در مکتب نهج البلاغه؛ چگونه خدا را دیدی؟

به گزارش وب گردی خبرگزاری صداوسیما؛ در این مطلب وب گردی قصد داریم، خطبه شماره ۱۷۹ از کتاب ارزشمند نهج البلاغه با ترجمه محمد دشتی را مرور نماییم، ضمنا صوت خوانش خطبه و ترجمه آن ضمیمه شده است:

این خطبه در مسجد کوفه در سال ۳۶ هجرى پس از جنگ جمل ایراد شد

ذعلب یمانى پرسید: اى امیر مؤمنان آیا پروردگار خود را دیده اى؟  ، پاسخ فرمود: «آیا چیزى را که نبینم مى پرستم»

گفت: چگونه او را مى بینى؟

فرمود: « دیده‌ها هرگز او را آشکار نمى بینند، اما دل‌ها با ایمان درست او را در مى یابند، خدا به همه چیز نزدیک است نه آن که به اشیاء چسبیده باشد، از همه چیز دور است نه آن که از آن‌ها بیگانه باشد، گوینده است نه با اندیشه و فکر، اراده کننده است نه از روى آرزو و خواهش، سازنده است نه با دست و پا، لطافت دارد نه آن که پوشیده و مخفى باشد، بزرگ است نه با ستمکارى، بیناست نه با حواس ظاهرى، مهربان است نه با نازک دلى، سر‌ها و چهره‌ها در برابر عظمت او بخاک افتاده، و دل‌ها از ترس او بى قرارند.

۱۷۹- و من کلام له (علیه السلام) و قد سأله ذعلب الیمانی فقال هل رأیت ربک یا أمیر المؤمنین فقال (علیه السلام) أ فأعبد ما لا أرى، فقال و کیف تراه، فقال:
لَا تُدْرِکُهُ الْعُیُونُ بِمُشَاهَدَةِ الْعِیَانِ وَ لَکِنْ تُدْرِکُهُ الْقُلُوبُ بِحَقَائِقِ الْإِیمَانِ قَرِیبٌ مِنَ الْأَشْیَاءِ غَیْرَ مُلَابِسٍ بَعِیدٌ مِنْهَا غَیْرَ مُبَایِنٍ مُتَکَلِّمٌ لَا بِرَوِیَّةٍ مُرِیدٌ لَا بِهِمَّةٍ صَانِعٌ لَا بِجَارِحَةٍ لَطِیفٌ لَا یُوصَفُ بِالْخَفَاءِ کَبِیرٌ لَا یُوصَفُ بِالْجَفَاءِ بَصِیرٌ لَا یُوصَفُ بِالْحَاسَّةِ رَحِیمٌ لَا یُوصَفُ بِالرِّقَّةِ تَعْنُو الْوُجُوهُ لِعَظَمَتِهِ وَ تَجِبُ الْقُلُوبُ مِنْ مَخَافَتِهِ.