در سوگ مهربانی
ماه صفر در حالی به پایان میرسد که داغ از دست دادن رحمهللعالمین بر دل مسلمانان جهان سنگینی میکند، پیامبر مهربانی که پرتو مهرش همه عالم را در بر می گیرد.
به گزارش گروه فرهنگی
خبرگزاری صداوسیما مرکز زنجان؛ آن گاه که زبان از گفتن قاصر است، سکوت من ؛ تو و مهربانیت را فریاد می کند ای پیامبر مهر و رحمت.
مهربانیت پاکترین چشمه ساری هست که به مردم زمین وقف شد. مهرت آن قدر بزرگ است که سایه اش تمام زمین را میپوشاند بندهای که دستگیریش، دستانی را مهمان میکند که میزبانی همچون تو را میطلبد.
تو نوری از الطاف خداوند بر جان تشنه زمین هستی دل سوزترین فرد نسبت به هم نوعانت که تو را شایسته ردای پیامبری کرد.
خدا میفرماید: مهربانی پیامبر (ص) ظرف خالی کل جهانیان را میتواند پر کند «وَ ما أَرْسَلْناکَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِین» (انبیا، ۱۰۷) فقط خدا میداند چقدر مهربان بوده است.
زبان قاصر است از ذکر مهربانیت یا محمد (ص) پس آیههای نور گواه مهربانیت است.
«فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّهِ لِنتَ لَهُمْ وَلَوْ کُنتَ فَظًّا غَلِیظَ الْقَلْبِ لاَنفَضُّواْ مِنْ حَوْلِکَ» آیهای از قرآن کریم است که در ترجمه آن آمده: «به موجب رحمتی که خداوند به تو عنایت کرد، برای آنان نرم شدی و اگر خشن و تندخو بودی، از اطراف تو پراکنده میشدند»، این آیه و برخی از آیات قرآن کریم به بعد مهرورزی و دوری حضرت محمد (ص) از خشونت تأکید دارد، پیامبری که در دوران جاهلیت عرب به فرمان خداوند سکاندار دگرگونی و ایجاد یک انقلاب فرهنگی در آن دوران و مروج دین و آیینی شد که کمال آن موجب شد تا آخرین پیامبر (ص) و دین خداوند بر زمینیان نازل شود.
پرتو مهر تو در امتداد نسل تو ادامه یافت تا جان زمینیان تشنهی مهربانی را سیراب کند.
وجود پر از مهربانی اهل بیتت همچون امام حسن مجتبی ع گواه زلالی نسل توست
امام حسن مجتبی ع کریم اهل بیت
امام حسن مجتبی (ع) نسبت به دردمندان و تیره بختان جامعه بسیار دلسوز بودند و با خرابه نشینان دردمند و اقشار مستضعف و کمدرآمد همراه و همنشین میشدند و دردِ دلِ آنها را با جان و دل میشنیدند و به آن ترتیب اثر میدادند، و در این حرکت انساندوستانه جز خداوند را مدنظر نداشتند. هیچ فقیر و مسکینی از در خانه حضرت ناامید برنگشت و حتی خود ایشان به سراغ فقرا میرفتند و آنها را به منزل دعوت میکردند و به آنها غذا و لباس میدادند. _ "زمانی، احمد، حقایق پنهان، نشر دفتر تبلیغات اسلامی، قم، چاپ اوّل، سال ۱۳۷۵، ص ۲۶۸".
امام حسن مجتبی (ع) تمام توان خویش را در راه انجام امور نیک و خداپسندانه به کار میگرفت و اموال فراوانی در راه خدا میبخشید. مورّخان و دانشمندان در شرح حال زندگانی پر افتخار ایشان، بخششهای بیسابقه و انفاقهای بسیار بزرگ و بی نظیری ثبت کرده اند. آن حضرت در طول عمر خود دو بار تمام اموال و دارایی خود را در راه خدا خرج کردند و سه بار نیز ثروت خود را به دو نیم تقسیم کردند و نصف آن را در راه خدا به فقرا بخشیدند. _"سیوطی، تاریخ الخلفا، مکتبة المثنی، بغداد، ۱۳۸۳ ق. ص ۱۹۰. تاریخ یعقوبی، منشورات المکتبة الحیدریة، نجف، ۱۳۸۴ ق، ج ۲، ص ۲۱۵".
روایت شده که روزی امام حسن (ع) بر جمعی از مساکین گذشت که پارهای چند از نان خشکها را بر روی زمین گذاشته اند و میخورند، چون نظر ایشان به آن حضرت افتاد از امام دعوت کردند و حضرت از اسب پیاده شدند و فرمودند: «خدا متکبّران را دوست نمیدارد» و با ایشان نشستند و از طعام ایشان تناول کردند و سپس از همهی مساکین خواستند که برای صرف غذا به خانهی حضرت بروند و حضرت با غذاهای خوب از ایشان پذیرایی نموده به همهی آنها لباسهای مناسب هدیه دادند. _"علامه مجلسى، بحار الأنوار، مؤسسة الوفاء بیروت، ۱۴۰۴ ه. ق، ج ۴۲، ص ۲۱۳".