سوره فَلَق صد و سیزدهمین سوره و از سورههای مکی قرآن است که در جزء سیام جای دارد.
به گزارش وب گردي خبرگزاري صدا وسيما، سوره فَلَق صد و سیزدهمین سوره و از سورههای مکی قرآن است که در جزء سیام جای دارد. نامگذاری این سوره به نام فلق به معنای صبح و سپیدهدم از آیه اول آن گرفته شده است.
سوره فلق جزو سورههای چهارقل است. خداوند در این سوره به پیامبر (ص) دستور میدهد از هر شرّی به خدا پناه ببرد، مخصوصاً از شر تاریکی شب، زنان افسونگر و شر حسودان.این سوره هنگامی نازل شد که مردی یهودی، پیامبر (ص) را سِحر کرد و پیامبر به سبب آن بیمار شد. پس از آمدن جبرئیل و نزول سوره فلق و ناس، آیاتی از آن بر پیامبر (ص) خوانده شد و او از بستر بیماری برخاست. برخی از عالمان شیعه به این سخن اشکال کردهاند و گفتهاند سحر و جادو بر پیامبر (ص) اثر نمیکند.
سوره فلق و ناس را مُعَوِّذتین گویند؛ چراکه برای تعویذ خوانده میشوند. در فضیلت تلاوت سوره فلق نقل شده هر کس دو سوره ناس و فلق را بخواند، مانند آن است که همه کتابهای پیامبران الهی را قرائت کرده است. همچنین نقل شده پیامبر (ص) دو سوره فلق و ناس را محبوبترینِ سورهها نزد خداوند میدانست.
«ترجمه تصويري سوره مبارکه فلق»
علت نامگذاری
این سوره را فَلَق نامیدهاند که از آیه اول آن گرفته شده است. فلق به معنای صبح و سپیدهدم است. نام دیگر این سوره، «مُعَوِّذَة» (پناه بردن) است که از واژه «عوذ: پناه بردن» در آیه اول گرفته شده است. سوره فلق و سوره ناس را مُعَوِّذَتین گویند. این دو سوره را به دلیل اینکه آنها را در مواقع احساس خطر میخوانند، مُشَقشَقَتَین نیز گفتهاند.
محل و ترتیب نزول
سوره فلق جزو سورههای مکی و در ترتیب نزول، بیستمین سورهای است که بر پیامبر (ص) نازل شده است. این سوره در چینش کنونی مُصحَف، صد و سیزدهمین سوره است و در جزء سیام قرآن جای دارد.
محتوا
خداوند در سوره فلق به پیامبر (ص) دستور میدهد که از هر شرّی به خدا پناه ببرد، مخصوصاً از شر تاریکی شب، شر زنان افسونگر و شر حسودان. بنابر تفسیر المیزان مراد از «النَّفَّاثَاتِ فِی الْعُقَدِ» فقط زنان ساحر نیستند بلکه هر شخصی است که سحر و جادو انجام میدهد. به گفته تفسیر نمونه، سوره فلق به پیامبر و مسلمانان تعلیم میدهد در برابر هر شری به خدا پناه ببرند و خود را به او بسپارند
متن و ترجمه سوره
بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِیمِ
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ ﴿١﴾ مِن شَرِّ مَا خَلَقَ ﴿٢﴾ وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ ﴿٣﴾ وَمِن شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِی الْعُقَدِ ﴿٤﴾ وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ﴿٥﴾
به نام خداوند رحمتگر مهربان
بگو: «پناه مىبرم به پروردگار سپیده دم، (۱) از شرّ آنچه آفریده، (۲) و از شرّ تاریکى، چون فراگیرد، (۳) و از شرّ دمندگان افسون در گرهها، (۴) و از شرّ [هر]حسود، آنگاه که حسد ورزد.» (۵)