نزاع، ۱۷ هزار نفر را روانه پزشکی قانونی کرد!

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما، مرکز همدان، مدیرکل پزشکی قانونی استان همدان گفت: سال گذشته ۱۲ هزار و ۴۴۴ مرد و پنج هزار و ۶ زن به علت آسیب‌های ناشی از نزاع و درگیری به مراکز پزشکی قانونی استان همدان مراجعه کردند.

دکتر ارتین کمالی، از کاهش یک درصدی میزان مراجعان به پزشکی قانونی در سال ۱۴۰۰ خبر داد و خاطر نشان کرد: سال ۹۹ میزان مراجعه کنندگان به پزشکی قانونی ۱۷ هزار و ۵۶۷ نفر شامل چهار هزار و ۶۸۲ زن و ۱۲ هزار و ۸۸۵ مرد بوده است.

مدیرکل پزشکی قانونی استان همدان تاکید کرد: ظاهر خون آلود در صدور نظریه کارشناسی توسط پزشکی قانونی تأثیری ندارد، آنچه مبنای صدور نظریه کارشناسی است جراحات، نوع و عمق آن است بنابراین معاینه دقیق‌تر ضایعات، نیازمند تمیز بودن موضع و بررسی دقیق آن توسط کارشناسان پزشکی قانونی است.

کمالی در ادامه با اعلام اینکه دیگر چیزی به نام طول درمان در پزشکی قانونی تعیین نمی‌شود و این هم یکی دیگر از باور‌های نادرست به یادگار مانده از گذشته است، گفت: برای صدور نظریه کارشناسی در زمینه صدمات ناشی از نزاع توسط سازمان پزشکی قانونی ارائه معرفی نامه از مراجع قضایی و یا کلانتری الزامی است.

وی تاکید کرد: در مواردی برای بررسی دقیق‌تر جراحات و یا عوارض صدمات نیازمند اخذ مشاوره و یا تصویربرداری و یا سایر اقدامات پاراکلینیک هستیم و این امر برای حفظ حقوق مراجعه کنندگان و اظهارنظر دقیق در زمینه صدمات است بنابراین صبر و شکیبایی بیشتر مراجعان را می‌طلبد.

کمالی تصریح کرد: در صورت وجود جراحات و صدمات عمده و تهدیدکننده، فرد می‌تواند پس از انجام اقدامات درمانی به پزشکی قانونی مراجعه کند و سوابق اقدامات انجام شده از سوی پزشکی قانونی از مرجع درمان کننده اخذ خواهد شد تا حقی از فردی ضایع نشود.

بیشتر بدانیم:  زمان مطالعه: ۵ دقیقه

نزاع و درگیری از جمله آسیب‌های اجتماعی به شمار می‌روند که نظم حاکم بر جامعه را مختل می‌کنند. این موضوع باید در طی جریان اجتماعی شدن افراد در دستور کار نهاد‌های آموزشی قرار بگیرد و از حساسیت بیشتر سیاستگذاران برخوردار شود تا ضمن ارتقای سلامت روانی جامعه بتوان از عوارض جبران ناپذیر آن نیز پیشگیری کرد.

درگیری و نزاع، از آن دسته آسیب‌های اجتماعی به شمار می‌رود که با ایجاد اختلال در مناسبات، فضایی آکنده از کینه و دشمنی را در میان افراد به وجود می‌آورد و جامعه را از نظر مادی و معنوی با مخاطراتی روبرو می‌سازد که در سال‌های اخیر این پدیده همه روزه به شکل‌های مختلفی در آمار‌ها دیده می‌شود.

بیکاری، فقر و تورم موجب افزایش ناکامی‌ها و در پی آن خشم و عصبانیت افراد شده است. نافذ نبودن قانون و به روز نبودن آن، تأخیر در اعمال قانون، عدم رسیدگی صحیح به پرونده‌ها، درگیری‌های افراد مراجعه کننده با دادگاه و مأموران، طولانی شدن روند دادرسی، همچنین ضعف در عملکرد نهاد رسانه به عنوان متولی دستگاه فرهنگی در ارائه برنامه‌های آموزشی و آشنایی مردم با حقوق و آیین شهروندی و البته ضعف در عملکرد نهاد‌های فرهنگی موجب شده تا سطح نهادی نیز خود به مثابه عامل شتاب‌دهنده‌ای در وقوع نزاع‌ها و تداوم آن عمل کند.

به روز نبودن قانون، درهم‌آمیختگی حقوق با قوانین رسمی با سنت‌ها و رسومات اجتماعی موجب شده تا مردم احساس اجحاف حق و تعدی به حقوق خود کنند و قانون را پشتیبان و حامی خویش در مواقع ضروری ندانند که در این صورت مهمترین زمینه جهت درگیری و نزاع به‌وجود می‌آید. 

مهمترین مواردی که موجب نزاع در ایران شده است، عبارتند از: تنوع معیشتی و زیستی، تنوع فرهنگی، شدت و وابستگی ارتباطات عاطفی درون گروهی و کمی ارتباطات برون گروهی، محرومیت‌هایی چون ناکامی، تعصب، فقر، بیکاری، بی‌سوادی، احساس اجحاف حق، بی‌عدالتی و نابرابری‌ها و... همچنین می‌توان به مؤلفه‌های دیگری که بستر مناسب را برای بروز نزاع و درگیری در سطح خرد و کلان مهیا می‌کند، اشاره داشت از جمله: بحران گفت‌وگو، ضعف در ارتباطات و تعاملات میان فردی، کاهش اعتماد اجتماعی که خلأ هریک از این مؤلفه‌ها موجب بروز نزاع و درگیری می‌شود.

برخی از روانشناسان و جامعه شناسان معتقدند که این گونه رفتار‌ها ریشه در بحران اقتصادی دارد و بسیاری از مردم به ناچار به دلیل نامطلوب بودن وضعیتی معاش این رفتار‌ها را از خود بروز می‌دهند. بعضی دیگر از کارشناسان می‌گویند که ناامیدی از احقاق حق سبب می‌شود که تاب آوری و تحمل شهروندان کاهش یابد و به درگیری‌های فیزیکی منجر شود، اما در میان بعضی دیگر اعتقاد دارند که به دلیل طولانی شدن روند پیگیری پرونده‌ها در مراجع قضایی افراد خود به شخصه تصمیم می‌گیرند تا با اتکاء به زور بازو حق خویش را بگیرند.
دکتر محمدرضا نایبی روانشناس اجتماعی، پژوهشگر و استاد دانشگاه معتقد است پیچیدگی‌های زندگی امروزی سبب شده است تا افراد دیگر مانند سابق صبور نباشند. عصبانیت، درگیری، خشم و داد وبیداد یک امری عادی تبدیل شده که در رفتار هر فردی مشاهده می‌شود.

او می افزاید: بروز این رفتار‌ها از فرهنگ خانواده و محیطی که در آن رشد کرده نشأت می‌گیرد، اما این مسأله از منظر تحقیقی ریشه فرهنگی ندارد و نمی‌توان گفت که جامعه ایرانی عصبانی است بلکه شرایط اجتماعی و زندگی سبب شده تا آستانه تحمل و صبر شهروندان به طور فزاینده‌ای کاهش یابد. در واقع خشونت ابزاری شده است که هر فردی که نمی‌تواند کارهایش را پیش ببرد آگاهانه یا ناآگاهانه از آن استفاده کند. البته برخی از افراد به طور هدفمند خشونت را در تمام کار‌ها و رفتار‌های خود پیشه می‌کنند تا به راحتی دیگران را در اختیار خود بگیرند و به خواسته هایشان برسند.

این استاد دانشگاه میگوید: افراد باید در نظر داشته باشند که شنیدن سخنان ناروا از طرف فردی است که هیچ شناختی از او ندارند، فردی که شاید به لحاظ رتبه و نزاکت اجتماعی با شما هم رده نباشد، پس بهترین راه دور کردن خود از محل مورد نظر است و این واکنش نشان می‌دهد که نسبت به آن شخص و رفتار او بی‌اهمیت هستید، زیرا خشمگین شدن و واکنش تند همان چیزی است که طرف مقابل از شما انتظار دارد.