حاکمان ریزکشورهایی در مقیاس امارات، که قدرت خود را به صورت صد درصد موروثی کسب کرده اند و فاقد هرگونه مشروعیت مردمی هستند، برای حفظ تاج و تخت، خود را ناگزیر از رشوه دادن به قدرت های دیگر می بینند.
پژوهش خبری صدا وسیما: «واشنگتن»، «ابوظبی» و «تلآویو» روز پنجشنبه 23 مرداد (۱۳ آگوست 2020) در بیانیه مشترکی اعلام کردند که به توافق رسیده اند روابط عادی میان امارات و رژیم صهیونیستی به طور کامل برقرار گردد. دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا در یک پیام توئیتری توافق مذکور را "توافق تاریخی" خوانده و نتانیاهو نخست وزیر رژیم صهیونیستی نیز به عنوان "گام تاریخی" از آن یاد کرده است. «محمد بن زاید» ولیعهد ابوظبی و حاکم دوفاکتوی امارات نیز در پیامی توئیتری در این زمینه، ابتدا به گفتگوی تلفنی با ترامپ و نتانیاهو و توافق بر سر توقف طرح الحاق کرانه باختری به اراضی اشغالی اشاره کرد و پس از آن نوشت: "امارات و اسرائیل همچنین توافق کرده اند نقشه راه را برای راه اندازی همکاری های مشترک تنظیم کنند که منجر به روابط دو جانبه شود".
در حالی که مناسبات ننگین کشورهای عربی با رژیم صهیونیستی مربوط به دیروز و امروز نیست؛ اما ذوق زدگی ترامپ و نتانیاهو در اعلام رسمی یا بهتر بگوییم قبح شکنی روابطی که سال هاست وجود داشته، و همچنین شرمساری ولیعهد امارات، در بیانیه ها و اظهاراتشان، در لفافه نیست و با نظری اجمالی به چشم می آید.
امارات کشوری است که برای اولین بار در جهان عرب اجازه داد سرود ملی صهیونیست ها در یک ورزشگاه این کشور نواخته شود. روزنامه صهیونیستی «معاریو» سال گذشته اعلام کرده بود که روابط پنهانی ابوظبی و تل آویو از ۱۵ سال پیش آغاز شده بوده است . سفرهای آشکار و نهان مقامات بلند پایه رسمی رژیم صهیونیستی به امارات از شمارش خارج است. دقیقاً یک سال پیش بود که «یسرائیل کاتس»، وزیر خارجه رژیم صهیونیستی به ابوظبی سفر کرد و اندکی قبل از آن هم وزیر فرهنگ و ورزش این رژیم به طور رسمی به امارات رفته بود ؛ در همین ایام، تنها ظرف یک ماه، رئیس ستاد مشترک ارتش رژیم صهیونیستی دو بار به امارات سفر و با «محمد بن زاید» ولیعهد این کشور دیدار کرده بود . با این توضیحات، علت شوق و شعف آشکار ترامپ و نتانیاهو از اعلام این توافق شرم آور چیست و چرا سعی دارند آن را تحولی استراتژیک جلوه دهند؟ منافع طرفین از آشکارسازی این روابط شرم آور چیست؟ در نوشتار حاضر کوشیده ام به این سؤالات پاسخ دهیم. این پژوهش به روش اسنادی و با بهره گیری از مقالات، تحلیل ها و دیدگاه های کارشناسان، گزارش ها و خبرهای مندرج در روزنامه های رسمی و پایگاه های خبری تحلیلی معتبر داخلی و خارجی برگرفته شده است.
متن کامل این مطلب در اینجا قابل دریافت است
پژوهشگر: مرجان شریف زاده