«طاووس مستور» اثر محبوبه زارع و کاری از انتشارات جمکران به چاپ چهاردهم رسید.
راویانی که نزدیکترین افراد به این اتفاقات تاریخی بودهاند سالهای آخر عمر امام حسن عسکری، ظلم و ستم خلفای جور و تولد امام زمان را روایت کردهاند.
این کتاب نیمه شعبان سال ۱۴۰۰ به چاپ رسید و هماکنون در کمتر از ۳ ماه پس از انتشار آن به چاپ چهاردهم رسیده است.
در بخشی از این کتاب که بیانگر حال و هوای ساعاتی بعد از تولد حضرت حجت (عج) است، میخوانیم:
"ابن الرضا او را به آغوش من برگرداند: «پسرم را نزد نرجس ببر تا به او شیر بدهد.»
سر از پا نمیشناختم. به چشمهایم میبالیدم؛ چشمهایی که اذن اولین تماشا به آنها داده شده بود! خود را کنیز چشمهایم میدیدم. میخواستم تا پایان دنیا خدمتکار این تماشا باشم.
بشارت اعجازآمیز خدا، موسی زمان، میان بازوهای من بود و من، مدهوشتر از فرشتگانی که سرتاسر خانه را تسخیر کرده بودند، پیش میرفتم. بالهایشان را زیر پایم پهن میکردند و من لابهلای حریریترین ثانیه، تاریکی زمان را میشکافتم و به حقارت فرعونیان میخندیدم.
موسی به نیل سپرده شد و آب، او را به قصر فرعون رساند؛ اما موسی ما، میان زندان فرعون، زیر نگاه جاسوسهای شیطان و در محاصره سپاهیان بی شمار بهدنیا آمده بود. "
نویسنده این کتاب، پیش از این داستان، کتاب "پادرمیانی" را در انتشارات جمکران به چاپ رسانده بود.