بزرگترین پادشاه هندوستان با تأثیر از فرهنگ ایرانی، آخرین امپراتوری دوران طلایی اسلام را در جهان پرآوازه کرد.
به گزارش گروه وب گردی خبرگزاری صدا و سیما؛ «ابوالفتح جلالالدین محمد اکبر» که به «اکبرشاه» و «اکبر کبیر» شهرت دارد سومین پادشاه سلسله گورکانی هند یا همان امپراتوری مغولی هند است. تاریخ وی را پادشاهی عادل و خیرخواه معرفی میکند که به هنر و ادبیات علاقه فراوان داشت تا جایی که هر هنرمند و صاحبذوقی از هر درباری در آسیا رانده میشد نزد اکبرشاه میرفت و قدر میدید.
مادرش «حمیده بانو بیگم» بانویی ایرانی و شیعه بود و حکومت اکبر نیز مأمن مسلمانان و ایرانیان. در روزهایی که در سراسر اروپا از فرانسه گرفته تا انگلستان و اسپانیا پروتستانهای مسیحی و کاتولیکهای مسیحی افتاده بودند به جان هم و وقایع فجیع از قتلعام یکدیگر در تاریخ ثبت میکردند اکبرشاه حکومتی اسلامی داشت که پیروان ادیان مختلف در آن آرام و ایمن زندگی میکردند.
کبرشاه زبان پارسی را زبان رسمی و درباری هند کرد و آنچنان ایرانینوازی و مسلماننوازی و هنرمندنوازی بهراهانداخت که بسیاری از هنرمندان و شاعران و خطاطان و نقاشان و معماران و دانشمندان ایرانی، خود را به دربارش رساندند. دوره حکومت وی را «دوران طلایی ادب فارسی در هند» نامیدهاند؛ آن روزگاری بود که بسیاری از کتابهای مهم هند از زبان سانسکریت به فارسی ترجمه شد و بر غنای ادبیات فارسی افزود.