قروق تالش در قُرق زباله

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما مرکز گیلان؛ زباله مشکل دیروز و امروز گیلان است.
معضلی که در همه جای این استان، جنگل، کوه و دریا ریشه دوانده و تقریبا کمتر جایی را پیدا می‌کنی که از این معضل زیست محیطی در امان مانده باشد؛ حتی ساحل زیبای خزر در منطقه قروق تالش هم از این معضل، جان سالم به در نبرده است.
ساحل قروق تالش، بیش از ۳۰ سال است که چوب بی‌تدبیری‌ها درباره ساماندهی زباله را می‌خورد.
بررسی‌ها حاکیست؛ درحال حاضر روزانه ۱۲۵ تن زباله در ساحل قروق تالش تخلیه می‌شود.
مدیر اداره حفاظت محیط زیست تالش می‌گوید: از هر تن زباله سالانه ۵۰۰لیتر شیرابه تولید می‌شود و هر لیتر شیرابه هم ۱۰ هزار مترمکعب آب را آلوده می‌کند بنابراین تخلیه زباله درکنار ساحل، زنگ خطری جدی برای محیط زیست است چراکه آب‌های زیرزمینی و دریای خزر را آلوده می‌کند و همین آلودگی از طریق آبزیان وارد چرخه غذایی ما می‌شود و خسارت‌های جبران ناپذیری را در محیط زیست و سلامت ایجاد می‌کند.

وعده‌های دیروز و حال و روز امروز قروق تالش
۴ سال پیش بود که وضعیت نابسامان زباله ساحل قروق تالش را در گزارشی بررسی کردم؛ گزارشی که مردم از مشکلاتی که زباله برای شان ایجاد کرده بود گفتند.
یادم می‌آید در آن گزارش ۴ سال پیش یکی از اهالی منطقه قروق تالش می‌گفت: خانه ام با محل زباله تالش حدود ۵۰ متر فاصله دارد و دیگر نمیتوانیم اینجا زندگی کنیم.
گزارش ۴ سال پیش را که مرور می‌کنم به یکی دیگر از ساکنان این منطقه می‌رسم که می‌گفت: ۳۰ سال است، زباله‌های شهرستان تالش را به اینجا می‌آورند و همین جا دپو می‌کنند.
یک طرف محل تخلیه زباله بود و چند متر آنطرف‌تر هم ساحل دریا، نمایی از پارادوکس طبیعت و زخمی که مردم بر دل آن گذاشته اند.
در آن گزارش، فرماندار وقت تالش که به محل تخلیه زباله امده بود اعلام کرد: قردادادی با یک شرکت سرمایه گذاری تنظیم و مراحل قانونی آن انجام شده است و وعده داد این شرکت تا ۹ ماه کارش تمام می‌شود و دیگر زباله‌ها از این منطقه جمع آوری می‌شود.

حالا در آبان ۱۴۰۰، درست ۴۸ ماه پس از این وعده، سراغ ساحل قروق تالش می‌روم.
نه تنها زباله‌ها از این منطقه جمع آوری نشده بلکه حجم آن بیشتر هم شده و تا کنار ساحل پیش رفته و از طرفی این دشت پر از زباله در کنار ساحل خزر، پاتوق دام‌های مردم هم شده است.
آقا تیمور یکی از ساکنان قروق که ۴ راس گاو دارد، وقتی دوربین و میکروفون مان را دید، جلو آمد و گفت: به خاطر گران بودن خوراک دام مجبوریم گاو‌های مان را رها کنیم و آن‌ها هم به اینجا می‌آیند.
وقتی از او پرسیدم این گاو‌ها شیرده هم هستند، می‌گوید: بله می‌فروشم و چاره‌ای ندارم.
حسین پسر نوجوانی که خانه شان همان دور وبر است، آرام آرام جلو می‌آید و می‌گوید: تا به حال ۲ تا از گاو‌های مان به علت خوردن این زباله‌ها تلف شده اند.
یکی دیگر از اهالی که آقا رسول صدایش می‌زدند تا متوجه حضور ما شد از اینکه زباله‌ها بدون خاک پاشی در ساحل قروق رها می‌شوند گلایه کرد.
او ما را به خانه اش برد و گفت: فاصله خانه من تا محل دفن زباله حدود ۲۰۰ متر است و بوی زباله بسیار آزار دهنده است و زندگی در این جا را برای مان سخت کرده است، کاش مسئولان فکری به حال ما می کردند. ب

ه
همسایگی محل دفن زباله با پارک ساحلی و باشگاه سوارکاری؟!
ماجرای قُرق وقتی جالب‌تر می‌شود که بدانی در کنار محل انباشت و دفن زباله، پارک ساحلی قرار دارد و پاتوق گردشگران است.
به پارک ساحلی قروق که در کنارمحل دفن زباله است رفتم.
صاحب این مجموعه ما را به طرف ویلا‌هایی برد که با هزینه زیادی ساخته شده اند و بدون استفاده مانده است.
او گفت: هر گردشگر که به اینجا می‌آید، همین که چشمش به زباله‌ها می‌افتد، خیلی زود اینجا را ترک می‌کند؛ منطقه‌ای که می‌توانست برای شهرستان و منطقه قروق درآمدزا باشد چرا باید به این حال و روز بیفتد؟
به باشگاه سوارکاری تالش که در طرف دیگر محل دفن زباله قروق است می‌روم.
در محوطه باشگاه سوارکاری قروق آنقدر گاو زیاد بود که بیشتر از اینکه شبیه باشگاه سوارکاری باشد به میدان گاوبازی شباهت داشت.
صاحب باشگاه سوارکاری با دیدن من، سفره دلش را باز کرد و گفت: تا کنون ۷ اسب به علت خوردن زباله تلف شده اند و برگزارکردن مسابقه‌های سوارکاری و چوگان هم با این وضعیت امکان پذیر نیست.

ورود غیر سرزده و سرو سامانی که تا دیروز نبود.
برای پیگیری مشکل روز بعد البته این بار با هماهنگی شهرداری تالش، به منطقه قروق رفتم.
جالب اینکه اوضاع خیلی فرق کرده بود.
ساحلی که تا همین روز قبل، مملو از زباله و زباله‌های انباشته شده رها شده بودند، امروز خاکپاشی شده بود و از دام هم خبری نبود، جالب‌تر اینکه بنری هم نصب شده بود که ممنوعیت ورود دام به محل انباشت زباله‌ها را گوشزد می‌کرد.
با دیدین این صحنه‌ها که تفاوت بسیاری با منظره روز قبل داشت، تعجب کردم و به شهردار تالش گفتم:، چون مطلع شدید برای گزارش می‌آییم به اینجا سرو سامان دادید وگرنه دیروز نه از خاک پاشی خبری بود، نه از سامان دادن به دام‌های سرگردان، این بنر هم امروز سرو کله اش پیدا شد.
شهرام غنی زاده شهردار تالش که غافلگیر شده بود گفت: نه اینطور نیست، مدتی است که از ورود احشام به اینجا جلوگیری میشود و خاک پاشی هم هر ماه ۲ بار انجام می‌شود.
سراغ فرماندار تالش در فرمانداری این شهر رفتم.
محمد حسین شاهکویی می‌گوید: برای نجات ساحل قروق حتما باید کارخانه کمپوست فعال شود؛ کارخانه‌ای که در جوکندان تالش حدود ۴۰ درصد پیشرفت کار دارد و تا کنون ۱۱ میلیارد تومان برای ساخت آن سرمایه گذاری شده است، اما یک سال است که با دستور مقام قضایی ساخت آن متوقف شده است.
وی افزود: باتوقف ساخت این کارخانه کمپوست، شهرستان از جذب اعتبارات دولتی هم محروم شد؛ بطوری که سال گذشته حدود ۵ میلیارد تومان اعتبارات دولتی این طرح را از دست دادیم.

شهرداری می‌گوید: یکی از دلایلی که دستگاه قضا کارخانه کمپوست را تعطیل کرد مشکل سند بود که حالا این مشکل حل شده است.
براساس اعلام اداره حفاظت محیط زیست تالش همه مجوز‌های زیست محیطی هم برای این کارخانه کمپوست صادر شده است و در این زمینه مشکلی وجود ندارد.
برای پیگیری بیشتر سراغ معاون پیشگیری از وقوع جرم دادگستری گیلان رفتم.
احمد آقایی می‌گوید: در حال حاضر بحث تنش‌های اجتماعی و مردمی مطرح است و ساکنان اطراف کارخانه کمپوست تالش در جوکندان از احداث کارخانه کمپوست نارضایند.
شهردار تالش هم به این نگرانی اهالی منطقه جوکندان اشاره کرد و گفت: به مردم اطمینان می‌دهیم کارخانه کمپوست محل انباشت زباله نخواهد بود و فقط تفکیک در آنجا انجام می‌شود و بخشی از زباله به کود گرانولی تبدیل می‌شود که مصرف کشاورزی دارد.

و در نهایت ...
اهالی منطقه جوکندان هم حرف خود را می‌زنند و می‌گویند نگرانند جوکندان محل ساخت کارخانه کمپوست به قروق و سراوانی دیگر تبدیل شود.
براین اساس اگر شهرداری و متولیان امر نتوانند رضایت مردم را جلب کنند و نظر روشن و واضح محیط زیست رانگیرند، دستگاه قضا اجازه ادامه ساخت این کارخانه را نخواد داد.
آنچه که مسلم است هر روز که در ساخت کارخانه کمپوست تاخیر بیفتد، آثار مخرب این فاجعه زیست محیطی تا سال ها، گریبانگیر طبیعت و سلامت مردم می‌شود.
باید دید راهبرد‌های مسئولان و متولیان ساماندهی پسماند چه زمانی می‌تواند ساحل قروق را از قرق زباله دربیاورد.
نویسنده: مریم دورباش.