بر اساس مستندنگاری دقیق سازههای معماری بشهر گور فیروزآباد، بزرگترین مجموعه مذهبی ایران باستان شناسایی شد.
عسکری افزود: بقایای چهار جرز سنگی معروف به تختنشین به ابعاد ۲۶ در ۲۶ متر با ارتفاع حداقل ۸ متر و یک برج منار مانند به ارتفاع ۳۰ متر سالهاست که در بخش مرکزی شهر گور نمایان و بلوکهای سنگی ویرانههای این آتشکده مهم در سطح محوطه به صورت پراکنده بهجای مانده است.
وی افزود:با مطالعه سبکشناسی سازههای معماری نمایان و درک روابط بین سازهها در تطبیق با پلان فضاهای اصلی و الحاقات وابسته به آن و مقایسه با پلان بناهای مکشوفه مذهبی دوره ساسانی، کارکرد سازههای معماری در بخشهای الحاقی و مرتبط با دو بنای تختنشین و منار مرکزی شهر گور روشن شد.
وی تصریح کرد: بر اساس پلان حاصل از مستندنگاری سازههای معماری بخش مرکزی شهر بنای تختنشین و مجموعه ساختمانهای پیرامونی آن روی یک صفه به ابعاد ۶۵ در ۸۰ متر در یک مجموعه بزرگ ساختمانی قرار داشته و عملکرد تمام واحدهای ساختمانی در این مجموعه به هم مرتبط بوده که این موضوع نشان دهنده کارکرد واحد مذهبی در مجموعه معماری بخش مرکزی شهر گور است.
این باستانشناس افزود: سازههای معماری مکشوفه در یک مجموعه وابسته و مرتبط با هم به عنوان آتشگاه، آدرویان، ایزیشگاه، اتاق هووما، تالارهای نیایش و نمازگاه، محل برگزاری جشنها و گاهنبارها، چهارتاقی محل نیایش، محل تکریم آب و اجرای مناسک آئینهای زرتشتی مکان یابی، شناسائی و تحلیل شده است.
این مجموعه بزرگ مذهبی در سده سوم میلادی بنیانگذاری شده ، اما به نظر میرسد با عنوان شهر پدری ساسانی تا پایان دوره ساسانی مورد تکریم و قداست مذهبی قرار گرفته است به گونهای که احتمالا با دفن پادشاهان ساسانی بر حرمت آن افزوده شد و در سدههای اسلامی به شهر مزارات (شهر گور) معروف شده است .
او با بیان اینکه این شهر به احتمال محل دفن بسیاری از پادشاهان ساسانی در کنار مجموعه بزرگ مذهبی واقع در بخش مرکزی شهر گور بوده و به همین دلیل هم باروهای بزرگ شهر و تشریفات مذهبی شهر تا پایان دوره ساسانی برقرار بوده است، تصریحکرد:در کاوشهای باستانشناسی، چندین تابوت سفالی در این بخش شناسایی شد که نشان میدهد کارکرد این تابوتهای سفالی در اتاقهایی منقوش با کف موزائیک میتواند به شاهزادگان ساسانی تعلق داشته باشد.
مناره شهر گور یا مناره میلو در سال ۱۳۱۶ با شمارهٔ ثبت ۲۸۹ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیدهاست.