محققان دانشگاه صنعتی امیرکبیر موفق شدند طی اجرای طرحی در مقطع کارشناسی ارشد، آلایندههای NO و NO۲ را با سنتز مادهای فتوکاتالیستی تحت شرایط محیطی و بدون تولید محصول جانبی مضر از بین ببرند.
وی با اشاره به هدف از اجرای این طرح گفت: هدف از انجام این طرح استفاده از یک فتوکاتالیستِ فعال در محیط نور مرئی بوده است که به منظور حذف آلاینده NOx از هوا مورد استفاده قرار گرفت. با توجه به اهمیت حذف NOx از هوا، سنتز پوششهای فتوکاتالیستی در محیطهای باز شهری در مقیاس آزمایشگاهی و حتی پایلوت مورد توجه قرار گرفته است.
محقق دانشگاه صنعتی امیرکبیر با بیان اینکه استفاده از این روش در طرحهای تحقیقاتی در منابع بین المللی رو به گسترش است و به نتایج قابل قبولی دست یافته اند، افزود: در این طرح برای نخستین بار از نانو ذرات CdS به عنوان اصلاح کننده فتوکاتالیست ZnO به منظور افزایش لبه جذب آن در نور مرئی و حذف آلایندههای NOx از هوا استفاده شده است.
وی با اشاره به نوآوری این طرح گفت: روش استفاده از این فناوری به این صورت است که پس از سنتز فتوکاتالیست مورد نظر، این نانوفتوکاتالیست با رنگ ساختمانی مخلوط میشود و به صورت یک پوشش در ساختمانها قابل استفاده است. از آنجا که این فتوکاتالیست توانایی جذب نور مرئی را دارد، تحت تابش نور مرئی (۴۵ درصد نور خورشید) فعال شده و آلاینده NOx را حذف میکند.
محقق دانشگاه صنعتی امیرکبیر، با بیان اینکه اجرای این طرح باعث حذف بیش از ۶۰ درصد NOx در هوا بدون تولید محصول جانبی مضر میشود، گفت: در حال حاضر این طرح در مقیاس آزمایشگاهی انجام شده است.
خانم مدرس خاطر نشان کرد: ابتدا ماده مورد نظر با بررسی منابع معتبر علمی برگزیده شد و با یک روش آسان سنتز و تولید شد و پس از انجام آنالیزهای مربوط به تعیین مشخصات کاتالیست، عملکرد آن در ابعاد آزمایشگاهی مورد بررسی قرار گرفت.
وی گفت: این روش برای حذف آلودگی هوا در سازمان حفاظت از محیط زیست، وزارت نیرو و شهرداری قابل استفاده و توسعه است.
وی با اشاره به مزیتهای رقابتی طرح گفت: تولید نشدن محصول جانبی مضر، روش ساده سنتز فتوکاتالیست، کم هزینه بودن روش و حذف آلایندهها با به کارگیری نور مرئی مزیتهای رقابتی این طرح به شمار میرود.
گفتنی است: اساتید راهنمای این طرح آقای دکتر بهرام ناصرنژاد عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی امیرکبیر و خانم دکتر سمیه علیجانی عضو هیأت علمی پژوهشگاه نیرو هستند و این طرح به طور مشترک بین دانشگاه صنعتی امیرکبیر و پژوهشگاه نیرو و با حمایت مالی پژوهشگاه نیرو اجرا شده است.