پزشکی و فناوری
آیا میتوان از اعضای بدن هم پرینت سه بعدی گرفت؟
با معرفی فناوری پرینت بیولوژیک در انتهای دههی ۹۰ میلادی بود که پیشرفتهایی در زمینه ایجاد اعضای بدن انسانها در محیطهای آزمایشگاهی حاصل شد.
به گزارش گروه وب گردی
خبرگزاری صدا و سیما، دیدین این ویدئوی جذاب با ترجمه اختصاصی را از دست ندهید.
برای سالهای متمادی است که دانشمندان درصدد ایجاد اعضای بدن انسانها در محیطهای آزمایشگاهی هستند، اما در انتهای دههی ۹۰ میلادی بود که با معرفی فناوری پرینت بیولوژیک پیشرفتهایی در این زمینه حاصل شد. این فناوری ماحصل تلاشهای دانشمندان در انستیتوی Wake Forest بوده که با استفاده از آن موفق به پرینت سه بعدی بلوکهای مصنوعی سلولی شدند که آنها را قادر به پرینت مثانه انسان میکرد، اما این گروه هیچگاه مثانهی انسان را به طور مصنوعی پرینت نکردند. در ابتدای سال ۲۰۰۰ میلادی، توماسبلیدر، مهندس بیولوژی دانشگاه کلِمسون، کار خود را برای بهینهسازی پرینترهای جوهرافشان بهمنظور استفاده از جوهر بیولوژیک و ساخت اعضای سهبعدی آغاز کرد.
در سال ۲۰۰۷ میلادی یکی از اولین کمپانیهای فعال در زمینهی پرینت بیولوژیک با نام Organovo آغاز بهکار کرد. در ابتدای کار این کمپانی شروع به تولید بافتهای شُش انسان کرد که برای تست داروها و تحقیقات در آزمایشگاهها مورد استفاده قرار میگرفت. یکی از اهداف این کمپانی تولید شُشهای مصنوعی از طریق پرینت سه بعدی است. این روزها تحقق این نظریه به واقعیت نزدیکتر شده است، اما همچنان فاصله با تولید تجاری اعضای بدن انسانها زیاد است.
ساز و کار پرینت سه بعدی اعضای بدن انسان چگونه است؟
هر چند پرینت سه بعدی یک قطعه یا ابزار پلاستیکی از نظر پیچیدگی بسیار سادهتر از پیچیدگی تولید اعضای بدن انسان است، اما در صورت کلی، پرینت سه بعدی دارای ساز و کار مشخصی است که برای تمام ابزارها صادق است. پرینتر سه بعدی دارای کارتریجها یا مخازنی برای ذخیرهی جوهر از انواع مختلف و در مورد تولید اعضای بدن، جوهرهای بیولوژیک هستند، که با استفاده از سوزنهای موجود روی پلتفرم یا محل پرینت، براساس الگوی مشخص شده، شروع به پرینت اعضای بدن مورد نظر مینمایند. اما پرینت اعضای بدن دارای تفاوتهایی است که در ادامه به آنها اشاره میکنیم.
آیندهی پرینت سه بعدی اعضای بدن چگونه است
تاکنون شماری از فعالیتهای نیمه موفق در زمینهی تولید و ایجاد اعضای بدن از طریق پرینت سه بعدی انجام شده است که علت نیمه موفق بودن آنها به کار نگرفتن نمونههای تولید شده در محیط واقعی است. همچنین برخی از این نمونهها نیز حیاتی چند روزه داشتهاند. برای مثال میتوان به شش تولید شده توسط کمپانی Organovo اشاره کرد که تنها حیاتی ۴۰ روزه داشته، در حالی که تیمی از محققان دانشگاه Louisville موفق به تولید نمونهای کاربردی از دریچههای قلب و رگهای کوچک شدهاند که امیدوارند تا از آنها در نمونههای پرینت شدهی قلب خود استفاده کنند. همچنین نباید گوش ساخته شده توسط مهندسان بیولوژی Cornell را از یاد برد که قادر است بهخوبی به انجام وظیفه بپردازد.