نتانیاهو و بن زاید از شکست ترامپ نگرانند

 به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما ؛ القدس العربی نوشت: نخست وزیر اسرائیل و ولیعهد ابوظبی برای بار دوم به ستاد انتخابات دونالد ترامپ کمک می‌کنند. 

پایگاه اینترنتی روزنامه القدس العربی چاپ لندن در مقاله‌ای به قلم جلبیر الأشقر نوشت: نگرانی بنیامین نتانیاهو (نخست وزیر اسرائیل) و محمد بن زاید (ولیعهد ابوظبی) از نتیجه انتخابات آینده آمریکا کمتر از نگرانی اعضاء دولت ترامپ و خانواده وی نیست.
این دو نفر (نتانیاهو و بن زاید) سرنوشت خود را به سرنوشت ترامپ گره زدند تا حدی که از این واهمه دارند که شکست ترامپ در انتخابات آینده ممکن است بازتاب‌های منفی خطرناکی برایشان داشته باشد. این در حالی است که هر دو در حمایت از راهیابی ترامپ به کاخ سفید در انتخابات قبلی نقش مستقیم داشتند.

پیوند ابوظبی تل آویو برای قدرت گیری ترامپ
نتانیاهو طی دو دوره ریاست جمهوری باراک اوباما به گونه‌ای رفتار کرد که گویی عضو حزب جمهوریخواه است و سپس از ستاد انتخابات ترامپ تا جائیکه توانست حمایت کرد. وی تلاش کرد بخشی از یهودیان آمریکا را متقاعد کند که به ترامپ رای دهند در حالیکه بیشتر یهودیان آمریکا حامی حزب دمکرات هستند. اما درباره ولیعهد امارات باید گفت هر چه ایام می‌گذرد نقشی که یوسف العتیبه سفیرش در واشنگتن در همدستی با ستاد ترامپ بازی کرد، بیشتر آشکار می‌شود. گزارش حجیمی که کمیسیون اطلاعات مجلس سنای آمریکا تهیه کرد و چند روز قبل منتشر شد، نشان می‌دهد چه اندازه بین ستاد انتخابات ترامپ و دولت اسرائیل، امارات و روسیه در مرحله قبل از انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در سال ۲۰۱۶ همدستی وجود داشته است.
نتانیاهو و بن زاید در آن سال به خواسته‌های خود رسیدند. ترامپ به خواسته‌های این دو پاسخ مثبت داد. وی نخستین سفر خارجی اش را به عربستان سعودی اختصاص داد تا از فشار‌های بن زاید علیه پادشاه سعودی و ولیعهدش برای حمله بی اساس به قطر حمایت کند. بن زاید می‌خواست قطر را وادار کند سیاستهایش را تغییر دهد و در وهله نخست پشتیبانی اش از اخوان المسلمین را متوقف سازد. در زمینه مساله صهیونیسم دست و دلبازی ترامپ طبیعی بود، زیرا «صهیونیست‌های مسیحی» یعنی محافل طائفه انجیلی معتقدند بازتشکیل دولت یهودی در فلسطین زمینه‌ای است که باید برای آمدن دوباره مسیح محقق شود و به اعتقاد آن‌ها در آن صورت هر کسی که مسیحیت یا یهودیت را نپذیرد به جهنم خواهد رفت.
این محافل در دولت ترامپ دو نماینده مهم یعنی مایک پنس معاون و مایک پمپئو وزیر امور خارجه را دارند. ترامپ در دوره ریاستش دو خواسته اصلی صهیونیستی را محقق ساخت. نخست اینکه سفارت آمریکا را به قدس منتقل کرد و دومین کاری که کرد این بود که بطور رسمی از الحاق اراضی که دولت صهیونیستی در جنگ ۱۹۶۷ اشغال کرده بود، حمایت کرد. این روند از بلندی‌های جولان شروع شد و به بخش بزرگی از کرانه غربی منتهی گردید. در «معامله قرن» که جرد کوشنر داماد ترامپ تدوین کرد، تصریح شده است که بخش بزرگی از کرانه غربی به دولت صهیونیستی ملحق شود.

طرح معامله قرن
اما خواسته نتانیاهو برای اجرا طرح الحاق (کرانه غربی) قبل از انتخابات آمریکا در نتیجه دست به دست دادن مجموعه‌ای از عوامل شکست خورد. از جمله این عوامل هشدار‌هایی است که در داخل اسرائیل، در داخل آمریکا و کشور‌های عربی و اروپایی داده شد. برای وی مشخص شد که در این شرایط نمی‌تواند «معامله» قرن را اجرا کند؛ بنابراین سرنوشت طرح الحاق کرانه غربی بطور رسمی به انتخاب مجدد ترامپ گره خورده است. ترامپ از ناکامی اش در تحقق «معامله قرن» که وعده اش را داده بود، ناراحت شد. ترامپ صاحب کتابی با عنوان «هنر معاملات» است (به نظر می‌رسد خودش مولف این کتاب نبود و یک نفر را اجیر کرد این کتاب را برایش بنویسد). قرار بود ترامپ از تحقق «معامله قرن» به عنوان بزرگترین دستاورد سیاست خارجی و معامله با رهبر کره شمالی به عنوان یکی دیگر از دستاوردهایش در تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ استفاده کند.

اما «معامله قرن» با مشکل روبرو شد و معامله با رهبر کره شمالی نیز به شکست انجامید؛ بنابراین ترامپ نیاز مبرم به تحقق «دستاوردی» پیدا کرد تا بر شکستهایش سرپوش بگذارد و به مجموعه «دستاورد‌های بزرگ» خود اضافه کند. پمپئو راه حلی برای این معضل پیدا کرد و آن نمایش «عادی سازی» روابط بین امارات و رژیم صهیونیستی بود. از نظر هیچ ناظر و تحلیلگر جدی دور نماند که این اقدام صرفا برای خدمت به ستاد انتخابات ترامپ به کمک نتانیاهو و بن زاید است. بر کسی پوشیده نیست که روابط بین دو دولت (امارات و اسرائیل) از مدت‌ها قبل برقرار بود و هر دو «اسپارت کوچک» وابسته به اسپارت بزرگ یعنی آمریکا هستند.
بدون تردید پمپئو «عادی سازی» روابط بین امارات و دولت اسرائیل را مهمترین رویدادی معرفی می‌کند که در روابط بین کشور‌های عربی و رژیم صهیونیستی از امضاء توافقنامه اسلو در سال ۱۹۹۳ تا کنون بی سابقه بوده است.
این سخن به حدی مبالغه آمیز است که حتی شعرای قدیمی عرب اگر از قبر بیرون بیایند و بخواهند اینگونه مبالغه کنند قادر به چنین کاری نیستند.