این روزها با دگرگون شدن وضعیت اقتصادی دست سفالگران در پوست گردو مانده و آنها برای تأمین مواد اولیه خود با مشکل مواجه هستند.
ماندن شهر لالجین از جهانی شدن آن بسیار مهمتر است لالجین دارای بیش از یکهزار کارگاه سفال است که زنان و مردان در کنار یکدیگر در این هنر مشغول به کار هستند و رزق و روزی سالانه خود را از این راه کسب میکنند.
سفال که روزگاری سود و آوردهای داشت، این روزها با دگرگون شدن وضعیت اقتصادی دست سفالگران را نیز در پوست گردو گذاشته و آنها برای تأمین مواد اولیه خود با مشکل مواجه هستند.
با گران شدن قیمت ارز، مواد اولیه تولید سفال نیز افزایش یافته و همین امر موجب شده که قیمت تمام شده سفال نیز رو به افزایش باشد.
لالجین پایتخت سفال ایرانزمین و شهر جهانی سفال است، شهری که به قطب گردشگری استان همدان و کشور تبدیل شده و سالانه بسیاری را به سوی خود میکشاند.
این روزها تهیه رنگ و لعاب که از مایحتاج اصلی ساخت سفال است به سختی به دست هنرمندان این شهر میرسد و تولید و صادرات آنها با مشکل مواجه شده که میتوان یکی از علل کاهش مواد اولیه و نبود آن را گرانی ارز دانست.
بیش از ۵ هزار سفالگر در لالجین مشغول به این هنرصنعت هستند.