیه، چین، انگلیس، فرانسه و آلمان توافق مهمی را امضا کردند تا هرگونه نگرانی راجع به ماهیت کاملاً صلح آمیز برنامه هستهای ما را برطرف کنند و در این حال مردم ایران را از تحریمهای غیر انسانی و ناعادلانه رهایی بخشند. به عنوان بخشی از طرح جامع اقدام مشترک، آمریکا و سایر کشورهای امضاء کننده همچنین از قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت سازمان ملل که توافق هستهای را شامل میشود و ۹۰ صفحه کامل به آن ضمیمه شده است، حمایت میکنند؛ بنابراین توافق نامه را بیش از پیش در قوانین بین المللی تثبیت میکند. با این حال، در ماه مه سال ۲۰۱۸ دولت آمریکا اعلام کرد که به طور یک جانبه برای "متوقف کردن مشارکت" در طرح جامع اقدام مشترک تصمیم خود را گرفته است. از آن زمان به بعد، ایران و بقیه جامعه بین المللی در موقعیت خارق العادهای قرار گرفته اند و مشاهده میکنند که آمریکا نخستین دولت در تاریخ سازمان ملل است که نه تنها یک قطعنامه الزام آور را که خود از آن حمایت کرده است نقض میکند بلکه دولتها و شرکتهایی را که از قوانین بین المللی حمایت میکنند و مفاد توافق را عملی میکنند، مجازات میکند. همانطور که ماه گذشته به شورای امنیت هشدار دادم، این وضع موجود نه مطلوب و نه پایدار است؛ بنابراین ما در یک چهارراه هستیم.
کارزار ارائه اطلاعات نادرست دولت آمریکا از جمله ادعاهای دروغین و جعلی درباره یک توافق منطقهای و در مورد پیامدهای آن برای کشورهای باقی مانده در طرح جامع اقدام مشترک در حمایت از مفاد این توافق نامه و از جمله عادی کردن همکاریهای دفاعی ایران با جهان در ماه اکتبر یک سوء استفاده واقعی از طرف آمریکا است. این نشان دهنده انگیزههای شرورانهتر شکست خوردهای برای فروپاشی قطعنامه ۲۲۳۱ پس از بیش از ۲ سال بی رحمانهترین "فشار حداکثری" است که تاکنون بر یک ملت تحمیل شده است. از جمله این تحریمها محروم کردن مردم عادی ایران از دسترسی به داروها و تجهیزات پزشکی در میان کشندهترین بیماری همه گیر دنیا در دهههای گذشته است. آمریکا اکنون امیدوار است که از سوء تفسیر خود در مورد مفاد همان قطعنامهای که در سال ۲۰۱۸ آن را رها کرده است سوء استفاده کند تا در نهایت آن را نابود کند. این رفتار کاملاً مخرب آمریکا در سراسر سازمان ملل مشهود است، جایی که به دنبال استفاده از سازمان ملل برای نابودی مؤثر این نهاد جهانی است.
در این معادله چندین مسئله و پیامد مهم وجود دارد.
اول و مهمتر از همه، ممکن است کسی تعجب کند که چرا یا چگونه نابودی یکی از قطعنامههای شورای امنیت سازمان ملل متحد در مورد یک موضوع مهم است. مهمتر از همه اینکه این موضوع میتواند به منزله شکستی برای شورای امنیت در رابطه با چند جانبه گرایی باشد. این موضوع سبب میشود که شورای امنیت قطعنامه تصویبی خود را نابود کند مگر اینکه همه قدرتها به اصولی که شورا بر اساس آن شکل گرفته است احترام بگذارند وگرنه این شورا نمیتواند وظایف خود را انجام دهد. هیچ ملتی نباید اقتدار خود را تحمیل کند.
ما نباید فراموش کنیم که همان رژیم آمریکا در میان بدترین بیماری همه گیر جهانی از سازمان جهانی بهداشت خارج شده است، اما اکنون در صدد است تا روند اصلاحات سازمان جهانی بهداشت را رهبری کند.
اگر به آمریکا همچنان اجازه ادامه این مسیر داده شود، جهان به عقب و این نظریه باز خواهد گشت که هر که قدرتش بیشتر باشد درست میگوید و این ممکن است برای جنگجویان دوران جنگ سرد که به دنبال اهداف جدید هستند حتی با وجود محدودیتها جذاب به نظر برسد. هر دو ابر قدرت قرن گذشته شاهد فروپاشی نفوذ بین المللی خود و شکست نظامی خود در افغانستان، کشوری که تولید ناخالص داخلی ۱۴ برابر کمتر از درآمد سالانه شرکت اپل دارد، بوده اند.
ما همچنین در سالهای گذشته دیده ایم که دولت آمریکا به موازات حمله به موسسات بین المللی و توافق نامهها، سعی در پیگرد قانونی بین المللی بر اساس قوانین داخلی خود دارد. در عمل، این بدان معناست که اکنون وزارت خزانه داری آمریکا و نه دولتهای ملی اروپا درباره فعالیت شرکتهای اروپایی و این که با چه طرفی فعالیت کنند تصمیم گیری میکند. این تصمیم گیری میتواند درباره همکاری چه درباره قطعنامه ۲۲۳۱ یا خط لوله انتقال گاز نورد استریم هم صدق داشته باشد.
در حالی که تاکنون عمدتا این آمریکا بوده است که در صدد بسط قوانین داخلی خود بوده است، شکی وجود ندارد که این کشور به دنبال یکه تازی است. با ایجاد این موضوع مشکل ساز و با همدستی برخی دولتها، تصور آیندهای که روزی شهروندان عادی کشورها و بنگاههای خصوصی به طور یکسان ممکن است بر سر استفاده از قوانین داخلی دچار درگیری شوند، دشوار نباشد. این قوانین تحمیلی میتوانند قوانین داخلی و از جمله منع سفر افراد، ممنوعیت تجارت و سرمایه گذاری بین المللی و گامی در جهت پسرفت برای جهان ما باشد؛ بنابراین، جامعه جهانی به طور کلی و به ویژه شورای امنیت سازمان ملل با یک تصمیم مهم روبرو هستند: آیا ما احترام به قانون را حفظ میکنیم یا آیا به قانون جنگل باز میگردیم؟
در حالی که ایران مقاومت قاطعانه خود را در قبال زورگویی ظالمانه آمریکا اثبات کرده است، من اطمینان دارم که در چند هفته و ماههای حساس بعدی اعضای شورای امنیت با تلاشهای دولت عاجز آمریکا برای از بین بردن آنچه که به عنوان دستاورد دیپلماتیک قرن ۲۱ از آن یاد میشود و تبدیل آن به یک مطلب بی فایده و نابودی باقیمانده چندجانبه گرایی و قانون بین المللی مقابله خواهند کرد.