از فرش به عرش

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری صداوسیما مرکز زنجان؛ نگاهی بر زندگانی رزمندگان هشت سال دفاع مقدس این واقعیت را آشکار خواهد ساخت که بی شک اخلاص و توکل شاخصه اصلی مجاهدان در جنگ تحمیلی بوده است، مردانی بی ادعا که با خون سرخ خود و با فدا کردن عزیزترین سرمایه یعنی جان به تمامی تعلقات دنیوی پشت پا زدند و در اوج جوانی سعادت ابدی را برای خود به ارمغان آوردند تا امروز ما باشیم و عهدی که با آنان بسته ایم.

در این میان رزمندگان استان زنجان نیز در هشت سال دوران دفاع مقدس چنان خوش درخشیدند که امروز نام و یاد آنها، بر سر زبان ها افتاده و در هر شهر و کشوری نام زنجان با دریادلانشان شناخته می شود.

 

با وجود اینکه زنجان شهری بدون دریا است اما دلاور مردی های رزمندگانش در عملیات های آبی و غواصی موجب شد تا این شهر مزین به نام غواصان دریا دل شود .

 

مردانی بی ادعا که به آب زدند تا آب در دل هموطنانشان تکان نخورد.

نم نم باران شدند باریدند تا تن رنجور زمین از خون پاکشان سیراب شود. آری فوران خون شهدای غواص کشتی عافیت و آرامش دشمن را درهم شکست وبر ساحل امن پیروزی ایران زمین بوسه زد.

اینک به یاد آن غیور مردان، اروند رود مملو از خاطره های آدمهایی است که سهمشان از زندگی، اخلاص بود و همه چیز و همه کس را پشت سر گذاشتند تا مصداق این شعر شوند چو ايران نباشد تن من مباد

در حین تهیه گزارش غواصان بر اثر یک اتفاق و تغییر مسیر تردد مرا بر سر مزار شهید غواصی کشاند که در گوشه از امامزاده سید ابراهیم در کنار پدر بزرگوارش آرمیده بود .

 

 

حال تو انتخاب شدی که غزلی شوی در دیوان گزارشم و موج صلابتت آرامشی شود بر جان طوفانیم.

 

با هر چه عشق نام ترا می شود نوشت

 

شهید غواص حسین شاکری

 

دکتر ابراهیم شاکری پدر بزرگوار این شهید والا مقام از پزشکان سرشناس و معتمد وقت زنجان بود از دار دنیا یک پسر به نام حسین داشت که از همان ابتدای جنگ او را راهی جبهه های جنگ کرد.

و حسین همچون مولایش دل به همه زیبایی های دنیا بست.

برای تهیه گزارش به سراغ همرزمان این شهید بزرگوار رفتم کسانی که حرف نه بلکه حکایت ها از رشادت ها واخلاص این شهید بزرگوار داشتند.

 

 

 

سردار عزتی از فرماندهان ۸سال دفاع مقدس و همرزم این شهید بزرگوارمی گوید : زنجانی‌ها سهمی بسزا و ارزشمند در شکل گیری صفحات کتاب ایثار و عزت ملت ایران داشتند به گونه‌ای که مقام معظم رهبری شهر زنجان را به عنوان دیار غواصان دریادل عنوان کرد و این به خاطر وجود گردانی است به نام گردان ولیعصر عج.

 

او می افزاید:مظلومیت و اوج ایثار دو ویژگی غواصان دریا دل بود که رزمندگان زنجانی به این دو ویژگی مجهز بودند و در عملیات ها درخشیدند.

سردار عزتی با بیان اینکه ارتش عراق مجهز و مقاومت بسیاری داشت و این امر موجب می شد تا عملیات های پیچیده از سوی ایران انجام شود، گفت: در این زمینه غواصان به خصوص غواصان زنجانی .توانستند نقش ویژه ای را ایفا کنند.

باید بدانیم شهادت غواصان در جبهه‌های جنگ بسیار مظلومانه است غواص باید عملیاتی که در آن قرار دارد را به صورت مخفیانه و به دور از دید دشمنان انجام دهد؛ بنابراین اگر مورد اصابت تیرهای کور قرار بگیرد، آخ هم نمی‌گوید تا ستون لو نرود. نه راه پس دارد، نه راه پیش! نه زمینی زیر پایش وجود دارد که بتواند روی آن مداوا شود، نه امدادگری به سراغ او می‌آید! اوست و خدا و لحظاتی تا پیوستن به دریا.

سردار عزتی ادامه می دهد: غواص بودن یعنی اوج مظلومیت در یک محاربه بنابراین انتخاب اینکه غواص باشی خیلی شجاعت می خواهد و غواصان ما در دفاع مقدس این را انتخاب کردند ولی کار برای امثال حسین شاکری مشکلتر بود زیرا از یک زندگی مرفه جدا شدن ودل به دریا زدن جسارت می خواست که حسین آنرا داشت.

 

حسین با تمام جسارت و شجاعتی که داشت پسری بسیار شوخ طبع و مهربان بود نام حسین همیشه بر لبان همرزمانش یک لبخند جاری می کند .

 

 

 

به سراغ اقای عشقی از جانبازان دفاع مقدس و از همرزمان و دوستان نزدیک این شهید می روم.

آقای عشقی که بعد از شهادت حسین سعی کرده بود جای خالی حسین را تا جای که می تواند برای پدر این شهید عزیز پر کند می گوید حسین مادرش را دردوران بچگی از دست داده بود پدرش پزشک معتمد شهر بود و در زمان زندگیش کارهای خیر زیادی انجام داد .حسین تک پسر بود و در رفاه و آسایش بزرگ شده بود و می توانست در دنیا از بهترین امکانات و مرفه ترین زندگی برخوردار باشد ولی به خاطر اعتقاداتی که او و پدرش داشت با وجود سن و سال کم راهی جبهه ها شد .

 

 

عشقی می افزاید: حسین پسری جسور و بسیار مهربان و شوخ طبع بود.

او می گوید :به شوخی به او می گفتم ما که بچه های نداری هستیم تو که بچه مایه دار هستی در جبهه چه می کنی در جواب همیشه لبخندی می زد و می گفت: همه ما ایرانی و صاحب یک دین و یک اعتقاد هستیم.

سوال هایم خاطرات شهید را در او زنده میکند و در حالیکه قطرات اشک امانش نمی دهد می گوید: شهید شاکری بسیار دست و دلباز بود حقوقی ماهیانه که از سپاه دریافت می کرد را جمع وآنرا به نیازمندان می بخشید.

با آقای سودی یکی دیگر از همرزمان و دوستان شهید شاکری راهی مسجد صاحب الزمان عج که نزدیک محل زندگی شهید شاکری بود شدیم سودی می گوید: در زمان جنگ تحمیلی این مسجد یکی از مهم ترین پایگاه های اعزام نیرو و پشتیبانی از جبهه های نبرد بود.

او ادامه می دهد: در همین مسجد با حسین آشنا شدم خانه ما مسجد بود از جبهه بر می گشتیم به مسجد می رفتیم حسین فردی بسیار دلسوز بود یادمه یک روز به حسین گفتم مادرم بیمار شده از آن پس هر روز پیگیر حال مادرم بود تا اینکه مطمئن شد حالش رو به بهبودی است .

آقای سودی با یادی از مرحوم دکتر شاکری می گوید: پدر این شهید بزرگوارفردی بسیار خیر بود بیماران نیازمند را رایگان معالجه می کرد و حتی هزینه داروهایشان را تقبل می کرد ایشان در آن برهه به خانواده شهدا سر می زد و اگر کار و یا مشکلی داشتند سعی می کرد آنرا رفع کند و شهید شاکری حاصل تربیت چنین پدری بود.

 

این رزمنده دفاع مقدس می افزاید:حسین انقلابی بود و جهادی کار می کرد در لحظه های سخت و حساس در وسط میدان بود آنقدر شجاع بود که قصه دلاور مردهایش بر زبان همرزمانش همیشه جاری بود.

آقای محمدی می گوی: همیشه در جیبم یک شیشه عطر داشتم شب عملیات که حسین را دیدم گفتم حسین دوست داری عطر بزنی حسین با همان چهره همیشه خندان به شوخی گفت یک کم از عطرت بزن منتهی فردا اگه شهید شدم شیشه عطر را خالی کن روی من تا بگویند شهید چه عطر خوشی دارد فردای شب عملیات متوجه پیکر شهیدی شدم که به نظر می رسید تازه از آب پیکر مطهرش را بیرون کشیده بودند بسویش رفتم تا ببینم این غواص شهید کیست چشمم که به پیکر مبارکش افتاد متوجه شدم حسین است یاد روز گذشته افتادم عطر را از جیب در آوردم و آنرا بر روی پیکر مطهرش ریختم.

 

 

کاظمی با یادی از دلاور مردان غواص می گوید حسین بچه شیر زنجان بود او در عملیات ها به بهترین آرپیجی زن مشهور شده بود.

مدیر کل بنیاد شهید می گوید :فرمانده این شهید در خاطرات خود می گوید در عملیات والفجر 8 شیر مردان غواص با رمز مقدس یا زهرا به آب زدند. حسین در همین عملیات بهد سختی مجروح شد و برای اینکه عملیات لو نرود پیکر خود را آنچنان به سیم های خاردار چسباند تا به لقاءا.. پیوست.

 

 

صبح عملیات زمین نم باران داشت و اجساد مطهر شهدا روی زمین بود.

کاش آنروز برای خورشید طلوعی نبود صبحی که نخلستان هایش بوی نینوا می داد و اروند رود با خون شهدا جمله ما رایت الا جمیلا را ترسیم می کرد.

نویسنده زهرا نصیری