شعر برای امام راحل دریچهای بود که میتوانست از آن به عالم و آدم بنگرد و یا تماشاگران را از این دریچه به دنیای عرفانی و اشراقی خود راه دهد.
مژدهی دیدار
باد بهار، مژدهی دیدار یار داد شاید که جان به مقدم باد بهار داد
بلبل به شاخ سرو، در آوازِ دلفریب بر دل نوید سرو قد گلعِذار داد
ساقی، به جام باده، در آن عشوه و دلال آرامشی به جان من بیقرار داد
در بوستان عشق، نشاید غمین نشست باید که جان به دست بتی می گسار داد
شیرین زبان من، گل بیخار بوستان جامی ز غم به خسرو، فرهادوار داد
تا روی دوست دید دل جانگداز من یک جان نداد در ره او، صد هزار داد
امام خمینی در بیستم جمادی الثانی 1320 هجری قمری مطابق با اول مهر 1281 هجری شمسی در شهرستان خمین از توابع استان مرکزی ایران در خانواده ای اهل علم و جهاد و در خاندانی از سلاله زهرای اطهر- سلام اللَّه علیها- پای بر خاکدان طبیعت نهاد.
حضرت امام هرگز سر شعر و شاعری نداشت و خود را به این پیشه سرگرم نساخته بود. ایشان هرگاه از ادای وظیفه و رسالت خویش فارغ می شدند، شرح درد مهجوری را در قالب الفاظ و کلمات موزون بر کاغذ می آوردند. تعابیر و اصطلاحاتی که در آثار منظوم حضرت امام آمده همان هاست که عارفان شاعر و شاعران عارف در اشعار خود آورده اند.