اعتراض طالبان به نقض توافقنامه دوحه توسط آمریکا

به گزارش سرويس بين الملل خبرگزاری صداوسیما، سهیل شاهین، سخنگوی طالبان در مصاحبه اختصاصی با شبکه تلویزیونی الجزیره گفت ادامه حضور نیرو‌های آمریکایی در افغانستان نقض توافقنامه دوحه است.

مشروح گفتگوی اسامه بن جاوید‏، خبرنگار شبکه تلویزیونی الجزیره با سخنگوی طالبان به شرح زیر است:
اسامه بن جاوید پرسید: شما گزارش‌ها مبنی بر اینکه ۶۵۰ سرباز آمریکایی قصد دارند در افغانستان بمانند را دیده اید. واکنش طالبان به این خبر چیست و این مسئله بر وضعیت میدانی چه تأثیری خواهد گذاشت، زیرا از زمان آخرین حمله شما به نیرو‌های آمریکایی و ناتو بیش از یک سال می‌گذرد؟
سهیل شاهین، سخنگوی طالبان در پاسخ گفت: ما توافقنامه دوحه را امضا کرده ایم و در این توافقنامه با طرف آمریکایی مذاکره شد. آن‌ها توافق کردند و خود را متعهد ساختند که همه نیرو‌های نظامی، مستشاران نظامی و پیمانکاران خود را از افغانستان خارج می‌کنند. من فکر می‌کنم این نقض توافقنامه است. دوم اینکه، این اقدام مسئله افغانستان را حل نخواهد کرد، مسئله‌ای که طی ۲۰ سال گذشته با رویکرد نظامی حل نشده بلکه درد و رنج و دشواری را طولانی کرده و مسئله را پیچیده‌تر ساخته است.
خبرنگار پرسید: اما حتی زمانی که طرح خروج نیرو‌های آمریکایی از افغانستان اعلام شد اوضاع فرقی نکرد و حملاتی به نواحی تحت کنترل دولت افغانستان صورت گرفت. شما ادعا کردید بیش از صد مرکز در نواحی مختلف به کنترل طالبان درآمده است. بنابراین، آیا دلیلی وجود ندارد که نیرو‌های بین المللی در آنجا بمانند تا صلح را برقرار کنند، زیرا این ترس وجود دارد که طالبان می‌خواهند به زور کنترل افغانستان را به دست بگیرند؟
سخنگوی طالبان در پاسخ گفت: نخست اینکه ما متعهد شده ایم زمانی که نیرو‌های آمریکایی از افغانستان خارج می‌شوند، مسیری امن برای آن‌ها ایجاد کنیم. ما به آن‌ها حمله نخواهیم کرد. ما به این امر پایبند ماندیم و در زمان خروج آنها، حمله‌ای انجام ندادیم. حتی در شرایطی که آن‌ها به تعهد خود مبنی بر خروج کامل از افغانستان پایبند نماندند و آن را نقض کردند، باز هم ما به آن‌ها حمله نمی‌کنیم، این در حالی است که ما کاملاً توانایی انجام این کار را داریم. نکته دوم، مؤلفه بین افغانی مسئله است، اینکه ما از طریق مذاکرات بین افغان به آتش بس و یک راه حل برسیم. اما طرف دولتی افغان، از خود انعطاف پذیری نشان نمی‌دهد. به همین دلیل است که فرایند مذاکره خیلی کُند به پیش می‌رود. یک نمونه، آزادی ۵۰۰۰ زندانی طالبان است. آنها، آزادی این زندانیان را به مدت شش ماه به تعویق انداختند و آن‌ها را آزاد نکردند. این یکی از دلایلی است که فرایند گفتگوها، کُند به پیش می‌رود. حتی زمانی که ما مذاکرات بین (گروه‌های) افغانی را شروع کردیم، آن‌ها حاضر به پذیرش توافقنامه دوحه به عنوان مبنای مذاکرات بین افغان نشدند. چرا؟ زیرا بر اساس این توافقنامه بود که ما مذاکرات بین افغان را آغاز کردیم. قبل از این توافقنامه، مذاکرات بین افغان وجود نداشت. بنابراین، مهم است که آن‌ها انعطاف پذیری نشان دهند. این نوعی آشتی است.
خبرنگار پرسید: مسئله این است که آیا طرف شما هم انعطاف پذیری نشان داده است یا خیر، زیرا «دولت کابل» - آنطور که شما آن را می‌نامید - می‌گوید طالبان می‌خواهند به قدرت بازگردند، می‌خواهند به امارت اسلامی بازگردند و آن‌ها در مورد برقراری نظام دموکراتیک از خود انعطاف پذیری نشان نمی‌دهند. برای مثال، آیا طالبان در انتخابات شرکت می‌کند؟ اگر دو طرف می‌خواهند به یک توافق دوجانبه دست یابند، این فرایند چگونه خواهد بود؟
سهیل شاهین، سخنگوی طالبان در پاسخ گفت: اگر آن‌ها می گویند ما چیزی را بر آن‌ها تحمیل کردیم، پس چرا ما اصلاً مذاکرات بین افغان را داریم؟ ما هیچ وقت نگفتیم که چیزی را بر آن‌ها تحمیل می‌کنیم. ما می‌گویم این به تیم‌های مذاکره کننده بستگی دارد که به راه حل برسند و در مورد دولت آینده گفتگو کنند. آنگاه این راه حل برای ما قابل قبول خواهد بود. اما آن‌ها حتی قبل از اینکه دو تیم در مورد دولت اسلامی آینده مذاکره کنند، می‌گویند شما باید فلان دولت را پذیرید و فلان چیز را نپذیرید. من فکر می‌کنم آن‌ها در مورد آشتی فقط حرف می‌زنند، اما در عمل خواستار تسلیم شدن ما هستند. این در حالی است که مذاکرات بین افغان که در دوحه در جریان است، برای آشتی بین دو طرف است و نه برای تسلیم شدن. من فکر می‌کنم آن‌ها «روی هوا حرف می‌زنند.»
خبرنگار پرسید: اگر این ۶۵۰ نیروی آمریکایی در افغانستان باقی بمانند، آیا طالبان به آن‌ها حمله خواهد کرد؟ بله یا خیر؟
سهیل شاهین، سخنگوی طالبان در پاسخ گفت: اگر آن‌ها در اینجا بمانند، آنگاه من فکر می‌کنم اشغالگری ادامه پیدا می‌کند. با این کار، آن‌ها (تعهد خود را) نقض می‌کنند و ما به طور کامل این حق را داریم که واکنش نشان دهیم.