چکمه‌های آمریکایی پیام آور صلح نخواهد بود

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما؛ حدودا بیست سال پیش از اخبار داغ حمله به برج‌های دوقلو و حمله آمریکا به افغانستان تا همین چند روز اخیر، این بار خبر‌های داغ خروج آمریکا از افغانستان. چه شد جنگی که شروع روایتش باید با پیروزی همراه می‌شد، حالا پایانش به تیتر شکست ختم می‌شود؟
هفتم اکتبر ۲۰۰۱؛ بیست و شش روز پس از حمله به برج‌های دوقلو، همزمان با دستور حمله بوش پسر، اولین بمب‌های آمریکایی بر سر افغانستان فرود آمدند. در حالی که بمب‌ها افغانستان را به لرزه در می‌آورد، قرار می‌شود آمریکا دوست مردم افغانستان و صلح و آزادی ارمغان این میدان باشد. صلح و دوستی که در عمل دستاوردش از زمین و هوا، آوارگی و مرگ میلیون‌ها نفر از مردم افغانستان و در شعار الگو شدن رشد دموکراسی در این کشور می‌شود.
بوش پسر، بار‌ها آمریکا را ناجی افغانستان و پدرخوانده دموکراسی در این کشور می‌داند. هفت سالی که بوش در سخنرانی گاهی وعده آزادی و دموکراسی و گاهی پیروزی در جنگ می‌دهد. اما در عمل با حضور بیش از ۳۰ هزار نیروی نظامی، جان بسیاری از افغان‌ها را می‌گیرد، حضور طالبان هم در برخی مناطق گسترده‌تر از قبل می‌شود.
میراثی که پس از بوش گریبان سه رئیس‌جمهور بعدی آمریکا را هم می‌گیرد، از اوباما که به رغم تکرار شعار‌های بوش در صلح و ثبات، هم اجازه گفتگو‌های صلح پنهانی با طالبان را صادر می‌کند و هم نظامیان آمریکایی را به ۱۱۰ هزار نفر افزایش می‌دهد.
هشت سالی که کارنامه اوباما علاوه بر کشتن بن لادن، به کاهش نیرو‌ها و ناکامی در مذاکره با طالبان ختم می‌شود. مذاکراتی که در دوره ترامپ مجدداً احیا و با امضای توافقنامه با طالبان، علناً سال‌ها وعده دموکراسی را مسکوت می‌گذارد. میراثی که مظنه اش در دوران بایدن، بیست سال جنگ بی سرانجام، ۲۴۰ هزار کشته، بیش از دو تریلیون دلار هزینه، یک دهه مذاکره ناموفق و یک توافقنامه نیم بند است که باید می‌گوید آن را به رئیس‌جمهور پنجم نخواهد سپرد.
پرونده عملکرد چهار رئیس جمهوری که به گفته سی ان ان، چیزی جز آشفتگی برای افغانستان به همراه نداشته است، به نوشته سی ان ان، از سال ۲۰۰۱ هر رئیس جمهوری در آمریکا با یک ماموریت وارد جنگ افغانستان شده ماموریتی که منجر به کشته شدن ده‌ها هزار آمریکایی و افغان و ایجاد آشفتگی شده است.
دو دهه وعده و وعید از نابودی طالبان تا ایجاد صلح و دموکراسی که به گفته بایدن نتیجه اش عملاً هیچ و به نوشته جیمز بوارد یکی از وقیحانه‌ترین سیاست‌های آمریکا طی یک قرن گذشته بوده است.
سال‌ها ادعای دولت ملت سازی، دفاع از حقوق بشر، صلح و دموکراسی که طی ۱۱ روز حمله طالبان به باد می‌رود و صفحه جدیدی از تکرار ناکامی آمریکا، درست مانند ویتنام را برای این کشور رقم می‌زند.
حالا پرونده بیست سال حضور بی سرانجام با خروج آخرین نیروی ارتش آمریکا به کلی بسته می‌شود، دیگر همه فهمیده‌اند چکمه‌های آمریکایی پیام آور صلح نخواهد بود.

خبرنگار: راضیه رنجبر