دو دانشمند انگلیسی و آمریکایی مدعی شدند که در صورت مشکل در برنامهریزی و تامین تجهیزات، اگر غذا در پایگاههای فضایی آینده کمیاب شود، کاشفان فضا میتوانند به آدمخوار تبدیل شوند!
به گزارش گروه وب گردی خبرگزاری صدا و سيما، اگر به درستی آماده نباشیم، ممکن است شرایط در فضا بسیار غیر منتظره شود. همه ما در مورد برنامههای استعمار مریخ شنیدهایم. به عنوان مثال شرکت "اسپیسایکس" اعلام کرده است که برای ماموریتی در اوایل سال ۲۰۲۶ به سیاره سرخ آماده میشود. اما زندگی در آنجا داستان کاملاً متفاوتی با زندگی روی زمین دارد و دانشمندان تلاش میکنند انواع روشها را برای قابل سکونت کردن سیاره سرخ شناسایی کنند.
در حال حاضر، دو دانشمند در مصاحبه با پایگاه "Metro.co.uk" ادعا کردهاند که مشکل اصلی استعمار سیارات دیگر، تامین غذا است که منجر به تبدیل شدن کاوشگران فضایی به آدمخوار خواهد شد!
این دو دانشمند، کمبود مواد غذایی، بیماری و ناتوانی در خودکفایی را به عنوان تهدیدهای اصلی در هر مستعمره فضایی برشمردهاند، زیرا کمک رساندن از زمین به آنها سالها طول خواهد کشید.
"چارلز کاکِل" (Charles Cockell) استاد اخترزیستشناسی در دانشگاه "ادینبرو" (Edinburgh) و دکتر "کامرون اسمیت" (Cameron Smith) انسانشناس دانشگاه ایالتی "پورتلند" (Portland) دو قمر، یکی متعلق به سیاره مشتری به نام "کالیستو" (Callisto) و دیگری قمر سیاره زحل به نام "تایتان" (Titan) را به عنوان مقاصد احتمالی انسان برای اقامت در آینده مطرح کردند، اما از بیان خطرات سکونت در آنها ابایی نداشتند.
آنها برای جلوگیری از این آینده تلخ، به انسانها و مسئولان پیشنهاد کردند که ابتدا سعی کنند در مقاصد فضایی نزدیکتر مانند ماه و مریخ سکونت کنند، جایی که به زمین نزدیکتر است و کمک از زمین راحتتر در دسترس است و فناوریها نیز برای استعمار سیارات دیگر میتوانند در آنها آزمایش و تکمیل شوند.
این دو دانشمند برجسته که به چگونگی ترک زمین میپردازند، در مورد چالشها و فرصتهای استعمار یک قمر یا سیاره دیگر صحبت کردند. آنها با رد امکان جابجایی انسان به بسیاری از سیارات منظومه شمسی، عمدتاً به این دلیل که سطوح آنها غیرقابل سکونت هستند، "کالیستو" و "تایتان" را به عنوان مقاصد ممکن در نظر گرفتند.
"چارلز کاکل" گفت که احتمال غیرقابل سکونت شدن سیاره ما به دلیل بحران آبوهوایی میتواند دلیلی برای ایجاد یک مستعمره فضایی باشد.
در عوض، وی معتقد است که در نظر داشتن چنین برنامهای به منزله یک «بیمه نامه» در برابر انقراض انسان عمل میکند و به شوخی میگوید که یکی از مشکلات دایناسورها این بود که برنامه فضایی نداشتند!
"کاکل" میگوید: سیستمها باید واقعاً قابل اعتماد باشند و به همین دلیل است که باید از قبل آزمایش شوند. هشدار ما بر اساس واقعیتهای تاریخی است. به عنوان مثال خدمه "فرانکلین" در اواخر قرن نوزدهم سعی کردند گذرگاه شمال غربی را برای کشتیها پیدا کنند. آنها پیچیدهترین قطعات فناوری موجود در آن زمان را همراه با غذای کنسرو شده در اختیار داشتند که ابتکار جدیدی بود و با این حال، آنها گم شدند، سرگردان شدند و در نهایت به آدمخواری روی آوردند.
وی افزود: بنابراین حتی با برترین فناوریها، جوامع انسانی ایزوله شده میتوانند خیلی سریع رو به انحطاط بروند. اگر گروهی از افراد را روی قمر "کالیستو" قرار دهید و همه چیز اشتباه پیش رود و مثلا ماژول پرورش گیاه خراب شود، آنها اگر هیچ راه دیگری برای زنده ماندن وجود نداشته باشد، شروع میکنند یکدیگر را میخورند!
"اسمیت" نیز پیشنهاد کرد که انسان باید ابتدا قبل از رفتن به فضا، در روشهای کشاورزی مناسب و پایدار برای تولید مواد غذایی در فضا تسلط پیدا کند.
خوشبختانه "کاکل" استدلال کرد که فناوری لازم برای استعمار صحیح دیگر سیارات در حال حاضر وجود دارد و امکان سکونت در مریخ را طی ۳۰ تا ۴۰ سال آینده ممکن میسازد. با این حال، یک هشدار وجود دارد و آن اینکه این فناوری باید قبل از اینکه در فضا مستقر شود، در اینجا روی زمین کاملاً آزمایش شود و امتحان پس بدهد. دکتر "کامرون اسمیت" نیز معتقد است که منابع غذایی یک مسئله کلیدی در این زمینه هستند.
وی توضیح داد: یکی از اولین کارهایی که کاشفان فضا باید انجام دهند این است که یک سیستم کشاورزی واقعا خوب ایجاد کنند و مقدار زیادی مواد غذایی ذخیره شده را در آن قرار دهند.
یک مشکل که در حال حاضر برای ما آشنا و بیش از هر زمان دیگری قابل لمس شده است، مسئله بیماری است که در فهرست چالشهای مهم این انسانشناس قرار دارد. او استدلال کرد که جمعیت زیادی که در شهرکهای خودکفا تقسیم شدهاند، در صورت لزوم میتوانند قرنطینه شوند.
دکتر "اسمیت" گفت: وقتی مردم برای اولین بار کشاورزی را شروع کردند، مردم در روستاهای کوچک چند صد نفری ساکن شدند. آن سکونتگاهها با روستاهای کشاورزی دیگر ارتباط داشتند که بسیار شبیه به یک مستعمره فضایی اولیه است. آنها هرچه پرورش میدادند میخوردند، هر چیزی را که میپوشیدند خودشان تهیه میکردند و همه چیز بر پایه یک سیستم محلی و خودکفا بود. آنها نه پادشاه و نه ارتش داشتند.
وی افزود: این یک مدینه فاضله نیست، اما آنها به هر حال توانستند برای چندین هزار سال با این روش به زندگی ادامه دهند، پس احتمالاً ما نیز میتوانیم چنین چیزی را انجام دهیم.
با این حال، دکتر "اسمیت" کمتر اعتقاد دارد که اگر همه چیز اشتباه پیش رود و انسانها یکدیگر را بخورند. وی معتقد است نمونههای تاریخی نشان میدهند که گونه ما میتواند به شرایط چالشبرانگیز واکنش مثبت یا منفی نشان دهد.
وی در اثبات ادعای خود مثالی از یک تیم راگبی اروگوئهای را ذکر کرد که در سال ۱۹۷۲ پس از سقوط هواپیمایشان و پس از بدون غذا ماندن، به طور سازنده با هم همکاری کردند. اگرچه بازماندگان در نهایت به آدمخواری روی آوردند، اما از گوشت کسانی استفاده کردند که جانشان را از دست داده بودند.
دکتر "اسمیت" افزود که میتوان با ایجاد قوانین از پیش توافق شده برای رعایت در صورت بروز شرایط خاص از هرگونه برهم خوردن نظم جلوگیری کرد.
با این حال، او نسبت به پروفسور "کاکل" در مورد سرعت قابلیت سکونت انسان در فضا کمتر خوشبین است. وی فکر میکند که تنها ظرف ۳۰ تا ۴۰ سال آینده احتمالا زندگی روی مریخ ممکن باشد، اما زندگی در "کالیستو" ۱۰۰ سال پس از آن طول خواهد کشید.
دکتر "اسمیت" میگوید که پیشبینی یک جدول زمانی دشوار است، اما معتقد است که هر تلاشی فقط تا پایان قرن میلادی کنونی محتمل است و اضافه کرد که حداقل ۶۰ سال یا بیشتر طول میکشد تا یک مستعمره کاملاً خودکفا شود.
با این حال، پروفسور "کاکل" معتقد است که فناوری زندگی ما در فضا از هم اکنون وجود دارد و فقط باید توسعه یابد و آزمایش شود.
وی توضیح میدهد که ایجاد یک منبع اکسیژن قابل اعتماد، آنقدرها هم سخت نیست و راهحلهای تامین غذا و آب به خوبی توسعه داده شدهاند، اما این چیزها باید ۱۰ تا ۲۰ سال قبل از عملی شدن آزمایش شوند.
این اختر زیستشناس افزود: اگر قرار است ۲۰ نفر را در فاصله چند صد میلیون کیلومتری زمین در یک محیط پیچیده روی یک قمر رها کنید، بهتر است مطمئن باشید که این کار درست انجام میشود، زیرا اگر اینطور نباشد، فورا سقوط میکند و همه چیز خیلی سریع از هم میپاشد.
در نهایت هر دو گفتند که بشر باید چالش ارزشمند ایجاد یک مستعمره فضایی را با آغوش باز بپذیرد، چرا که برای "بقای انسان" حیاتی است.