آقای محمد کاسبی گفت: سینمای ما در خارج از مرزها خریداری ندارد.
آقای محمد کاسبی متولد سال ۱۳۳۰ در تهران که از همان کودکی و نوجوانی به بازیگری علاقه زیادی داشت.
او در کنکور سال ۱۳۵۰ شرکت کرد و در رشته پزشکی قبول شد، اما به جهت علاقه به تحصیل تئاتر در دانشکده هنرهای زیبا، از پزشکی صرف نظر کرده و در سال ۱۳۵۱ به سربازی رفت و پس از سربازی مجددا در کنکور شرکت کرد و در دانشکده هنرهای دراماتیک تهران قبول شد.
آقای کاسبی یکی از پایه گذاران قوام گرفتن هنر پس از انقلاب اسلامی هم به حساب میآید.
آقای محمد کاسبی در اوایل سال ۱۳۵۸ با چندی از دوستان حوزه اندیشه و هنر اسلامی را پایهگذاری کرد که بعدها نام این محل به «حوزه هنری» تغییر نمود، او همچنین مرکز هنرهای نمایشی وزارت ارشاد را نیز بنیانگذاری کرد.
از مجموعههای تلویزیونی رعنا و خوش رکاب تا صاحبدلان و دادستان و دهها فیلم سینمایی و تئاتر با بازی درخشانی در مخاطبان هنر مانده است و البته این روزها دیگر به دلیل کرونا کار نمیکند.
دقایقی را با آقای محمد کاسبی همراه شدیم و از دغدغههای این روز هایش پرسیدیم.
*آقای کاسبی شنیدیم که شما قدری کسالت داشتید. الان حالتان چطور است؟
بله من پارسال به کرونا مبتلا شدم و خدا را شکر توانستم از پس آن بر ایم. الان هم قدری مشکل ریه و قلب دارم و باید جراحی کنم، اما فعلا به خاطر کرونا دست نگه داشتم. محبت، لطف و پیگیریهای مردم بسیار خوشحالم میکرد و امیدوارم هر چه زودتر این ویروس منحوس از بین برود.
*در این روزها بیشتر به چه کاری مشغول هستید؟
راستش من بعد از دادستان آقای مسعود ده نمکی دیگر سر پروژهای نرفتم و فعلا کار نمیکنم. گاهی اوقات ما آرزوهای داریم، اما الان من سلامتی کل جهانیان را از خدا میخواهم.
زندگی سراسر شادی و غم است، اما امیدوارم لحظات شیرین زندگی مردم بیش از تلخی هایشان باشد و حال دل مردم خوب شود.
*چه چیزی این روزها حال شما را خوب میکند؟
به نظرم مبارزه با فساد میتواند مردم را امیدوار کند. اقای رییسی در قوه قضاییه روند خوبی را پیش گرفت و همین مبارزه با فساد پشتیوانهای برای حضورشان در ریاست جمهوری شد. امیدوارم مبارزه با زالو صفتان که خون مردم را میمحمد ادامه داشته باشد و به نتیجه برسد.
*اوضاع سینما را چطور ارزیابی میکنید؟
سینمای ما در چند سال اخیر به لحاظ مختلف ضعیف و نحیف شده بود و کرونا هم مزید بر علت شد. متاسفانه بسیاری از همکاران ما در چند ماه اخیر بی کار بودند و شرایط روحی خوبی ندارند.
از سویی بزرگترین افتخار ما شده جایزه گرفتن در جشنوارههای خارجی و البته سینمای ما در بازارهای جهانی آنچنان جایگاهی ندارد. کدام کشور پول میدهد و فیلمهای ما را میخرد؟
ما با نگاه جهانی فیلم نمیسازیم و باید ظرفیتهای سینمایمان را بالا ببریم. باید با تلاش کنیم با استانداردها و کیفیت جهانی فیلم بسازیم و از تمام ظرفیتهای مان استفاده کنیم.
*اگر صحبتی مانده بفرمایید.
امیدوارم وضعیت زندگی مردم بهتر شود.