آسمان اراک در بارش اولین برف زمستانی غافلگیر شد.
امروز صبح در خانه را که باز می کردی دانه های ریزی برایت چشم نواز بود که حکایت از امدن برفی اندک در شب گذشته داشت.
برف، نعمتی الهی که چند سالی ست کمتر چشممان به آمدنش روشن می شود.
حالا وقتی می خواهم از بازی های زمستانه کودکیم برای فرزندم تعریف و خاطره ای بازگو کنم هیچ چیز برایش ملموس نیست .
او درک نمی کند برف هایی که تا زانو می امدند و چکمه هایمان در برف گیر می کرد یعنی چه ؟
او برای سوزن سوزن شدن نوک انگشتان مان از شدت سوز و سرمای برف ارزشی قائل نمی شود.
شاید تنها درکی که از این ریز دانه ها در ذهنش جای گرفته پدیده ای به نام پیست اسکی است.
اما من دلخوش به همین دانه های کوچک که هرزگاهی به خیابان ها و کوچه های ما سر می زنند می کنم .
آمدن آنها اگر چه کم و کوتاه اما نوید پاکی هوای چند ساعته ای برای شهر من دارد.
شهری که ریه هایش آنقدر مازوت تنفس کرده که از کرونا نمی ترسد ، منتظر بارش های الهی می ماند تا نفسی تازه کند.
جانی در بدنش دمیده شود و دست به زانو گرفته، کمر راست کند تا دوبازه زندگی بخش اراکی هایی باشد که امروز چشمشان به جمال زیبایی دانه های برف روشن شد.
باشد که زمین هم با آسمان پیوندی برقرار کند تا با دعای هم، این زمستان هم او سیراب شود و هم این پاک.
در این میان من هم نفسی حبس می کنم تا خاطراتی برای نوه هایم برایم ذخیره شود.
نویسنده:میرزاخانی