نشست علمی با عنوان "نسل کشی سربرنیتسا و نقش نهادهای بین المللی" با حضور اساتید برجسته دانشگاهی و به همت موسسه علمی پژوهشی ابن سینا در سارایوو برگزار شد.
در ابتدای این نشست رضا قلیچ خان سفیر کشورمان در سارایوو ضمن گرامیداشت بیست و ششمین سالگرد نسل کشی سربرنیتسا گفت: همه اتفاقاتی که در جنگ بوسنی و هرزگوین رخ داد یک جنایت است و سربرنیتسا تنها نمادی از یک جنایت بزرگ است. سربرنیتسا حقیقتی تلخ است و صحبت کردن در مورد این حقیقت تلخ هرگز لذت بخش و دل نشین نیست، اما ناچار هستیم پیرامون آن بحث و گفتگو داشته باشیم تا بتوانیم جامعه بین الملل را مجبور سازیم نسبت به این مسائل حساسیت نشان دهد و دیگر شاهد چنین جنایاتی نباشیم.
وی در ادامه، پیام محمد جواد ظریف وزیر امور خارجه کشورمان را که به مناسبت مراسم گرامیداشت بیست و ششمین سالگرد نسل کشی سربرنیتسا ارسال شده بود برای حضار قرائت کرد.
سپس جمال نایاتویچ گفت: حتی برخی از مقامات بین المللی اعتراف کردند که سربرنیتسا همراه با رواندا و سومالی بزرگترین شکست در تاریخ سازمان ملل است. سازمان ملل متحد در تاریخ معاصر در هیچ جای دیگری مانند سربرنیتسا و بوسنی، تحقیر و شرمندگی بیشتری را تجربه نکرده است. تمامی اصول و به اصطلاح دموکراسی غربی در سربرنیتسا دفن شده است. کشورهایی که از نیروهای سازمان ملل حمایت کردند نمیخواستند بعد از اعلام منطقه سربرنیتسا به عنوان منطقهای امن حفاظت آن را بر عهده بگیرند. برخی به امید این بودند که کشور بوسنی و بوشنیاکها به طور کامل از بین بروند.
دکتر اومرویچ گفت: در آوریل ۱۹۹۳ با قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل در بوسنی شش منطقه امن اعلام شده بود؛ اول در سربرنیتسا و بعدا در شهرهای دیگر مثل ژپا، گوراژده، سارایوو، بیهاچ و توزلا، اما آنها به هیچ وجه منطقه امن نبودند.
به گفته دکتر اومرویچ سازمان ملل در سربرنیتسا شکست افتضاح آمیز را تجربه کرد، زیرا موفق نشد تا از جان افراد غیرنظامی محافظت نماید.
وی خاطرنشان کرد که سازمان ملل علاوه بر همه کوتاهیهایی که در مأموریتهای خود انجام داده، از جایگاه خود محافظت میکند و دارای مصونیت مطلق از محاکمه و اجرای تحریمها هستند. متاسفانه هیچگونه پرونده قانونی برعلیه سازمان ملل در خاک هیچ یک از کشورهای اعضای آن سازمان تشکیل نمیشود و اساسا ساز و کاری برای این موضوع تعریف نشده است.
آمور ماشوویچ عضو هیئت مدیره در کمیته مفقودین کشور بوسنی و هرزگوین گفت: آنچه امروز از ما میخواهند این است که ما در موضوع جنگ با شرایط موجود کنار بیاییم و آنچه را که برای ما اتفاق افتاده فراموش کنیم و به نقطهای برسیم که خانوادههای قربانیان نسل کشی از رایهای سادهای که در دادگاه لاهه صادر میشود راضی شوند. ما در مورد ملادیچ و کاراجیچ احکامی داریم، اما در مورد بقیه جنایتکاران جنگی چطور؟
وی نقش نهادهای بین المللی پس از نسل کشی سربرنیتسا را در برخورد با جنایتکاران و مسببان اصلی، نا کافی دانست.
جامعه بین المللی نقش مهمی در نسل کشی سربرنیتسا بر عهده دارد و سازمان ملل در این خصوص باید پاسخگوی افکار عمومی و خانوادههای قربانیان در ناتوانی اجرای قطعنامههای صادر شده از سوی این سازمان باشد.