رئیس کمیته گردشگری شورای شهر تهران: افزایش تولید ناخالص داخلی، جذب سرمایه خارجی، کاهش بیکاری، کاهش فقر و کمک به توزیع درآمد از جمله مزایای اقتصادی رونق گردشگری شهری به شمار میرود.
وی با بیان اینکه بسیاری از محققان، گردشگری را دارای پتانسیل اثرگذاری بر روابط بین الملل و ابزاری برای ترویج صلح در جهان میدانند، افزود: این صنعت، ابزاری برای دیپلماسی عمومی و توسعه بین الملل و پاسخ قدرتمندی برای چالشهای جهانی و تروریسم است که نه تنها از صلح بهره میبرد، بلکه خود نیرویی حیاتی برای گسترش صلح در بین ملت هاست.
به گفته رئیس کمیته گردشگری شورای شهر تهران، گردشگری یکی از مهمترین پدیدههای اقتصادی و اجتماعی دنیای مدرن است.
وی ادامه داد: گردشگران تجارب و دانش نو را از تعامل با دیگر فرهنگ ها، مناطق و کشورها کسب میکنند و اهمیت نگهداری از محیط را درک میکنند و مناسباتشان با یکدیگر را بهبود میبخشند؛ در این فرایند روابط صلح جویانه در میان مردم گسترش مییابد.
علوی با اشاره به اینکه گردشگری باعث افزایش ارتباطات اقتصادی بین دولتها و افراد در سطح بین المللی میشود، خاطرنشان کرد: ارتباطات فرد به فرد، که به وسیله تجارت و خدمات ایجاد شده است، منجر به افزایش ثروت و ایجاد طبقهی متوسط آگاه میشود. بنابراین، گردشگری در هر دو سطح خرد و کلان میتواند به مثابه کاتالیزوری برای گسترش روابط صلح آمیز عمل کند یا همچنین با ارائهی نقش در سیاستهای ملی و بین المللی به عنوان نیرویی مثبت برای کاهش تنشها و سوءتفاهمات مورد توجه قرار گیرد.
وی ادامه داد: گردشگری در سطح منطقهای و شهری و بین المللی، ابزاری مؤثر برای انتقال ثروت و سرمایه از کشورهای توسعه یافته و غنیتر به کشورهای کمتر توسعه یافته است. اما گردشگری شهری شاخهای جدید در مطالعات گردشگری است که از اوایل دهه ۱۹۹۰ وارد ادبیات این علم شده است. در بسیاری از کشورهای موفق در صنعت گردشگری، شهر، پایه و اساس توسعه گردشگری است.
عضو شورای ششم شهر تهران یادآور شد: مراکز شهری به علت دارا بودن جاذبههای تاریخی و فرهنگی، غالبا مقاصد گردشگری مهمی محسوب میشوند. گردشگری شهری به معنای مسافرت به شهر، با انگیزههای مختلف بر پایه جاذبههای گوناگون، امکانات و تسهیلات شهری است که در شخص جذابیت و انگیزه ایجاد میکند.
وی جاذبههای شهری را بر شمرد و گفت: موزه ها، بناهای یادبود، سالنهای تئاتر، ورزشگاهها، پارک ها، شهر بازی، مراکز خرید، مناطق با معماری تاریخی و مکانهای مربوط به حوادث مهم یا افراد مشهور، جاذب گردشگران بسیاری هستند. گردشگری، پتانسیل قابل توجهی برای ارائهی تصویری مثبت از ملت ها، ایجاد زمینه برای روابط مثبت در سطح فردی و دولتی دارد و از طریق دخالت در فرایند سیاست داخلی برروابط بین الملل تأثیر میگذارد.
علوی گردشگری را ابزاری برای نزدیکی فرهنگها و فرصتی برای آموزش افراد دربارهی فرهنگها و محیطهای دیگر خواند و افزود: گردشگری به کاهش نگرشهای متعصبانه؛ یعنی، رسیدن به تعامل و ارتباطات میان فرهنگی منجر میشود که نتیجه آن شکلی از گفتگوی بین فرهنگی است، که به صلح و تسهیل روند توسعهی پایدار ختم میشود.
وی همچنین صلح را مفهومی ذهنی و واژهای ناملموس دانست که نه تنها به صلح و آشتی در بین ملت ها، بلکه به برقراری صلح میان گروهها یا جوامع، افراد و انسانها و طبیعت اشاره میکند و گفت: صلح را به دو بخش تقسیم کرده اند: صلح منفی و صلح مثبت. صلح منفی شرایطی است که درگیری فیزیکی وجود ندارد، ولی امکان دارد دشمنی و خصومت بین گروهها و احزاب وجود داشته باشد. اما صلح مثبت به شرایطی گفته میشود که دولتها برای رسیدن به مزایای متقابل، همکاری میکنند.
رئیس کمیته گردشگری شورای شهر تهران یادآور شد: گردشگری شهری در صلح مشارکت نمیکند، ولی دارای پتانسیل زیادی برای انجام این امر از راههای مختلف است. گردشگری شهری دری است به سوی جهان، ابزاری برای دیپلماسی عمومی و توسعه بین الملل و پاسخ قدرتمندی برای چالشهای جهانی و تروریسم میباشد.
وی افزود: این شاخه از گردشگری، پیام آور دوستی و تفاهم بین مردمان جوامع مختلف است و موجب پیوند آنان با یکدیگر میشود. به منظور تعیین چارچوب مفهومی اثرات گردشگری بر صلح جهانی، الگوی مفهومی آن را بایستی در سه حوزه سیاسی، اجتماعی ـ فرهنگی و اقتصادی بررسی کرد.
به گفته علوی از دیدگاه اجتماعی– فرهنگی درباره گردشگری و تاثیر آن بر صلح میتوان به مواردی مثل ایجاد فرهنگ صلح و آشتی، ایجاد حس همدلی بین ملتها، کاهش تنش و تعارض بین ملتها و ارتقای سطح آموزش اشاره کرد.
وی در مورد اقتصاد گردشگری شهری نیز یادآور شد: افزایش تولید ناخالص داخلی، جذب سرمایه خارجی، کاهش بیکاری، کاهش فقر و کمک به توزیع درآمد از مزایای اقتصادی رونق گردشگری شهری است.