یک محقق استرالیایی دلایل ناپدید شدن هواپیماها در مثلث برمودا را شرح داد.
به گزارش گروه وب گردی خبرگزاری صدا و سیما؛ استاد دانشگاه گریفیتس در کوئینزلند، شین ساترلی، به کشف دلیل ناپدید شدن هواپیماها در مثلث برمودا نزدیک شد. وی متوجه شد که هواپیمای اسکادران آمریکایی که از ۵ دسامبر ۱۹۴۵ درباره آن چیزی مشخص نیست، به دلیل اشتباه خلبان ناپدید شد.
۷۵ سال پس از ناپدید شدنپرواز ۱۹ یا گشت گمشده، ساترلی مطمئن است میداند چه اتفاقی برای آن افتاده است.
به گفته وی، پس از آن پنج بمب افکن اژدر Grumman Avenger نیروی دریایی ایالات متحده، به عنوان بخشی از پرواز تحت فرماندهی ستوان چارلز تیلور، از یک پایگاه آموزشی در فلوریدا پرواز کردند. اما چند ساعت پس از ورود به مثلث برمودا، هر ۱۴ خدمه ناپدید شدند. هیئت نجات ۱۳ نفره اعزامی در جستجو نیز از رادار ناپدید شد. خلبانان دیگر توانستند از کار نکردن قطب نما مطلع شوند و به دلیل هوای نامناسب، ناوبری تقریباً غیرممکن بود.
تا اواسط دهه ۱۹۸۰ اعتقاد بر این بود که هنگام عبور از مثلث برمودا، ۲۵ هواپیمای کوچک ناپدید شده اند. هیچ بقایایی یافت نشد. نام فعلی شناخته شده این منطقه آبی با مساحت ۴ میلیون کیلومتر مربع که مرزهایش محدود به سواحل جنوب شرقی ایالات متحده، برمودا و پورتوریکو است، در سال ۱۹۶۴ به آن داده شده است؛ و اولین بار توسط وینسنت گدیس نویسنده آمریکایی در مجله Argosy از این نام (مثلث برمودا) استفاده شد.
سخههای دیگری که درادامه در مورد دلیل ناپدید شدهها مشخص شد شامل آدم ربایی توسط برخی بشقاب پرندهها و حتی یک شهر زیر آب بود که گفته میشود کشتیها و هواپیماها را به سوی خود میکشد.
با این حال، بعداً مشخص شد که تعداد کشتیها و هواپیماهای گمشده در مثلث برمودا به تناسب چندان بیشتر از آبهای دیگر نیست. هواپیماهای مسافربری بزرگ در حال عبور از مثلث برمودا هستند و هیچ یک از آنها ناپدید نمیشوند.
این محقق اضافه کرد: برای اینکه آنچه در واقع با پرواز ۱۹ اتفاق افتاده است، باید به طور انتقادی بیندیشید. او ادعا میکند که اشتباه خود آنها منجر به مرگ خدمه شده است. وقتی هوا تاریک شد و وضعیت هوا تغییر کرد، فرمانده تیلور هواپیماها را در مسیر اشتباه هدایت کرد. موارد مشابهی هنگامی که در هنگام پرواز در اقیانوس آرام گم شده بود، پیش از این اتفاق افتاد، اما پیش از این دو بار موفق شد به مسیر برگردد.
اما در دسامبر سال ۱۹۴۵، فرمانده پرواز به علائم مشخص بر روی گیجها اتکا نکرد، بلکه بر اساس آنچه در پشت پنجره دید خطایی مهلک مرتکب شد. در نتیجه هواپیماها به آب سقوط کردند و تقریباً بلافاصله غرق شدند. عامل اصلی دیگر، کم تجربگی بسیاری از خلبانان اسکادران ۱۹ بود. علاوه بر این بسیاری از آنها فقط دوره آموزشی را گذرانده بودند و به درستی برای شرایط اضطراری آماده نشده بودند.