ما هرکدام برای این کشور هنوز یک رزمنده ایم، رزمندهای که تنها به کمی ایمان و باور احتیاج دارد تا هر تهدید و بحران ملی را به فرصتی برای رشد روحی و معنوی خودش تبدیل کند.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما، ایمان در وجود رزمندهها از همان سنگرها ریشه دواند. مثلا وقتی یک ساعت مانده به اذان صبح یک رزمنده برای خواندن نماز مستحبی بیدار میشد. شب بیداری او بعد از مدتی همه گیر میشد و دعا و نماز شب و گریه و نیایشِ جمعی سنگر را پر میکرد. شبیه به این در جبهه زیاد بود. مثلا وقتی رزمندهها برای نماز جماعت به صف میشدند یا وقتی با قرائت گروهیِ زیارت عاشورا، دعای کمیل و دعای توسل آرام میگرفتند. این بخشی از سبک زندگی رزمندهها در جبهه بود. این که در دل جنگ پیوندشان با ذکر و دعا و معرفت الهی بیشتر میشد و دلهایشان از این مسیر جلا میگرفت. خستگی رزم و نبرد هم انگار با هیچ چیز به اندازه این دورهمیها یا دعا در خلوت و تنهایی از تنشان به در نمیشد. تازه میشدند و انرژی میگرفتند از توجه به خدا؛ و درگذر از همین مسیر خصلتهای نیکوی انسانی در وجودشان تقویت میشد.